|
|
|
Ο Πάνος Γεραμάνης με τη Βίκυ Μοσχολιού, σε μια από τις πολλές συνεντεύξεις που της είχε πάρει και είχε δεθεί μαζί της με μεγάλη φιλία
|
Βιαζόταν να κάνει πραγματικότητα το όνειρό της, να τραγουδήσει στο Μέγαρο
Μουσικής Αθηνών, η Βίκυ Μοσχολιού. Γιατί τα τελευταία δύο χρόνια – από τον
Ιούλιο του 2003 – έδινε αγώνα με τον καρκίνο. Αγώνα γενναίο (ακόμη και στο
νοσοκομείο τραγουδούσε στους διαδρόμους για να δώσει θάρρος στους
ασθενείς…).
Οι δύο συναυλίες που είχε προγραμματίσει προς τιμήν της το Μέγαρο Μουσικής,
απόψε και την Κυριακή, ήταν κάτι πολύ σημαντικό για εκείνη. Γιατί πριν το είχε
παράπονο. «Εγώ γιατί να μην τραγουδήσω; Δεν το αξίζω;», έλεγε.
Να όμως που ήρθε η ώρα να ικανοποιηθεί το παράπονό της. Στην εκπομπή «Κοίτα τι
έκανες», η Σεμίνα Διγενή – τον Απρίλιο του 2004 – τής διάβασε στον αέρα
επιστολή της διευθύντριας Προβολής και Επικοινωνίας του Μεγάρου Μουσικής
Ελένης Σπανοπούλου: «Αν η πορεία ενός καλλιτέχνη είναι συνδεδεμένη με την
ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, με τις μνήμες των ανθρώπων του τόπου μας, με
την ελληνική ψυχή, τότε καμιά πόρτα δεν μένει κλειστή. Το Μέγαρο θα υποδεχθεί
με συγκίνηση κι αγάπη μια μεγάλη φωνή όπως αυτή της Μοσχολιού». Και την
ευχαρίστησε «για τα χρόνια που μεγάλωσα στο Αιγάλεω, κρυφακούγοντας από το
τζουκ μποξ του καφενείου της πλατείας του Αιγάλεω τη γλυκιά, βαριά φωνή της».
Τον Μάιο η Βίκυ Μοσχολιού επισκέφθηκε το Μέγαρο Μουσικής. Μαζί της και ο
δημοσιογράφος και μελετητής του λαϊκού μας τραγουδιού Πάνος Γεραμάνης. Σ’
εκείνη την πρώτη συνάντηση αποφασίστηκε οι συναυλίες να δοθούν το Νοέμβριο του
2005. Τόσο η Βίκυ Μοσχολιού, όσο και ο Πάνος Γεραμάνης ζητούσαν όμως να γίνουν
όσο νωρίτερα γίνεται. Έτσι καθορίστηκαν για τις 14 και 16 Οκτωβρίου 2005. H
Βίκυ Μοσχολιού, δεν άκουσε πότε ακριβώς. Και ρώτησε: «Πάνο μου, πότε θα
τραγουδήσω»; Όταν της είπε σε έναν χρόνο, εκείνη απάντησε: «Τάχα θα ζω μέχρι
τότε;».
Όμως ενώ ο Πάνος Γεραμάνης αγωνιούσε για το αν θα είναι καλά η Βίκυ Μοσχολιού
μέχρι τον Οκτώβριο, τη νύχτα της Ανάστασης έφυγε εκείνος από κοντά μας (την
Κυριακή 23 Οκτωβρίου συμπληρώνονται έξι μήνες από τον ξαφνικό χαμό του -στις
10.00 το πρωί θα τελεστεί μνημόσυνο στο χωριό του, Βασιλικό Χαλκίδας).
Το πλάνο προχώρησε και η Βίκυ Μοσχολιού ζήτησε οι δύο συναυλίες να αφιερωθούν
στη μνήμη του Πάνου, ενώ τόσο οι συνεργάτες της, όσο και η ίδια εργάζονταν
καθημερινά. «Δεν σταμάτησε να δουλεύει μέσα στο καλοκαίρι παρ’ ότι ήταν στο
νοσοκομείο. Όσο για το πρόγραμμα καθορίστηκε από την ίδια και τους συνεργάτες
της τον Ιούλιο», μας είπε χθες η Αρετή Γκόρντον που ήταν κοντά της τα
τελευταία 28 χρόνια.
Όμως στις 16 Αυγούστου, ο καρκίνος που δεν συγκινείται από όνειρα και
επιθυμίες, νίκησε τη Βίκυ Μοσχολιού…
30 ταινίες και 1.128 τραγούδια
Με τις γειτονιές της Αθήνας και τα τραγούδια της Βίκυς Μοσχολιού, μέσα από
την εμφάνισή της σε 30 ταινίες, αλλά και τα 40 χρόνια ερμηνείας (1.128
τραγούδια συνολικά!) είχε προτείνει ο Πάνος Γεραμάνης να κυλήσουν οι δύο
βραδιές στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Και έγραψε: «Φτώχεια, αγάπη και τραγούδι
στις γειτονιές της Αθήνας. Ο λαϊκός κινηματογράφος κάνει πιο ζωντανό το λαϊκό
τραγούδι. Το κοινό απολαμβάνει τα τραγούδια, τα σιγοψιθυρίζει, τα αφομοιώνει.
Τα τραγούδια της ακούγονται πρώτα από το ραδιόφωνο, ύστερα στα κέντρα, αλλά ο
πολύς κόσμος τα ακούει, βλέπει να τα τραγουδά η ίδια η Βίκυ Μοσχολιού μέσα από
τις ασπρόμαυρες ταινίες. Σ’ αυτές τις 30 ταινίες, όπου συμμετέχει και τραγουδά
με τους μεγαλύτερους πρωταγωνιστές του ελληνικού σιμενά, αποτυπώνονται τα
γεγονότα και τα προβλήματα που έζησε η Ελλάδα, η Αθήνα, ο Πειραιάς, οι
συνοικίες…». Και για το δεύτερο μέρος του προγράμματος: «Το παλιό σπίτι στο
Μεταξουργείο είχε στον κήπο μια ροδιά και στον δρόμο έπαιζαν παιδιά. Ο πατέρας
έβαζε πλάκες στο γραμμόφωνο. Από το Μεταξουργείο στην Αγία Βαρβάρα, στο
Αιγάλεω, στην οδό Προύσης της πλατείας Αττικής. H Βίκυ Μοσχολιού από την
καθημερινή δουλειά περνάει στο τραγούδι. Στα 17 της κάθεται στο πάλκο της
“Τριάνας” του Χειλά. Μπαίνει στο στούντιο και γυρίζει σε δίσκο το πρώτο της
τραγούδι. Ένα χασάπικο του Σταύρου Τζουανάκου “Να ‘ξερες πόσο πόνεσα”. Κι
ύστερα η γνωριμία της με τον Σταύρο Ξαρχάκο, η πρώτη εμφάνισή της στην ταινία
“Λόλα” με τη μοναδική ερμηνεία “Χάθηκε το φεγγάρι”. Αυτό το φεγγάρι φώτισε τον
δρόμο της και την οδήγησε στη λεωφόρο της επιτυχίας».
INFO
Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών προγραμματίζει να τιμήσει τη μνήμη της Βίκυς
Μοσχολιού με συναυλία στην επόμενη καλλιτεχνική περίοδο.
