ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Θα μπορούσε να είναι ο κωδικός επαρχιακής πόλης. Τα τελευταία όμως χρόνια το
μηδέν έφυγε από τους αριθμούς τηλεφώνων, ενώ από αυτήν τη σειρά αριθμών
φαίνεται ότι με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να ξεκολλήσει. Πρόκειται, σωστά το
μαντέψατε, για τη διαχρονική εκτός έδρας επίδοση του Ολυμπιακού σε παιχνίδια
Τσάμπιονς Λιγκ. Μηδέν νίκες, τέσσερις ισοπαλίες, είκοσι τρεις ήττες.

Όταν την περασμένη Τετάρτη, στη Λυών, μπήκε με τρόπο επώδυνο ο εικοστός τρίτος
σταυρός κάποιοι έκαναν λόγο για κατάρα. Μόνο που η κατάρα προϋποθέτει τη δράση
εξωτερικών κακόβουλων δυνάμεων και ο Ολυμπιακός χρωστάει την επίδοσή του σε
καθαρά δικές του αδυναμίες. Άλλοι, με ποδοσφαιρικότερο τρόπο, είπαν ότι ο
σχεδόν ισόβιος πρωταθλητής Ελλάδας «κέρδισε» την σχεδόν μόνιμη πρωταθλήτρια
Γαλλίας, αλλά έχασε από τις εμπνεύσεις του Βραζιλιάνου Ζουνίνιο. Ξέχασαν ότι
είναι και αυτός παίκτης της πρωταθλήτριας Γαλλίας και μάλιστα γνωστός εδώ και
αρκετά χρόνια ως ο καλύτερός της. Κάποιοι τρίτοι είπαν ότι εναντίον μιας
ομάδας από τις πιο φορμαρισμένες της Ευρώπης δεν ήταν η κατάλληλη περίσταση
για σπάσιμο της παράδοσης και ότι άρα σωστά στήθηκε η ομάδα και από ατυχία δεν
πήρε αυτό που ήθελε (δηλαδή την ισοπαλία). Δεν θα είδαν φαίνεται ότι η φετινή
Λυών, τόσο στο πρωτάθλημά της όσο και στην Ευρώπη, παίρνει νίκες χωρίς να
λάμπει (πλην Ρεάλ, αλλά και εκεί το σκορ την κολακεύει υπερβολικά) και ότι,
ειδικά εναντίον της ομάδας του Σόλιντ, κάθε άλλο παρά εντυπωσίασε. Ακριβώς
γιατί ο Ολυμπιακός κατάφερε να την μπλοκάρει, θα πείτε. Και θα ‘χετε αγγίξει
έμμεσα την πηγή τού όλου προβλήματος.

O Ολυμπιακός δεν κερδίζει εκτός έδρας, απλούστατα γιατί δεν κατεβαίνει για να
κερδίσει. Αυτό που έφθασε να μοιάζει με κατάρα, με κάτι δηλαδή που δεν μπορείς
να ξεπεράσεις ό,τι και να κάνεις, διαμορφώθηκε σιγά σιγά στη βάση μιας
επιλογής -την αντιμετώπιση των εκτός έδρας παιχνιδιών σαν να ανήκουν σε άλλου
είδους άθλημα από τα εντός έδρας. H ομάδα, όποιον προπονητή και όποιους
παίκτες να έχει, «κλείνεται» με τα θεωρούμενα μεγαθήρια, αλλά δεν αποφεύγει
τις ήττες -και αρκετά συχνά τις βαριές ήττες -γιατί δεν απέκτησε ποτέ άμυνα
που να αντέχει τη μεγάλη πίεση. Κατεβαίνει ορισμένες φορές με υπερβολικά
επιθετικό σχήμα, όταν θεωρεί πως την ευνοεί η συγκυρία και το πληρώνει πικρά,
όπως στο προ τριετίας παιχνίδι πάλι με τη Λυών (το μοναδικό ευρωπαϊκό του Ζίζι
Ρόμπερτς) ή στον εφιάλτη στον δρόμο του Τορίνο (όπου έχασε ευκαιρία στο πρώτο
λεπτό και μετά την μπάλα στα επόμενα ογδόντα εννιά). Αφήνει τους μικρομεσαίους
(τύπου Μόλντε, Χερενβέιν, Ρόζενμποργκ, Σοσιεδάδ) να «κάνουν παιχνίδι» και
πιάνεται στην παγίδα της ραθυμίας του. Ακόμα και στις τέσσερις ισοπαλίες του
(Πόρτο, Κροάσια, δύο με Λα Κορούνια), μόνο στο Σπλιτ ο Ολυμπιακός κατέβηκε όχι
για να πάρει «ένα αποτέλεσμα», αλλά για να κατακτήσει το καλύτερο που
μπορούσε.

Για όποιους έχουν μάτια και βλέπουν, το παιχνίδι του Ζερλάν δεν ήταν εξαίρεση.
Ο πρωταθλητής πάλεψε, έκλεισε διαδρόμους, δυσκόλεψε τον αντίπαλο, αλλά δεν
έκανε ούτε μία ευκαιρία (ακόμα και το γκολ οφείλεται σε ατομική μαγεία). Αυτό
δεν σημαίνει πως δεν είναι κρίμα -και από αυτήν την άποψη, άδικο -που δέχθηκε
στο τελευταίο λεπτό την ήττα. Σημαίνει, όμως, ότι πρέπει ν’ αλλάξει μυαλά,
πιθανώς και σύνθεση, αν θέλει κάποτε να διώξει το στοιχειωμένο πρώτο ευρωπαϊκό
ψηφίο.