ANAΛΩΣIMA Mουσικές ρίζες

Θα πρέπει να ήταν μουσική των Άνδεων, ακουγόταν σφύριγμα σύριγγας, σαν άνεμος
πάνω από τραχιά οροπέδια. Έπαιζαν αληθινοί Ινδιάνοι, μπροστά στο πάντα
χαλασμένο σιντριβάνι του Πάρκου, μελαχρινοί, με μεγάλες μύτες, πολύχρωμες
κάπες και πλατύγυρα καπέλα. Είχαμε πλησιάσει, μείναμε κολλημένοι μία ώρα εκεί.

Νύχτωσε, έπιασε κρύο, αλλά τα παιδιά που ήταν μαζί, μικρά τότε, γύρω στα
τρία, δεν καταλάβαιναν τίποτα, τα είχε μαγέψει η μουσική. Για μέρες
συνεχίστηκαν οι υπαίθριες συναυλίες, για μήνες ήταν καθημε-ρινές, ύστερα
αραίωσαν σιγά σιγά, το συγκρό-τημα βρήκε στέγη. Κι όποτε περνού-σαμε από το
Πάρκο τα χρόνια εκείνα έπρεπε να καθήσουμε οπωσδήποτε να ακούσουμε.

Τα παιδιά πλησίαζαν να χαζέψουν τους μουσικούς, οι μεγάλοι μέναμε να χαζεύουμε
τα παιδιά, εκείνη την αφοσίωση στα πρόσωπά τους, την τόσο αυθόρμητη και
ανεμπόδιστη παράδοσή τους στην καλλιτεχνική συγκίνηση. Μεγάλωναν τα μάτια
τους, άπλωναν τα χεράκια να αγγίξουν τα όργανα, τις πολύχρωμες κάπες, δεν
χόρταιναν. Πήραμε δίσκους, ακούγαμε και ξανακούγαμε τους Ινδιάνους, ακόμα κι
όταν έπαψαν να εμφανίζονται στο

Πάρκο, αέρηδες των Άνδεων συνέχισαν να σαρώνουν την αθηναϊκή ζωή μας, στο
λεκανοπέδιο το επίπεδο, με την έλλειψη οριζόντων. Πέρασε καιρός και θυμήθηκα
την εικόνα αυτή ακούγοντας μια συζήτηση για καλλιτεχνικά βιώματα και μουσικές
ρίζες.

Μιλούσαν άνθρωποι μεγάλοι που έζησαν σε επαρχία τα παιδικά τους χρόνια,
άκουγαν ο καθένας το σωστό τραγούδι στο σωστό περιβάλλον, εύκολα το
αναγνώριζαν, ταυτίζονταν, συγκινούνταν. Κι όμως σε κάθε ηπειρώτικο κλαρίνο
κρύβονται επιρροές από απρόσμενα μέρη, όπως και στην κρητική λύρα και στο
νησιώτικο βιολί.

Πώς θα πάρουν θέση, στην πινακοθήκη των αναμνήσεων, μουσικές των Άνδεων με
φόντο μεγάλα δέντρα του Πεδίου του Άρεως, θα ήθελα να δω, πώς θα
κατασταλάξουν, πώς θα διεκδικήσουν μεθαύριο ταυτότητα.