MATIEΣ Tο φεστιβάλ

Ο Ξαρχάκος, ο Μαρκόπουλος, ο Λοΐζος, ο Μούτσης, ο Μικρούτσικος, ο Λεοντής, ο
Σπανός, ο Νικολόπουλος, ο Μπιθικώτσης, ο Καζαντζίδης, ο Σαββόπουλος, η
Μοσχολιού, ο Πάριος, η Μαρινέλλα, η Φαραντούρη, η Γλυκερία, ο Μητσιάς, ο
Κηλαηδόνης, η Χαρούλα, ο Νταλάρας, ο Πουλόπουλος και τόσοι άλλοι δεν
χρειάσθηκε να βραβευθούν από κάποιο φεστιβάλ για να διαγράψουν τη λαμπρή
πορεία που διέγραψαν στο ελληνικό τραγούδι. Βρήκαν, όμως, εύφορο έδαφος
μπροστά τους. Το έργο του Θεοδωράκη, του Χατζιδάκι, του Τσιτσάνη, του Μάρκου,
του Παπαϊωάννου, του Μητσάκη, του Καλδάρα, του Χιώτη.

Οι σημερινοί, αντίθετα, νέοι, που γράφουν μουσική και στίχους, όπως και οι
νέοι που τραγουδούν, ζουν μέσα στο σκουπίδι. Σε ένα ηχητικό περιβάλλον
απερίγραπτο! Και με τις εταιρείες δίσκων να τα ‘χουν κάνει πλακάκια με την
τηλεόραση και να ζητούν ολοένα καινούργια «πρόσωπα», καινούργιες φάτσες,
καινούργια κόλπα, για να διαφημίσουν και να πουλήσουν ένα προϊόν (τραγούδι),
που εδώ και πολλά χρόνια είναι μπατιρημένο, αναξιόπιστο και μερικές φορές
αποκρουστικό.

Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, η απόφαση της EPT να οργανώσει, μαζί με τη ΔΕΘ,
το φετινό Φεστιβάλ Τραγουδιού στη Θεσσαλονίκη, ύστερα από οκτώ χρόνια και με
διαφορετική δομή, ήταν πολύ σωστή. Και αναγκαία. Και η διοργάνωση, όπως
αποδείχθηκε, εξαιρετικά επιτυχής. Δεν μπορώ να πω, ωστόσο, ότι και τα
τραγούδια των νέων δημιουργών ήταν στο ίδιο επίπεδο. Δύο – τρία ξεχώρισαν,
αλλά κι αυτά δεν είχαν κανένα στοιχείο πρωτοτυπίας.

Δεν πειράζει. Του χρόνου, τα τραγούδια θα είναι πιο εμπνευσμένα, ίσως και
σπουδαία. Τώρα που μπήκε το νερό στ’ αυλάκι, όλα θα πάνε καλύτερα. Ώστε, σε
μια πενταετία, ο θεσμός να πάψει να είναι ένα «πρώτο βήμα» και να εξελιχθεί σε
φυτώριο άξιων καλλιτεχνών. Αλλά δεν αρκεί το φεστιβάλ για ν’ αλλάξει το τοπίο.
Χρειάζεται και η δημόσια τηλεόραση ν’ αλλάξει, ως προς το τραγούδι.

Αυτό είπαμε, ο Θεοδωράκης κι εγώ, στον πρόεδρο της EPT Χρ. Παναγόπουλο, όταν
μας συνάντησε, για το θέμα του φεστιβάλ. Πρέπει, τονίσαμε, ολόκληρο το
πρόγραμμα της δημόσιας TV να πλημμυρίσει από ωραία τραγούδια. Και να πεταχτούν
τα σκουπίδια. Γιατί ο κόσμος έχει συνηθίσει – φυσικό είναι – στο σκουπιδολόι.

Συμφώνησε. Με ενθουσιασμό, θα έλεγα. Και προχωρεί. Πιστεύω ότι θα τα
καταφέρει. Αλλά θα επανέλθω.