Yφαρπαγείον Πολιτισμού: ο Σίλβιο

Μπήκε λοιπόν και ο χειμώνας. Τον άκουσα έτσι που γουργούριζε στις σωλήνες του
καλοριφέρ. Τον είδα όπως λέρωνε τα τζάμια στο βορινό παράθυρο και θάμπωνε η
Πεντέλη. Άναψα το τζάκι, έβαλα το ράδιο να παίζει επιλογές τής Φεβρωνίας
Ρεβίνθη στη «Λύρα Μεσημεριού», άνοιξα την εφημερίδα και μια είδηση από Ιταλία
μεριά ήρθε και πάγωσε το δωμάτιο: «Περικοπές άνευ προηγουμένου προβλέπονται
για το 2006 εις βάρος των τεχνών της Ιταλίας. H κυβέρνηση του Σίλβιο
Μπερλουσκόνι (εκεί τα MME κυβερνούν με την άδεια της Αστυνομίας. Ο ίδιος ο
ιδιοκτήτης των τηλεοπτικών σταθμών είναι εκλεγμένος πρωθυπουργός. Ναι. Ναι!
Όλα νόμιμα. Όχι απ’ την πίσω πόρτα, παρασκηνιακά και τέτοια. Όλα νόμιμα.
Ευρωπαϊκά πράματα. Όχι κρύβομαι πίσω από «τον» δάκτυλό μου). H «κυβέρνηση
λοιπόν του Σίλβιο Μπερλουσκόνι πρότεινε περικοπές της τάξης του 35% εις βάρος
του υπουργείου Πολιτισμού». Πώς το λέγανε αυτό το άγαλμα στη Ρώμη με τον άνδρα
που τον ζώνανε τα φίδια και τρέχανε οι γιοι του – νομίζω – να τον
απελευθερώσουνε επί ματαίω και του κάκου; Έτσι. Ναι. Έτσι αισθάνθηκα. Ο
Λαοκόων αυτοπροσώπως. Γιατί αν στην Ιταλία οι περικοπές θα ‘ναι 35%, φαντάσου
εδώ – που μας διακρίνει κι αυτή η υπερβολή – πού θα φτάσει.

Μετά σκέφτηκα ότι εδώ οι περικοπές είναι της τάξης τού 90%, μόνο που δεν το
ανακοινώνουν. Αλλά τι να σου κάνουν κι αυτοί οι έρμοι οι Τατούληδες; Τι
βλέπουν κι αυτοί γύρω τους που να τους ενθαρρύνει; Υφυπουργοί σ’ ένα υπουργείο
που κανείς δεν εκτιμά. Όλοι τρέχουνε πίσω από το εύκολο κέρδος όπως οι
τουρίστριες στους τσοπάνους. Δεν υπάρχει, εκτός από τις εφημερίδες, ένα βήμα
να μιλήσεις, να «πεις» για τη δουλειά σου. Το λάιφ στάιλ έχει μπερδέψει την
αυλαία με τη σκελέα. Νομίζουν ότι τραγουδίστρια είναι δυο βυζάκια που
φαλτσάρουν και τραγουδιστής, κοιλιακοί κι «έχω φωνάρα ρε μαλάκα». Αλλά και σ’
αυτούς να δεις πώς φέρονται. Πώς τους κοιτάνε μ’ ένα μάτι που φωνάζει: «Γδύσου
μωρή ψωνάρα να σε φωτογραφίσω να τα χοντροκονομήσω και κάνε μας τη χάρη. Άντε
και καμιά πίπα και τέλος. H επόμενη». Ας μη μιλήσουμε για θέατρο. Δεν υπάρχει
ούτε μία εκπομπή σε όλη την ελεύθερη τηλοψία. Πρέπει να τρυπώσεις ανάμεσα σε
κουρτίνες, μάγειρους, μαγείρισσες, τσιφτετέλια κι αστρολόγες για να
ψιθυρίσεις: «E, ψιτ. Εδώ είμαι κι εγω».

Κλείνω την εφημερίδα, ανοίγω το κείμενο, προσπαθώ να μάθω τον ρόλο μου. Δεν
μπορώ. Δεν συγκεντρώνομαι. Ανοίγω το βιβλίο-δώρο: Σεφέρης και Μαρώ
«ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ» (πριν καν το ζητήσω, μου το χάρισαν την ίδια μέρα δύο ακριβοί
μου φίλοι. H Ξένια και ο Θανάσης). Στο ραδιόφωνο ακούω σαν μότο της εκπομπής
τον εκφωνητή να λέει παράτονα τον στίχο του Αλεξανδρινού:

«Και μες στην τέχνη πάλι ξεκουράζομαι από τη δούλεψή της».

Στη σελίδα 30 της «Αλληλογραφίας», διαβάζω:

«Σου είπα ένα σωρό πράγματα, αλλά εκείνο που ήθελα να πω και μ’ έκανε να
μουτζουρώσω τόσο χαρτί δεν το είπα: είναι σκληρή η ζωή χωρίς εσένα κι άδικη».