Φάγαμε στο «Μeating»

Ποιος ξέρει γιατί, αλλά τα κρεατάδικα έχουν γίνει τα δημοφιλέστερα εστιατόρια.
Το φαινόμενο αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό. Στην πλούσια Δύση, ο κόσμος
λαχταράει τα κοψίδια.

Έτσι λοιπόν κι εμείς, food-fashion-victims, βγήκαμε τις προάλλες σε ένα μαγαζί
σχεδόν στη γειτονιά μου, στην καρδιά του Χαλανδρίου, πίσω από την εκκλησία,
που ονομάστηκε έξυπνα «Meating» – συνάντηση, κρεατοσυνάντηση.

Ο εύσωμος ιδιοκτήτης, όλο χαρά και ενθουσιασμό, προτείνει τα πάντα ως πολύ
καλά στον κομψό κατάλογό του. Και πράγματι, φάγαμε συμπαθέστατα, περάσαμε καλά
και κάναμε μια ωραία συνάντηση (meating) με παλιούς φίλους με τους οποίους
είχαμε κάτι αιώνες να βρεθούμε, διότι όλοι τρέχουμε, όχι για το κρέας, αλλά
για το ψωμί!

Αρχίσαμε με μια γουλιά κρασί από το καλό, χύμα κόκκινο του απλού αυτού
εστιατορίου. Γύρω μας η πελατεία ήταν ανάμεικτη – νεαρά ζευγάρια και άλλοι,
πιο ώριμοι, απολάμβαναν τις καθαρές, εύκολες γεύσεις των διαφόρων ορεκτικών,
την καλή ποιότητα του κρέατος και γενικότερα τη χαλαρή ατμόσφαιρα της σάλας.

Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω το μενού ως παράδειγμα της μοντέρνας ερμηνείας της
κλασικής ψησταριάς. Το περιβάλλον είναι απλό, αλλά ντιζαϊνάτο, πολύ πιο φίνο
από τα γνωστά «Τρία Αδέλφια» που σερβίρουν σουβλάκια λίγο πιο πάνω στη Λεωφόρο
Πεντέλης. Όλα τα πιάτα είναι γνωστά και οικεία, αλλά έχουν μια πινελιά
τσαχπίνικη. H φέτα η τηγανητή, για παράδειγμα, τυλίγεται μέσα σε φύλλο και
καρυκεύεται με ούζο, μέλι και μαύρο σουσάμι. Είναι λίγο βαριά, αλλά νόστιμη,
ό,τι πρέπει για προχωρημένη ψησταριά. H πολίτικη μελιτζανοσαλάτα τηρεί όλους
τους κανόνες της κλασικής εκδοχής του πιάτου, με την ωραία καπνιστή γεύση.
Απλώς οι μελιτζάνες, επειδή είναι εκτός εποχής, θέλουν μια πρέζα ζαχαρίτσα
παραπάνω τον χειμώνα. Δεν δοκιμάσαμε ούτε ρεβιθοκεφτέδες ούτε κολοκυθάκια
τηγανητά με ντιπ γιαουρτιού ούτε μπουρέκι μελιτζάνας με τρία τυριά – μερικά
από αυτά που με είλκυσαν στα ορεκτικά. Ήθελα να φύγω με light αίσθηση κι έτσι
περιόρισα τις επιλογές μου. Από τα κρέατα, το αρνίσιο σουβλάκι μάς κέρδισε.
Μαριναρισμένο, χωρίς το παραμικρό ίχνος αρνίλας, ήταν πολύ καλά ψημένο,
ζουμερό και νόστιμο. Οι τηγανητές πατάτες πολύ καλές. Το κεμπάμπ – με όλα τα
μπαχαρικά του – είναι καλό. Τα μακρόστενα ωραία πιάτα, σε σχήμα κανό, δίνουν
τη μοντέρνα πινελιά που αναφέρω πιο πάνω. Κάθε μερίδα περιέχει τρία σουβλάκια
και είναι υπερ-χορταστικές. Το ίδιο ισχύει για το κοτόπουλο σις-ταούκ με την
ανατολίτικη σάλτσα του και όλες τις υπόλοιπες γαρνιτούρες, πίτες, ντομάτες,
κ.λπ. Δύσκολα το τελειώνει κανείς.

Τα γλυκά είναι πιο «ραφιναρισμένα». Μη φαντασθείτε γαλλική ζαχαροπλαστική,
απλώς είναι πιο «χτενισμένα» απ’ ό,τι θα περίμενα από ένα καλό μεν αλλά απλό
μαγαζί. Θα προτιμούσα επιδόρπια που να θυμίζουν σπιτικά παρά το σορμπέ μάνγκο,
το κέικ με διπλή σοκολάτα και το μπανόφι, που ήταν λίγο βαρύ. Πάντως, πιστεύω
ότι το «Meating» ταιριάζει καλά με την περιοχή στην οποία άνοιξε. Είναι
οικονομικό, προσφέρει καλής ποιότητος απλή κουζίνα, την οποία καταλαβαίνει
όλος ο κόσμος. Είναι αυτό που είναι, μια μοντέρνα ψησταριά με καλό σέρβις και
φαγητό στο κέντρο του Χαλανδρίου.

«Meating». Πλατ. Ελευθερωτών 4, Χαλάνδρι. Τηλ. 210-6800.338