Δρόμοι

Τον καιρό…

… που στη Βρετανία εκτελούσαν ακόμη τους φονιάδες με απαγχονισμό, το
υπουργείο Εσωτερικών λάβαινε πέντε αιτήσεις την εβδομάδα για το πόστο του
δημίου. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως μια καλή εκτέλεση έχει τα ωραία της.

Μια φορά…

… που ο συγγραφέας Θίοντορ Ντάλριμπλ ταξίδευε στη Νιγηρία, βρέθηκε σε μια
πόλη-φάντασμα. Όλοι οι κάτοικοί της έλειπαν. Είχαν πάει να δουν μια δημόσια
εκτέλεση. Αν ένας από τους σκοπούς της εκτέλεσης είναι η αποτροπή του
εγκλήματος, λέει ο Ντάλριμπλ, τότε είναι φυσικό να γίνεται κοινό θέαμα. Σε
μερικές εκτελέσεις, μάλιστα, αυτός που πηγαίνει για εκτέλεση παίζει τον ρόλο
του καλύτερα κι από τον δήμιό του. Όπως ο δόκτωρ Ουίλιαμ Πάλμερ, ο βασιλιάς
των δηλητηριαστών, που απαγχονίστηκε το 1856 στο Στάφορντ Γκάολ. Ο αριθμός των
θεατών ήταν τριπλάσιος από τον πληθυσμό της πόλης. Και ο Πάλμερ δικαίωσε τις
προσδοκίες τους. Πλησιάζοντας στο ετοιμόρροπο ικρίωμα, γύρισε στον δήμιο και
του είπε: «Είσαι σίγουρος πως είναι γερό;». Ο Κάρολος A’ αποκεφαλίστηκε με
πέλεκυ. Οι ανώτερες τάξεις, αυτή τη θανάτωση τη θεωρούσαν πιο αξιοπρεπή από
την κρεμάλα. Αργότερα, όταν ο δόκτωρ Γκιλοτίν επινόησε τη μηχανή αποκεφαλισμού
που πήρε το όνομά του (γκιλοτίνα), ο αποκεφαλισμός έγινε μια δημοκρατική
κατάκτηση: με απόφαση του 1792, η Συντακτική Συνέλευση όριζε όλες οι
εκτελέσεις να γίνονται με αποκεφαλισμό.

Οι ενδοιασμοί…

… για την πιο παστρική, σχεδόν κλινική εκτέλεση με θανατηφόρο ένεση σε
αίθουσες που μοιάζουν με χειρουργεία είναι πολλοί, αλλά δεν μας περνάει από
τον νου να επιστρέψουμε στον αποκεφαλισμό. Στον ισλαμικό κόσμο επιμένουν σε
αυτόν. Στη Σαουδική Αραβία γίνεται δημοσίως. Στο Ιράν σε ειδικούς χώρους. Οι
ισλαμιστές αντάρτες έχουν μετατρέψει τον αποκεφαλισμό σε προπαγανδιστικό όπλο.
Αποκεφαλίζουν τους ομήρους τους στην Αλγερία, την Τσετσενία, το Ιράκ, τη
Νιγηρία, τις Φιλιππίνες, την Ταϊλάνδη και γυρίζουν βίντεο. Για να το βλέπουν
οι εχθροί τους και να φοβούνται. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οπαδός του
Γιουνγκ για να καταλάβει τον συμβολισμό. Όταν χωρίζεις την κεφαλή από το σώμα
του εχθρού δεν τον εξοντώνεις μόνο βιολογικά. Σβήνεις και τις σκέψεις που
έκανε όσο ζούσε. Όταν κόβεις και πετάς το κεφάλι του, πετάς και τις ιδέες του.
Τι θα σκεφτούν λοιπόν οι εχθροί σου; Πως ο καλύτερος τρόπος για να κρατήσουν
το δικό τους κεφάλι στη θέση του είναι να ασπαστούν τις δικές σου ιδέες.

Μερικοί Αμερικανοί…

… είναι βάρβαροι άνθρωποι. Είναι όμως και πρακτικοί. Όπως εκείνοι οι
αλεξιπτωτιστές που παρέδωσαν τις προάλλες στις φλόγες τα πτώματα δύο Αφγανών
Ταλιμπάν. Αντί να κάθονται να αποχωρίζουν τα κεφάλια από τα σώματα, τα έκαναν
όλα στάχτη (σάρκες και ιδέες). H βαρβαρότητα στο όνομα του δικαίου είναι μια
από τις μεγαλύτερες απολαύσεις στις οποίες ενδίδει κάθε τόσο ο άνθρωπος (και
όχι μόνο οι ισλαμιστές).