EΓPAΨAN

Γρηγόρης Νικολόπουλος

(ο αρθρογράφος για την οικονομική πολιτική)

«H ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να εκδώσει ομόλογα διάρκειας πενήντα ετών, ενώ
έως σήμερα υπήρχαν δεκαετή και τριακονταετή ομόλογα. Όταν όμως παίρνει το
κράτος δάνειο πενήντα ετών, υποθηκεύει το μέλλον όχι μόνο αυτής της γενιάς
αλλά και των δύο επόμενων. Φορτώνει δηλαδή στα παιδιά και στα εγγόνια μας χρέη
τα οποία πρέπει να ξεπληρώσουν και τα οποία εμείς καταναλώνουμε σήμερα.

Αυτό θα ήταν ανεκτό αν τα χρέη χρησιμοποιούνταν για να γίνουν επενδύσεις τις
οποίες οι επόμενες γενιές θα απολάμβαναν. Αν γίνονταν δρόμοι, σχολεία,
νοσοκομεία, σιδηροδρομικά δίκτυα, αεροδρόμια, λιμάνια, τηλεπικοινωνιακά
δίκτυα. Ή ακόμη αν τα χρήματα αυτά επενδύονταν στην έρευνα και στην
τεχνολογία. Ή αν αυτά τα χρήματα ξοδεύονταν για τις τέχνες, την προστασία και
βελτίωση του περιβάλλοντος, την αισθητική αναβάθμιση των πόλεων. Με λίγα λόγια
αν τα δάνεια που παίρνουμε εμείς σήμερα βοηθούσαν κατά κάποιο τρόπο στη
βελτίωση του μέλλοντος, τότε η επιβάρυνση με τόκους των επόμενων γενιών δεν θα
ήταν ανήθικη. Δυστυχώς όμως το σύνολο των χρημάτων ξοδεύεται για τη συντήρηση
της δημόσιας διοίκησης» (…).

(«Το Βήμα»)