MATIEΣ H φίμωση

Είναι υπερβολή, αλλά θα το ισχυριστώ: δεν υπάρχει Έλληνας δημοσιογράφος που να
μην ασχολήθηκε, την τελευταία εβδομάδα, με την απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου
Ραδιοτηλεόρασης να κλείσει τον ραδιοσταθμό Best εξαιτίας μερικών «αλμυρών»
λέξεων, που εκστόμισε ο Γρ. Ψαριανός σε κάποιες εκπομπές του.

Με αυτήν τη λογική, λοιπόν, δεν θα έπρεπε να γράψω κι εγώ γι’ αυτό το θέμα.
Πιστεύω, όμως, ότι οφείλω να γράψω. Όχι για να χλευάσω τους «λογοκριτές», όπως
συνέβη με μερικούς οργισμένους συναδέλφους μου. Μα για να προσθέσω ένα
πετραδάκι σ’ αυτό το τεράστιο και συμπαγές τείχος διαμαρτυρίας, που υψώθηκε
εναντίον του ΕΣΡ. Όσο περισσότεροι τόσο καλύτερα.

Πρέπει να πω, από την αρχή, ότι ουδέποτε έχω ακούσει εκπομπή του Best. Αλλά
και να προσθέσω ότι ο Γρ. Ψαριανός είναι φίλος μου και, κατά τη γνώμη μου,
ένας από τους πιο ικανούς, τους πιο ευαίσθητους, τους πιο πεπειραμένους, τους
πιο «έξω από τις μεζούρες» δημοσιογράφους – «ραδιοφωνατζήδες» του τόπου μας.

Το ζήτημα, όμως, δεν είναι ο Ψαριανός. Είναι η φίμωση του ραδιοφωνικού
σταθμού. Δεν θα υπήρχαν, πολύ πιθανόν, αντιδράσεις, αν το ΕΣΡ καλούσε τους
υπευθύνους του Best και τους έκανε μία σύσταση για τις «βωμολοχίες» – που δεν
ήταν βωμολοχίες – ή επέβαλε ένα μικρό πρόστιμο. Αλλά η φίμωση, σε κάθε
περίπτωση, είναι απαράδεκτη. Γιατί αυτό σημαίνει, πρωτίστως, μια ελεύθερη φωνή
μείον. Κι ακόμη, δεκάδες εργαζομένους στον δρόμο. Και τέλος, μία επιχείρηση,
όποιου μεγέθους και να είναι αυτή, στα μπάζα.

Θέλω να πω και κάτι άλλο: τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Δηλαδή, αν δεν
ξεσηκωνόταν ο δημοσιογραφικός κόσμος – και η ΕΣΗΕΑ και οργανώσεις Τύπου του
εξωτερικού – αύριο, μεθαύριο, το ΕΣΡ θα προχωρούσε ενδεχομένως με διάφορες
αφορμές – χρηστά ήθη, παπάδες, λάβαρα, σεξουαλικά υπονοούμενα, παρθενίες κ.λπ.
– σε νέες απαγορεύσεις. Κι αλίμονό μας, σ’ αυτήν τη χώρα, αν δεν μπορούμε να
λέμε τη γνώμη μας με όποια λόγια, ύστερα από τόσους αγώνες και τόσες θυσίες,
το 2005 παρακαλώ.

Ελπίζω ότι το ΕΣΡ θα αναθεωρήσει, με δική του πρωτοβουλία, την απόφασή του.
Μία απόφαση τελείως λανθασμένη, για να μην πω κάτι βαρύτερο.