Bρήκαν (πάλι) τον αληθινό Σαίξπηρ!

Χένρι Νέβιλ (1562-1615). Χρησιμοποίησε για «βιτρίνα» το όνομα Ουίλιαμ Σαίξπηρ, λένε Βρετανοί ακαδημαϊκοί, καθώς ως διπλωμάτης δεν θα μπορούσε να εμφανιστεί συγγραφέας έργων πολιτικά ευαίσθητων και αμφιλεγόμενων

Ένας διπλωμάτης, ονόματι Χένρι Νέβιλ, είναι ο νέος «πραγματικός» Σαίξπηρ.
Καινούργια ιστορικά στοιχεία, που φέρνει στο φως έρευνα Βρετανών ακαδημαϊκών,
δείχνουν τώρα πως τα διάσημα έργα ήταν στην πραγματικότητα γραμμένα, όχι από
τον βάρδο αλλά από έναν πολιτικό. Και με αυτά αρχίζει ακόμη ένας γύρος στο
ζήτημα ποιος πραγματικά ήταν ο Σαίξπηρ, η ταυτότητα του οποίου έχει
αμφισβητηθεί πολλές φορές ανά τους αιώνες.

Υπήρχαν πάντα υποψίες για το αν ο Σαίξπηρ, ο οποίος είχε αποτύχει να συνεχίσει
τις σπουδές του σε ανώτατο επίπεδο στα Πανεπιστήμια του Κέμπριτζ και της
Οξφόρδης, θα μπορούσε να είχε τις γνώσεις και το πνεύμα ώστε να γράψει τον
«Άμλετ» ή τη «Δωδέκατη νύχτα». Και από τον Γουίλιαμ Μπλέικ έως τη… βασίλισσα
Ελισάβετ πολλοί, κατά καιρούς, «έκλεψαν» τη δόξα του.

H νέα πρόταση, ωστόσο, στηρίζεται σε ένα ευρύ πλέγμα στοιχείων. Ο Χένρι Νέβιλ
μάλιστα, που ισχυρίζονται η ακαδημαϊκός Μπρέντα Τζέιμς και ο καθηγητής
Ιστορίας Γουίλιαμ Ρουμπινστάιν ότι είναι ο πραγματικός Σαίξπηρ, συνδέεται για
πρώτη φορά με το μυστήριο.

Το πολιτικό περιεχόμενο και η γεωγραφική τοποθεσία των έργων – σύμφωνα
με τη νέα θεωρία – είναι η τέλεια αντανάκλαση των ταξιδιών του Νέβιλ, ενός
ιδιαίτερα μορφωμένου διπλωμάτη και πολιτικού, ο οποίος έζησε από το 1562 έως
το 1615 (ο Σαίξπηρ έζησε από το 1564 ώς το 1616). Οι ερευνητές εντόπισαν
στοιχεία που συνδυάζονται ανάμεσα στα έργα του Σαίξπηρ και στα ταξίδια του
Νέβιλ. Για παράδειγμα, μεταξύ του 1599 και του 1600, έγινε πρέσβης στη Γαλλία
κάτι που, κατά τους ισχυρισμούς τους, οδήγησε στη συγγραφή του «Ερρίκου E’»,
στο οποίο μερικές σκηνές είναι γραμμένες στα γαλλικά, γλώσσα που ο Σαίξπηρ δεν
μιλούσε. Ο Νέβιλ εξάλλου είχε φυλακιστεί εξαιτίας συμμετοχής του σε εξέγερση.
Είναι η εποχή κατά την οποία παρατηρείται η απότομη αλλαγή στο ύφος και τον
τόνο των έργων – από το να είναι κυρίως ιστορικά ή κωμικά γίνονται στο
μεγαλύτερο μέρος τους σοβαρά και τραγικά. Ένα ακόμη στοιχείο που προσκομίζουν
οι ακαδημαϊκοί για να εδραιώσουν τη θεωρία τους είναι σημειώσεις του Νέβιλ από
την εποχή που βρισκόταν στη φυλακή Τάουερ, το περιεχόμενο των οποίων κατέληξε
στο «Ερρίκο H’».

Ο Σαίξπηρ, κατά τη νέα αυτή άποψη, υπήρξε η «βιτρίνα» του Νέβιλ, καθώς ως
διπλωμάτης δεν θα μπορούσε να εμφανιστεί συγγραφέας έργων πολιτικά ευαίσθητων
και αμφιλεγόμενων. Το ότι επίσης ο Άμλετ τοποθετείται στη Δανία – σύμφωνα με
τις έρευνες της Μπρέντα Τζέιμς – έχει σχέση με το ότι ο Νέβιλ είχε ειδικές
πληροφορίες από τις επισκέψεις του στην τωρινή Πολωνία και τη Δανία την ίδια.

Και οι άλλοι… βάρδοι

Φράνσις Μπέικον: H άποψη αυτή ήρθε στην επιφάνεια τον 19ο αιώνα και
βασιζόταν σε συσχετισμούς ανάμεσα στο ύφος γνωστών έργων του Μπέικον και του
Σαίξπηρ. Από τα πιο συνήθη στοιχεία αυτής της θεωρίας είναι λέξη που
εμφανίζεται στο έργο «Αγάπης αγώνας άγονος», η οποία υποστηρίχτηκε ότι ήταν
αναγραμματισμός που έδειχνε πως τα έργα ανήκαν στον Μπέικον. Στη συνέχεια όμως
αποδείχθηκε πως επρόκειτο για μεσαιωνική λέξη, επομένως δεν χρειαζόταν να
είναι κωδικός για οτιδήποτε. Οι αναλυτές του 20ού αιώνα απέρριψαν αυτή τη
θεωρία.

Εδουάρδος Ντε Βερ, ο 17ος κόμης της Οξφόρδης: Τα στοιχεία είναι
περιστασιακά στα ποιήματά του που έπαψαν να υφίστανται όμως μετά την εμφάνιση
των έργων του Σαίξπηρ. Το θέμα εδώ ήταν ότι ο Εδουάρδος χρησιμοποίησε
ψευδώνυμο για να μην ενοχληθεί η οικογένειά του από τις σχέσεις του με το
θέατρο.

Κρίστοφερ Μάρλοου: Μία από τις πλέον ανατρεπτικές θεωρίες είναι του
Μάρλοου. Σύμφωνα με αυτήν, ο Μάρλοου δεν δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια καβγά
σε ταβέρνα, αλλά φυγαδεύτηκε στη Γαλλία και μετά στην Ιταλία όπου συνέχισε να
γράφει με νέο, διαφορετικό στυλ. Τα έργα τότε αποδόθηκαν στον Σαίξπηρ, ο
οποίος πληρωνόταν για να μην αποκαλύψει τίποτε.

Γουίλιαμ Στάνλεϊ, 6ος κόμης του Ντέρμπι: Ενθουσιώδης θεατρόφιλος ο κόμης,
ήταν μάλιστα ένας από τους θιασάρχες της εποχής. Κάποια ποιήματα, γραμμένα
γύρω στο 1580, σε άγουρο σαιξπηρικό στυλ, τα οποία πιστεύεται πως δεν ανήκαν
στον ίδιο τον Σαίξπηρ, υπογράφονταν W.S. και ένα από αυτά είναι με το γραφικό
χαρακτήρα του κόμητος του Ντέρμπι. Εικάζεται ότι για να καλυφθεί η ταυτότητα
του κόμητος, αποδόθηκαν τα έργα στον William Shakespeare.