ANAΛΩΣIMA Έχω έναν καημό…

Καημό το έχω, μία φορά, σε ένα από αυτά τα καυτά εξωτερικά ζητήματα που
φυτρώνουν κάθε τόσο από εκεί που τα σπείραμε προ καιρού, αλλά τα έχουμε
ξεχάσει, ένας άνθρωπος να βρεθεί και να μιλήσει λογικά και νηφάλια και
πολιτισμένα. Μία φορά, για ένα πράγμα, να φερθούμε όπως οι Γάλλοι π.χ. που όσο
και να τους πληγώνει το θέμα του πολέμου στην Αλγερία, τον οποίο έχασαν,
κάθονται και τον συζητάνε. Ξεκουνιούνται από τα ταμπού, παραδέχονται τα λάθη
τους, τα εγκλήματά τους κι αυτό δεν το βιώνουν σαν υποβιβασμό του ισχυρού τους
κράτους, αλλά μάλλον σαν επιβεβαίωση της ισχύος του. Πότε θα ξεκολλήσουμε κι
εμείς από τους γλωσσοδέτες και τα επίσημα κλισέ μας, τη μία με το
«ψευδοκράτος» και όλες τις λέξεις με το «ψευδο» μπροστά, την άλλη με το
μακαρόνι «πουγουδουμου», που μόνο για εσωτερική κατανάλωση υπάρχει, τώρα με τη
νέα έκφραση, το «ανύπαρκτο θέμα» περί Τσάμηδων, που θα μας οδηγήσει σε άλλη
αδιέξοδη γλωσσοπλαστική; Δεν θα βρεθεί ένας πολιτικός, κάποιοι ιστορικοί, να
πουν δυο κουβέντες ψύχραιμες, αναλυτικές, διαφωτιστικές και αυτοκριτικές,
ποτέ; Για τίποτα; Όλα τέλεια τα έχουμε κάνει τέλος πάντων στην Ιστορία μας,
δεν υποπέσαμε ποτέ σε κανένα σφάλμα; Και γιατί θα ήταν για μας εθνική ήττα
οποιαδήποτε τέτοια συζήτηση, όταν δεν είναι για χώρες ανεπτυγμένες, πλούσιες
και ισχυρές; Υπάρχουν πέντε περίεργοι σ’ αυτή τη χώρα που θέλουν να μάθουν
κάτι παραπάνω από την έκφραση «ανύπαρκτο θέμα», να καταλάβουν περί τίνος
πρόκειται. Δεν ζητάμε από την Τουρκία να κάνει αυτοκριτική, να παραδεχτεί
ιστορικά γεγονότα; Αν δεν δώσουμε εμείς το παράδειγμα, ως ανώτεροι και πιο
καλλιεργημένοι και πολιτισμένοι, ποιος θα το δώσει;