Δρόμοι

Ας λένε…

… πως οι έξυπνοι είναι πάντα προετοιμασμένοι για το απροσδόκητο. Οι πιο
πολλοί από εμάς φανταζόμαστε πως το μέλλον θα είναι πάνω κάτω σαν το παρόν. Αν
κάποια Κασσάνδρα είχε προφητέψει το 1985 την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, την
επέλαση του AIDS, τους γάμους των ομοφυλοφίλων, αν μας είχε προειδοποιήσει για
τον Μπιν Λάντεν και για τις τρελές μεταπτώσεις του κλίματος, ποιος θα την είχε
πιστέψει; Σε σχέση με το 1985, το 2005 μοιάζει με ένα μεγάλο άλμα στην
επιστημονική φαντασία. Φυσικά, κάπως έτσι θα έμοιαζε και το 1985 σε σχέση με
το 1965.

H βεβαιότητα…

… γι’ αυτό που ζούμε είναι πάντα προτιμότερη από την αβεβαιότητα για το τι
πρόκειται να ζήσουμε, ακόμη κι όταν αυτό κλείνει μέσα του την υπόσχεση για
κάτι καλύτερο. Είναι γεγονός πως δεν μας αρέσουν οι εκπλήξεις. Άσχημα πράγματα
συμβαίνουν όλη την ώρα, αλλά μερικά από αυτά είναι τόσο απίθανα που δεν μπορεί
να τα βάλει ο νους του ανθρώπου. Το 2001, στη μέση ενός πυκνού δάσους της
Πενσυλβάνιας, ένας κυνηγός έριξε μια τουφεκιά με το όπλο του. H σφαίρα πέρασε
ανάμεσα από τα δέντρα χωρίς να τα αγγίξει, μπήκε σε ένα σπίτι από το παράθυρο,
τρύπησε έναν τοίχο και μια πόρτα και σκότωσε μια γυναίκα που στεκόταν μπροστά
στο κρεβάτι της και ετοιμαζόταν να πλαγιάσει. Άνθρωποι χάνονται στα καλά
καθούμενα με αεροπλάνα στα οποία μπαίνουν για πρώτη φορά στη ζωή τους, ενώ
επικίνδυνοι ιοί ταξιδεύουν παντού είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο με
αεροπλάνα που δεν πέφτουν ποτέ.

Οι καιροί…

… επιβάλλουν να θυμηθούμε εδώ το «Εγχειρίδιο για το χειρότερο ενδεχόμενο»,
που είχαν γράψει πριν από πέντε χρόνια ο Τζόσουα Πίβεν και ο Ντέιβιντ
Μπόρτζνιστ. Εξηγούσαν στον αναγνώστη πώς μπορεί να γλιτώσει από κινούμενη
άμμο, πώς να φυλαχτεί από αλιγάτορες, πώς να πηδήξει από ένα κτίριο μέσα σε
έναν σκουπιδοτενεκέ, πώς να ξεφύγει από πιστολίδι, πώς να ανακαλύψει κρυμμένες
βόμβες και γενικώς πώς να κάνει πολλά ακόμη φοβερά και τρομερά πράγματα.

Με τόσους κινδύνους…

… που παραμονεύουν, ίσως το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, όπως δείχνουν οι
θεομηνίες στην Αμερική και το Πακιστάν, είναι να φροντίζουμε να είμαστε
πλούσιοι και όχι φτωχοί. Άλλωστε, στα περισσότερα μέρη του κόσμου είναι
χειρότερο να είναι κανείς φτωχός παρά πλούσιος. Στη Νέα Ορλεάνη και στο Κασμίρ
απέβη μοιραίο. Και στον «Τιτανικό»: δύο στους τρεις επιβάτες της πρώτης θέσης
τα κατάφεραν να γλιτώσουν, αλλά από την τρίτη θέση σώθηκαν μονάχα ένας στους
τέσσερις. Σχεδόν και οι επτακόσιοι άνθρωποι που πέθαναν στο Σικάγο από το
μεγάλο κύμα καύσωνα του 1995 ήταν φτωχοί (και μαύροι). Ας αφήσουμε λοιπόν τα
πείσματα και ας γίνουμε όλοι πλούσιοι. H επιστήμη έχει αποδείξει πως έτσι ζει
κανείς όχι μονάχα καλύτερα, μα και παραπάνω.