Διαστάσεις Mια κατσαρόλα, ένα σαπούνι, ένας χυμός

H ιδέα ήταν απλή: κάθε άνεργος να φωτογραφηθεί με το αντικείμενο που
περιγράφει καλύτερα την κατάστασή του. Τα ταιριαστά ζευγάρια έγιναν στη
συνέχεια βιβλίο, με τίτλο «Αντικείμενα – Ανεργίες».

Νάσερ K., 67 ετών. Ένα εισιτήριο του μετρό, μια τηλεφωνική κάρτα
και ένα γραμματόσημο. «Δεν είναι τίποτα, αλλά είναι τα πάντα. Συμβολίζουν το
“κάτεργο”. Χωρίς αυτά, δεν μπορείς να ψάξεις για δουλειά. H κατοχή τους, όμως,
είναι από μόνη της ένα κάτεργο».

Κριστίν Z.: «Όλα είναι ζήτημα προτεραιοτήτων»

Κριστίν Z., 50 ετών. Μια κατσαρόλα. «Αποφάσισα για λόγους αρχής
να ξεπληρώσω όλους τους τρέχοντες λογαριασμούς, καθώς και τον φόρο που
αντιστοιχούσε στο εισόδημά μου τη χρονιά πριν από την απόλυσή μου. Ως εκ
τούτου, το τέλος του μήνα είναι πάντα δύσκολο και το 2004 αισθάνθηκα για πρώτη
φορά πείνα, καθώς δεν είχα πλέον χρήματα για να αγοράσω φαΐ. Όλα είναι ζήτημα
προτεραιοτήτων. Όταν ψάχνεις για δουλειά και προσέχεις την εμφάνισή σου στις
συνεντεύξεις, ανακαλύπτεις ότι βρίσκεσαι μπροστά σ’ έναν πιθανό εργοδότη αλλά
έχεις άδειο στομάχι».

Φιλίπ Σ., 38 ετών. Ένας χυμός πορτοκαλιού. «Μου δίνει βιταμίνη C
και μου ανεβάζει έτσι το ηθικό απέναντι στις καθημερινές δυσκολίες και την
αβεβαιότητα για το μέλλον. H βιταμίνη C μού επιτρέπει να βλέπω τη ζωή πιο
ήρεμα, να τη βλέπω ρόδινη (ή μάλλον πορτοκαλιά), και πάνω απ’ όλα με γλιτώνει
από τα αντικαταθλιπτικά».

Οντίλ T., 45 ετών. Μια σακούλα από το Lidl. «Ανεργία σημαίνει
περιορισμοί, κι εγώ αναρωτιέμαι διαρκώς πώς μπορώ να μειώσω τα καθημερινά μου
έξοδα (το νοίκι και τα σχετικά είναι σταθερά). Μειώνω έτσι κατά 40% τα έξοδα
διατροφής μου. Ψωνίζω από το Lidl, αφού η ποιότητα των τροφίμων που καταναλώνω
δεν με απασχολεί πλέον. Τις στιγμές εκείνες αισθάνομαι ασήμαντη, άδεια, και
αναρωτιέμαι τι θα απογίνω».

Μαρκ Μπ., 51 ετών. Ένα σαπούνι. «Σου γλιστράει μόλις νομίζεις
ότι το πιάνεις. Καταβάλλεις την αναγκαία προσπάθεια για να συντάξεις την
επιστολή που ανταποκρίνεται καλύτερα στην αγγελία, για να δεις το ηθικό σου να
πέφτει κατακόρυφα όταν λαμβάνεις αρνητική απάντηση ή δεν λαμβάνεις καμιά
απάντηση. Κι αυτό γίνεται δέκα, είκοσι φορές. Στο τέλος γλιστράς πάνω στο
σαπούνι και τραυματίζεσαι σοβαρά, κινδυνεύοντας να μην ξανασηκωθείς ή να
παραιτηθείς».

Φρανσουάζ A., 64 ετών. Ένα ζευγάρι παιδικά καλτσάκια. «Το μήνυμά
μου είναι αισιόδοξο. Καθώς είχα την τύχη να βρεθώ άνεργη δύο φορές, το 1972
και το 1976, μπόρεσα να ασχοληθώ αποκλειστικά με τα δύο μου παιδιά τον πρώτο
χρόνο της ζωής τους. Είμαι πολύ ευχαριστημένη απ’ αυτό, γιατί δεν χρειάστηκα
ούτε παιδικό σταθμό ούτε γυναίκα. Διατηρώ από την εποχή εκείνη μια υπέροχη
ανάμνηση, καθώς δεν γνώρισα ούτε στερήσεις ούτε προκαταλήψεις…».

Λένε πως αν δεν γνωρίσεις την ανεργία, δεν μπορείς να την καταλάβεις. Αυτό το
βιβλίο και οι μαρτυρίες που αναδημοσιεύθηκαν στη Λιμπερασιόν, μας
βοηθούν να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

LINK:

http://diastaseis.blogspot.com