Aναζητώντας τον χαμένο χρόνο

ΑΥΤΟ το Σαββατοκύριακο ο Πρωθυπουργός και τουλάχιστον τρεις υπουργοί θα
είναι στα πέρατα του κόσμου. Ο Κώστας Καραμανλής ανακαλύπτει την Ιαπωνία.
Γιώργος Αλογοσκούφης, Πάνος Παναγιωτόπουλος και Δημήτρης Αβραμόπουλος είναι,
με διάφορες δικαιολογίες, στη Νέα Υόρκη.

Το πρωθυπουργικό ταξίδι στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου είναι άγνωστης
χρησιμότητας. Υποτίθεται ότι ο Καραμανλής θα εμφυσήσει στους Ιάπωνες το μήνυμα
ότι η Ελλάδα είναι το κέντρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Τα ίδια είχε πει προ
μηνών και ο Γιώργος Αλογοσκούφης. Ποιος περιμένει όμως ότι, στην εποχή της
παγκοσμιοποίησης, οι ιαπωνικές βιομηχανίες θα έρθουν να επενδύσουν σε μια
Ελλάδα χωρίς υποδομές και με υψηλό εργατικό κόστος; Αν είναι κάτι που στην
κυβέρνηση το πιστεύουν σοβαρά, τότε βρίσκονται στη φάση της πολιτικής
φαντασίωσης.

H ΑΛΗΘΕΙΑ είναι πως οι κυβερνητικοί έχουν κάθε λόγο να αποφεύγουν την
πραγματικότητα. Για πρώτη φορά εδώ και πάρα πολλά χρόνια – ίσως από το 1994 –
υπάρχει αδυναμία κατάρτισης προϋπολογισμού, αφού η Αθήνα είναι σε συνεχή
διαπραγμάτευση με τις Βρυξέλλες. H συνάντηση Αλογοσκούφη – Αλμούνια στις αρχές
της περασμένης εβδομάδας απλώς επιβεβαίωσε αυτή την οδυνηρή πραγματικότητα.
Όπερ σημαίνει έκτακτα μέτρα.

Στα εξωτερικά, ένα ταξίδι ενταγμένο στη λογική της ελληνοτουρκικής προσέγγισης
θα ήταν μια επίσκεψη Καραμανλή στην Τουρκία. Ωστόσο, η σκλήρυνση της πολιτικής
της Άγκυρας μετά την 3η Οκτωβρίου καθιστά μια τέτοια προοπτική πολιτικώς
αδύνατη. Εξ ου και το ταξίδι βρίσκεται σε φάση «διπλωματικής διολίσθησης».
Δηλαδή επινοούνται διαρκώς διπλωματικές δικαιολογίες, ώστε η επίσκεψη να
μετατίθεται χρονικά προς τα εμπρός.

ME ΤΕΤΟΙΟΥΣ όρους, είναι ψυχολογικά κατανοητή η απόδραση στο εξωτερικό.
Στη διάρκεια της πρωθυπουργίας του, ο Σημίτης έκανε περί τα εκατόν δέκα
ταξίδια. Ο πρώην πρωθυπουργός είχε όμως ατζέντα, με αιχμή και εστίαση τα
ευρωπαϊκά. Είχε επίσης συνομιλητές.

Δεν είναι η περίπτωση του Καραμανλή. Το ταξίδι στην Ιαπωνία – όπως το ταξίδι
στην Αίγυπτο τον Νοέμβριο του 2004 – δίνει μια αίσθηση επινοημένου προορισμού,
ώστε να περάσει ο Πρωθυπουργός λίγο χρόνο εκτός Ελλάδος. Ο λόγος; Να μην
πολυταυτίζεται με την πολιτικά νοσηρή ατμόσφαιρα στο εσωτερικό, που μέχρι να
γυρίσει μπορεί να έχει αποφορτισθεί. Είναι, άλλωστε, σαφές πως το
πρωθυπουργικό επιτελείο προσπαθεί να διατηρήσει κατά το δυνατόν αλώβητη την
εικόνα του Καραμανλή, ώστε να παραμείνει ατού της συντηρητικής παράταξης στις
προσεχείς εκλογές.

EINAI MIA λογική διαχείρισης του πολιτικού χρόνου, που δεν λαμβάνει
όμως υπ’ όψιν μια παράμετρο. Ότι για το κόμμα που είναι στην κυβέρνηση ο
χρόνος τρέχει πολύ γρήγορα. Αν δεν γίνουν κινήσεις στην αρχή της θητείας, η
ορμή χάνεται. Τη φόρα της νίκης φρενάρει η φθορά των δημοσκοπήσεων.
Πρωθυπουργός και υπουργοί αρχίζουν να νιώθουν τη σκιά του πολιτικού κόστους.
Όταν η χώρα ξαναμπεί σε εκλογική τροχιά, τα πόδια της κυβερνητικής ομάδας
βαραίνουν.

Ήδη υπάρχουν υπουργοί που άγχονται για τις δημοτικές του 2006, όπου, λένε, «θα
μας καταψηφίσουν ακόμη και οι γυναίκες μας». H N.Δ. πιστεύει ότι αγοράζει
χρόνο, με ταξίδια στο εξωτερικό. Στην πραγματικότητα, ο χρόνος τρέχει εις
βάρος της. H πολιτική έχει γίνει κλεψύδρα.