Kοσμοκράτορες στους δρόμους

Στην Άρτεμη Μητροπούλου

Το περιστατικό είναι πραγματικό και θα μπορούσε να το έχει δει ο καθένας: Σε
ημικεντρικό δρόμο της Αθήνας, πίσω από το «Χίλτον», ένας νεαρός άντρας
μετακινεί έναν απ’ αυτούς τους τεράστιους πράσινους δημοτικούς
σκουπιδοτενεκέδες και τον βάζει «τάπα» στο παράθυρο ενός ημιυπόγειου.
Μετακινεί τον σκουπιδοτενεκέ προκειμένου στον ελεύθερο χώρο που δημιουργείται
να παρκάρει το αυτοκίνητό του. Στο παράθυρο του ημιυπόγειου μια ηλικιωμένη
εκλιπαρεί τον «οδηγό» να μην το κάνει γιατί, ανήμπορη καθώς είναι, αποκλείεται
να ξαναφέρει η ίδια τον σκουπιδοτενεκέ στην αρχική του θέση. Είναι γεγονός ότι
η ηλικιωμένη είναι πλησιέστερα από οποιονδήποτε άλλον ένοικο της πολυκατοικίας
στον σκουπιδοτενεκέ, κυριολεκτικά σε απόσταση «αναπνοής». Ο νεαρός άντρας και
οδηγός όχι μόνον δεν συγκινείται από τις παρακλήσεις της ηλικιωμένης, αλλά δεν
δείχνει να την ακούει καν, την αγνοεί, παντελώς, προκλητικότατα.
Απομακρύνεται, μάλιστα, σιγοσφυρίζοντας.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο περί ου ο λόγος οδηγός (όπως οι
περισσότεροι, άλλωστε) θα υπήρξε εποχή που θα πίστευε (ενώ θα βασάνιζε, για
άλλους λόγους, τους γύρω του) πως αν γινόταν να αποκτήσει το αυτοκίνητο, και
το σπίτι, και τη γυναίκα, που επιθυμούσε, θα γινόταν, σίγουρα, καλύτερος ο
ίδιος ως άνθρωπος. Αλλά έχει αποδειχθεί ότι οι άνθρωποι μόλις αποκτήσουν κάτι
που το επιθυμούσαν πάρα πολύ, γίνονται πάντα χειρότεροι. Για τον απλούστατο
λόγο ότι αλλοιώνεται η συνείδησή τους καθώς εκείνο που απέκτησαν τους κάνει να
αισθάνονται πως, αξιότεροι πια για πολύ «σπουδαιότερα» πράγματα, υπάρχει φόβος
αυτά ακριβώς τα «σπουδαιότερα» να μην τα αποκτήσουν ποτέ. Το ελάχιστο,
άλλωστε, «υλικό» πράγμα που κερδίζει κανείς (όταν μάλιστα έχει συμβεί να
ταπεινωθεί και να εξευτελιστεί γι’ αυτό), τον αποθηριώνει και τον κάνει να
αισθάνεται κοσμοκράτορας. Το προσφορότερο, δυστυχώς, μέσον για να υποστεί
κανείς αυτή τη μεταβολή, ότι όλα τα πράγματα, δηλαδή, υπάρχουν ως υποψήφια για
να γίνουν δικά του, είναι το αυτοκίνητο.

Δεν έχετε παρά να προσέξετε τη σιωπηλή συμπεριφορά των οδηγών και των
συνοδηγών τους σε πολυτελή αυτοκίνητα. Όσο ακριβότερο το αυτοκίνητο, τόσο
λιγότερο αισθάνονται ότι αξίζει να φιλοδωρήσουν τους οδηγούς των άλλων
αυτοκινήτων ακόμη και μ’ ένα τους βλέμμα. Κοιτάζουν ίσια μπροστά τους και
σπάνια θα ρίξουν ένα βλέμμα βαριεστημάρας και κούρασης στους «πληβείους» των
άλλων αυτοκινήτων. Δείχνουν να τους ενοχλεί ακόμη και η παρουσία των άλλων
μέσα σ’ ένα φτηνό αυτοκίνητο. Οι δρόμοι θα έπρεπε ν’ ανήκουν μόνον σ’ αυτούς.

Σκέφτεται κανείς (με χαιρεκακία, βέβαια) πως, αν στο ημιυπόγειο της
ηλικιωμένης συνέβαινε να κατοικεί «ινκόγκνιτο» ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ή
ένας, έστω, υπουργός, ο «αγέρωχος» οδηγός όχι μόνον δεν θα μετακινούσε τον
σκουπιδοτενεκέ, αλλά θα τσακιζόταν να «φυλάει» τον χώρο προκειμένου να μην
τολμήσει να επιχειρήσει άλλος, αυτό που ο ίδιος σήμερα με άνεση πραγματοποιεί.

Είναι, βέβαια, αναπόφευκτο να σκεφτεί κανείς πως όταν η ενδεχόμενη σχέση με
τους φορείς της εξουσίας, ρυθμίζει την καθημερινή συμπεριφορά των ανθρώπων,
τότε οι ταλαιπωρημένοι και δυστυχείς θα πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική
πρόοδο.

Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Λέξη».