Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

«Sheryo: Θα τα κάψουμε όλα, μέχρι που να μη δούμε τη γ… φάτσα του
Σαρκό στην tv»…

Omar: «Ο Λεπέν μένει σε κλεμμένο κάστρο, εσύ καις το αυτοκίνητο του
γείτονά σου, το σχολείο της αδελφής σου, το μαγαζί όπου δούλευε ο πατέρας σου.
Εμείς παλέψαμε και βγήκαμε από τα σκατά, εσύ θες να μείνεις, να πάρεις και
εμάς μαζί… Ούτε τη μνήμη των Ζαγιέντ και Μπούνα σέβεσαι… Δεν είστε
μουσουλμάνοι, είστε απλώς μαλάκες»…

Minuit: «Εσένα καριόλη δεν σου έχει χώσει καμιά φορά το πιστόλι ο
μπάτσος στον κ…; Δεν σου ελέγχουν τα χαρτιά τρεις φορές την ημέρα;… Δεν
σου έχουν πει πως θα σε στείλουν πίσω στην έρημο να γ… τις καμήλες;… Φωτιά
στους μπάτσους… Ο Αλλάχ είναι μεγάλος…».

Είναι μερικοί από τους «διαλόγους» στο Bouna93. skyblog. com: το μπλογκ
των εξεγερμένων-πυρομανών στα banlieue της Γαλλίας. Σε αργκό πιτσιρικάδων που
περνούν ώρες με τα SMS και το Διαδίκτυο, οι απόγονοι των μαγκρεμπίνων
μεταναστών, Γάλλοι πολίτες, ανταλλάσσουν σκληρές κουβέντες. Από τη μια πλευρά
βρίσκονται όσοι τα κατάφεραν. Από την άλλη, «τα αποβράσματα» όπως τους
αποκάλεσε ο Σαρκοζί. Εκείνοι που μισούν τον Σαρκοζί, τις αδελφές τους, τους
γονείς τους, τη ζωή τους, την Ecole Normale: κυρίως όμως τους «μπάτσους» που
τους ταπεινώνουν και άμα λάχει τους σκοτώνουν, ατιμωρητί ως συνήθως… Είναι
τα παιδιά της βίας για τη βία. Δεν καίνε εκκλησίες – αυτό δεν έπρεπε να κάνουν
ως θρησκόληπτοι; -, αλλά κυρίως αυτοκίνητα: το σύμβολο της καταναλωτικής
ευμάρειας. Και το «γαλλικό όνειρο» των παππούδων τους οι οποίοι ήρθαν να
εργαστούν στην εύπορη Γαλλία… Τους παππούδες τους η Γαλλία τούς είδε ως
αναγκαίο κακό, αφήνοντάς τους ξένους. Τους γονείς τους ως ιστορικό ατύχημα: ο
Ζισκάρ ντ’ Εστέν προσπάθησε να τους κάνει να επαναπατρισθούν με τη βία στο
τέλος του ’70. Οι ίδιοι μεγάλωσαν με το ρεφρέν «Αλγερινέ, δεν θα γίνεις Γάλλος
ποτέ!»: όχι από το κράτος, από την κοινωνία. Τώρα γιουχάρουν τον εθνικό ύμνο
της νέας τους πατρίδας, στέλνουν φωτιά στο αυτοκίνητο του αθώου γείτονά τους
και νερό στον μύλο του Λεπέν…

Εν τω μεταξύ, ξεφυλλίζω το σατιρικό βιβλίο του Ιασίρ Μπενλιμούντ
(ο εξαιρετικός Γάλλος συγγραφέας αραβικής καταγωγής), το «Αλλάχ σούπερ σταρ»*:
«Το Ισλάμ», γράφει, «είναι η εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον Θεό. Ο
ισλαμισμός, το αντίστροφο. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα… Το θέμα είναι πως ο
πατέρας μου δούλευε σαν άλογο είκοσι πέντε χρόνια σε αυτήν τη χώρα και η
υπάλληλος τον έκανε να νιώθει σκουπίδι κάθε φορά που πήγαινε να ανανεώσει την
άδεια παραμονής του, μέχρι την ημέρα που πέθανε… Ότι όταν πας να νοικιάσεις
ένα διαμέρισμα, μόλις λες το όνομά σου ξαφνικά γίνεται νοικιασμένο… Ότι κάθε
φορά που μιλούν για την ανασφάλεια λένε “εκείνοι”, όταν μιλούν για την
καταστολή λένε “εμείς”… Ότι σου λένε πως πρέπει να ενταχθείς, δεν σου δίνουν
όμως δουλειά, αλλά σε σπρώχνουν στο τζαμί… Ότι για όσους έχουν αραβική
καταγωγή είναι πιο εύκολο να κάνουν καριέρα στην Αλ Κάιντα παρά στη γαλλική
τηλεόραση… Ότι οι ρατσιστές σε λίγο θα ζητήσουν λυσσαλέα να απαγορευθεί το
πορνό και τα ναρκωτικά: γιατί είναι οι μόνοι χώροι στους οποίους επικρατεί
ακόμα η πολυφυλετικότητα και αναμειγνύονται τα αίματα… Ότι ο πατέρας μου
πάντα το ‘λεγε πως ο ήλιος βλάπτει σοβαρά το δέρμα και τα ανθρώπινα
δικαιώματα. Αν και ο ήλιος χαρίζει το ίδιο χρώμα στους ανθρώπους: το χρώμα του
χρήματος, αδελφέ μου»…

Το θέμα είναι εάν μπορούμε στην Ελλάδα να πάρουμε κάποια μαθήματα απ’ όλα
αυτά…

* Υ.Β. Allah Superstar, ed. Grasset.

LINK:

* www.gkapllani.com