ANAΛΩΣIMA Aπόδραση φθινοπωρινή

Στην αίθουσα καθισμάτων πούλμαν των «ιπτάμενων δελφινιών» που δεν είναι
ακριβώς δελφίνια, αλλά ούτε ντόλφιν, είναι κατς – γάτες δηλαδή – γιατί κάνουν
κόλπα και δεν τρέμουν τα κύματα, υπάρχουν πέντε τηλεοράσεις. Το ταξίδι είναι
σύντομο, αλλά δεν το ρισκάρουν να σε αφήσουν χωρίς ενημέρωση, μπορεί την ώρα
που ταξιδεύεις ανέμελος να γίνουν αποκαλύψεις στην τηλεόραση και να τις
χάσεις, γι’ αυτό η εικόνα σε περιμένει πολλαπλασιασμένη και ο ήχος δυνατός.
Όχι όπως στην όπερα ας πούμε, ή σε κανένα θέατρο, όπου κινδυνεύεις να μη
βλέπεις καλά ή να μην ακούς τέλεια, να βρεθείς πίσω από μια κολόνα, ή κάπως
πλάγια. Αυτό είναι το προσόν της τεχνολογίας, δεν της γλιτώνεις με τίποτα, κι
αν νομίζεις ότι φεύγοντας από τη ρουτίνα θα ξεφύγεις κι από την καθημερινή
τηλεοπτική παραγωγή θαυμάτων, σε γελάσανε. Οι αστέρες είναι εκεί καθώς
προσπαθείς να κοιτάξεις τη θάλασσα έξω, σε καλούν σαν σειρήνες στον δικό τους
στέρεο, ασφαλή κόσμο, είναι εκεί καθώς σηκώνεις το κεφάλι προς τον ουρανό, σε
τραβούν από το μανίκι, γιατί στραβολαιμιάζεις καλέ, γύρνα εδώ ευθεία να δεις
τα χρώματα τα αληθινά, τα ανεξίτηλα, τα πανταχού παρόντα. Κι όταν η θάλασσα
σκουραίνει κι ο ουρανός μαυρίζει, συνεχίζουν να είναι εκεί, χαμογελαστοί,
πρόθυμοι και προσηνείς· όταν τα κύματα φουσκώνουν και το πλοίο χορεύει κι εσύ
νιώθεις πια να μην είσαι ούτε γάτα ούτε δελφίνι, να γίνεσαι κάποιο άλλο είδος
του ζωικού βασιλείου, είναι ακόμα εκεί, χαρούμενοι και θριαμβευτές· το στομάχι
σου επαναστατεί, δεν αντέχεις άλλο, βγάζεις τα άντερά σου, ανακουφίζεσαι
κάπως, πιστεύεις ακράδαντα ότι τέλειωσες μαζί τους, ανοίγεις κάθιδρος τα
μάτια, κι εκείνοι, άφθαρτοι, αζάλιστοι, τρισευτυχισμένοι, είναι, Θεέ μου,
ακόμα εκεί…