ANAΛΩΣIMA Kαλλιεργημένο μέλλον

Πιάνο, κιθάρα, ισπανικά, καράτε, τένις, μπαλέτο, ξιφασκία… Είναι απίστευτο
το τι μαθαίνουν τα παιδιά τη σήμερον ημέρα. Το πιο πρωτότυπο που άκουσα ώς
τώρα είναι κινέζικα στο σπίτι, ιδιαίτερο μάθημα. Μαμάδες πάνε κι έρχονται με
το τιμόνι στο χέρι, παιδιά κυκλοφορούν με άσπρες πιτζάμες και μαύρη ζώνη, με
κράνη και δικτυωτές προσωπίδες, με ρακέτες, με θήκες βιολιού, με πετσέτες, με
σφιχτά σκουφάκια πισίνας κι από πάνω κασκόλ να μην κρυώσουν. H πιο
καλλιεργημένη γενιά δεν μεγάλωσε ακόμα. Υπάρχουν κι άλλα που εκπαιδεύονται σε
ακραία σπορ, αναρριχήσεις και πτώσεις από ψηλά, ορειβασία με χρήση οργάνων,
ράφτινγκ, ποδήλατα βουνού, κι ένα σωρό άλλα που εμείς οι μεγάλοι δεν θα τα
μάθουμε ποτέ, το έχουμε χάσει διά παντός αυτό το τρένο. Να μην πω για το σκι,
που είναι πια ψωμοτύρι. Με τόσα βουνά είναι να απορείς πώς οι δικοί μας γονείς
δεν διανοήθηκαν ποτέ ότι δικαιούμαστε να το διδαχτούμε! Πόσες πισίνες θα
χρειάζονται όταν μεγαλώσουν αυτά τα μικρά, πόσα πάρκα με βράχια για
αναρρίχηση, πόσα Μέγαρα Μουσικής θα γεμίζουν, πόσες ορχήστρες θα τρέφουν και
πόσα χορευτικά συγκροτήματα; Θα αλλάξει η πόλη αυτή. Ελπίζω πολλά για το
μέλλον όταν βλέπω παιδιά να κυκλοφορούν με τα παράξενα μπαγκάζια τους. Αν κι
ανησυχώ καμιά φορά, με τους γονείς, που μιλάνε με άγχος στους δασκάλους, τους
πιέζουν για βαθμούς, για διακρίσεις, για προώθηση του παιδιού τους, και
σκέφτομαι ότι δεν ονειρεύονται το κοινό μας καλλιεργημένο μέλλον, αλλά ατομική
διαφυγή καριέρας. Να μη γεμίσει η Αθήνα πάρκα και μουσική και πισίνες, να
αδειάσει μόνο, από τα ταλέντα που θα πάρουν το χρίσμα να γλιτώσουν από τη
μιζέρια της…