PIΠEΣ Aδιέξοδο

ΠΑΙΖΕΙ με τη φωτιά η κυβέρνηση. Και εμφανίζεται έτοιμη να πυροδοτήσει
έναν νέο γύρο «κινητοποιήσεων» για το Σκοπιανό, μόνο και μόνο για να καλύψει
τις δικές της ευθύνες. Γιατί βέβαια αν τελικώς προχωρήσει στη διενέργεια
δημοψηφίσματος, όπως δηλώνει επισήμως ότι σκέπτεται, τότε το μοναδικό
αποτέλεσμα θα είναι να διχαστεί το εκλογικό σώμα και να βρεθούμε αντιμέτωποι
με εθνικιστικές εκδηλώσεις – και στην Ελλάδα και στα Σκόπια – που θα
επιτείνουν τα αδιέξοδα.

ΟΙ ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση φυσικά δεν βαρύνουν αποκλειστικά
την κυβέρνηση Καραμανλή. Ήδη από το 1990 η υπόθεση των Σκοπίων θα μπορούσε να
αποτελέσει υπόδειγμα για το πώς μπορεί να τα κάνουμε θάλασσα στην εξωτερική
πολιτική. Χωρίς σαφή και συγκεκριμένο στόχο η κυβέρνηση Μητσοτάκη έγινε έρμαιο
των παθών της στιγμής. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να δημιουργηθεί
ένα πλαίσιο εμπιστοσύνης που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια κοινά αποδεκτή
λύση. Όμως και οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ απέτυχαν.

ΓΙΑ τη σημερινή κυβέρνηση η υπόθεση μοιάζει να πηγαίνει από τον έναν
αιφνιδιασμό στον άλλον. H αμερικανική διαμεσολάβηση έχει γίνει μπούμερανγκ,
ενώ στην Ευρώπη οι περισσότερες χώρες είναι έτοιμες να αναγνωρίσουν τους
γείτονες με το όνομα Μακεδονία. H επιστροφή σε μαξιμαλιστικούς στόχους θα ήταν
πλέον αυτοκαταστροφική και θα μας οδηγούσε σε διπλωματική απομόνωση. Αυτό,
ωστόσο, δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν έχει στη διάθεσή της μια σειρά από όπλα
– ιδίως στο πλαίσιο της Ευρώπης. Είναι ευθύνη της κυβέρνησης να τα αξιοποιήσει
και να βρει μια συμβιβαστική λύση. Το δημοψήφισμα δεν θα προσθέσει τίποτα.
Εκτός από μια παγκόσμια πρωτιά: οι πολίτες μιας χώρας να ψηφίζουν για το όνομα
μιας άλλης!