ANAΛΩΣIMA Kοιτάμε μπροστά

Να κοιτάμε μπροστά, δεν λέω, αλλά ενίοτε κλείνουν τα ματάκια μας απ’ τη νύστα.
Παραδινόμαστε στη γλυκιά απραξία που εμπνέει ο Κωστάκης, πρώτος και καλύτερος,
και καθώς εμείς γέρνουμε φεύγει κάτω από τα πόδια μας ο χρόνος. Και δεν φεύγει
μόνος. Παίρνει κι ό,τι είχαμε κερδίσει και θεωρήσει κεκτημένο μέσα στην
οκταετία Σημίτη. Γι’ αυτό χρειάζεται να μας ξυπνά κάτι πού και πού, έστω κι αν
μας γυρίζει λίγο πίσω. Χρειάζεται και μια ματιά στο κοντινό παρελθόν, να
θυμόμαστε ποιοι είμαστε δηλαδή, όχι τίποτ’ άλλο. Γιατί κοντεύουμε να ξεχάσουμε
σε ποιο ακριβώς σημείο είχαμε σταθεί και κοιτούσαμε μπροστά, έτσι όπως
λιμνάζει γύρω μας η πολιτική ζωή. Και δεν είναι που λιμνάζει. Είναι που
αλλάζει ανεπαίσθητα, βουλιάζει σε παρελθόν πιο παλιό, πολύ χειρότερο από το
πρόσφατο, που το νομίζαμε ξεπερασμένο. Να κοιτάμε μπροστά, αλλά να κοιτάμε και
στα πόδια μας ταυτόχρονα, να μην ανέβει ύπουλα μέχρι τα γόνατα η κινούμενη
άμμος. Να κοιτάμε μπροστά, αλλά δεν γίνεται και να μην ακούμε. Σε όλο αυτό το
υβρεολόγιο που ξεσηκώθηκε κατά του Σημίτη και ασχολείται ιδιαίτερα με το
ανάστημά του, ενώ έχει στόχο το έργο και τη στάση της κυβέρνησής του, γιατί να
κάνουμε τους κουφούς; Γιατί να μην τ’ ακούσουμε, προσεκτικά μάλιστα, αφού
αυτές οι επιθέσεις θέτουν ξεκάθαρα, μέσα στη μανία τους, τι ξεχωρίζει ακόμα
την πρόοδο από τη συντήρηση, ξαναδίνουν νόημα σε αντιθέσεις που τις νομίζαμε
ναρκωμένες, λυμένες, αλλά δεν είναι καθόλου; Κοιτάμε, αλλά έχουμε και στόμα
και μιλιά, πράγματα που δεν ειπώθηκαν λοιπόν σε εποχές ισορροπιών είναι ίσως
ευκαιρία να διατυπωθούν επιτέλους. Να πλουτιστεί, να ξεκαθαρίσει και το βλέμμα μας.