ANAΛΩΣIMA Γρίπη των απτέρων διπόδων

Στην εποχή της γρίπης των πτηνών δεν μπορείς να περάσεις αξιοπρεπώς μια
συνηθισμένη γρίπη. Δεν το δικαιούσαι, δηλαδή. Ένα τσαγάκι, έναν ζωμό
κοτόπουλου – αυτό πια κι αν δεν το δικαιούσαι… Τα ρίγη που σε κάνουν να
αποκτάς μια τόσο αιφνίδια ηλεκτρική αντίληψη του σώματός σου, της αδυναμίας
του και της απαράδεκτης εξάρτησής του από τους άλλους, δεν είναι τίποτα
μπροστά στα ρίγη της ανθρωπότητας από τον φόβο της μήπως κολλήσει την άλλη
γρίπη. Ο πυρετός, που σε ρίχνει στο κρεβάτι, σου κόβει τα πόδια, σε κάνει να
νιώθεις τα μάτια σου σαν αυγά τηγανητά – μάτια – μέσα στην καυτή γάστρα της
κρανιακής κοιλότητας, αυτό το χάλι το απαράδεκτο να σου συμβαίνει στην ακμή
της ηλικίας σου, τη στιγμή που ένιωθες ότι έχεις τιθασεύσει επιτέλους το
πρόγραμμα του φθινοπώρου, και να μη θεωρείται κάτι εξαιρετικό, να μην
κινητοποιεί τις υπηρεσίες της οικογένειας, να μη συγκινεί κανέναν. Πότε ήταν η
τελευταία χρονιά που αρρώστησες, πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που σου
έφεραν ωραία σουπίτσα με μαλλιά αγγέλου, ζεστή ζεστή, στον ειδικό δίσκο με
ποδαράκια που στέκεται πάνω στα σκεπάσματα; Πού χάθηκε εκείνος ο δίσκος; Πώς
ανέπτυξες τόση αυτάρκεια τις τελευταίες δεκαετίες, το ίδιο διάστημα που
κάλπαζε η παγκοσμιοποίηση, και δεν υπάρχει πια κανείς να σοκάρεται με τους
μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια σου, την κραυγαλέα ανάγκη σου για ένα
παραμυθάκι που θα σε κοιμίσει γλυκά; Κι εκείνος ο άγγελος, που χάριζε τα
νόστιμα μαλλάκια του στη σούπα, πρέπει να ξύρισε το κεφάλι τελείως, να
προφυλαχθεί από τη γρίπη των πτηνών εκεί ψηλά που πετάει, πώς να κοιτάξει κάτι
τόσο τοπικό και συνηθισμένο, τη σκέτη γρίπη ενός απτέρου διπόδου;