ANAΛΩΣIMA Πλήρης σύγχυση

Σα να τους βλέπω τους ευτυχισμένους ρεπόρτερ με τα ματσούκια εν μέσω του
ευλαβούς πλήθους να συγκρατούν δύσκολα τον σαρκασμό: «Τι είναι για σας η 17
Νοέμβρη;». Πολύ θα γελάσουμε φέτος. «Τρομοκρατική οργάνωση αποφοίτων του
Πολυτεχνείου. Επειδή δεν πέρασαν στη Σχολή Καλών Τεχνών και τους ανάγκασαν να
γίνουν αρχιτέκτονες, εκθέτουν τη ζωγραφική τους κάθε χρόνο τέτοια μέρα στην
Πατησίων. H οποία κλείνει γύρω γύρω από αστυνομικούς, για να μην πλησιάζει ο
κόσμος και κατεβαίνει απότομα το αισθητικό του επίπεδο». Αυτή είναι η πιο
λογική εξήγηση, εξάλλου, η μόνη που μπορεί να πείσει. Υπάρχει τίποτα πιο
τραυματικό από το να μην περνάς στο Πολυτεχνείο; Αφού μερικοί προσπάθησαν
κάποτε να μπουν με τανκς! Υπήρξαν και νεκροί, επειδή δεν ήθελαν να επιτρέψουν
την ίδρυση αμερικανικών ιδιωτικών κολεγίων και Πανεπιστημίων. Κάπως έτσι. Και
μετά απελευθερωθήκαμε από τις επετείους που αρχίζουν από είκοσι, αλλά
βρεθήκαμε δεμένοι χεροπόδαρα με μία που αρχίζει από δέκα. Δεν μπερδεύεται με
Οκτώβρη και Μάρτη, μπερδεύεται με τις ομώνυμες πρώην οργανώσεις. Στην Ελλάδα
είσαι ότι δηλώσεις κι ότι προλάβεις να ονομαστείς και να ονομάσεις. Έχουμε
ψύχωση με τα ονόματα, είναι γνωστό. Καλύτερα να έπεφτε 28 Φεβρουαρίου, να
γιορταζόταν κάθε τέσσερα χρόνια, να γλιτώναμε τη σύγχυση. Με τη διπλή σημασία
του όρου. Τη σύγχυση που συγχέει, των εννοιών, των συμβόλων, των συνθημάτων,
όλων αυτών των ειδών με τα οποία παραμπουχτίσαμε ως λαός και αρχίζουν πλέον να
μας βγαίνουν από τ’ αυτιά, φύρδην μίγδην και ατάκτως ερριμμένα, και τη σύγχυση
που συγχύζει. Ημερομηνίες, και χρονολογίες και μπάντες, και γαρίφαλα και
δηλώσεις μπανάλ και επαναστατικές φράσεις σαχλές και αδιαλλαξίες ανόητες και
νοσταλγίες υποκριτικές, να αραίωναν κάπως, πολύ καλό θα μας έκανε γενικώς.