Mας κάνει το σεξ… ποδήλατο

Νέες μελέτες δείχνουν πως οι ποδηλάτες θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί
όσον αφορά την επιλογή της σέλας του ποδηλάτου τους. Οι μελέτες αυτές έρχονται
να προστεθούν σε προηγούμενα στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία οι παραδοσιακές
σέλες ποδηλάτου, αυτές με το στενό κάθισμα και τη μακριά μύτη, σχετίζονται με
τη σεξουαλική ανικανότητα.

Ορισμένα σχέδια σελών είναι πιο επιβλαβή από άλλα, λένε οι επιστήμονες. Αλλά
ακόμη και οι λεγόμενες εργονομικές σέλες, που είναι σχεδιασμένες για να
προστατεύουν τα γεννητικά όργανα, μπορεί να είναι βλαβερές. Μια δωδεκαριά
μελέτες, που έχουν δημοσιευθεί σε έγκυρες επιθεωρήσεις, συνοψίζονται σε τρία
άρθρα στο τεύχος Σεπτεμβρίου της «Επιθεώρησης Σεξουαλικής Ιατρικής».

Στο εισαγωγικό του σημείωμα στην «Επιθεώρηση», ο δρ Στίβεν Σρέιντερ, ο οποίος
διεξάγει έρευνες για την ποδηλασία στο αμερικανικό Εθνικό Ινστιτούτο
Επαγγελματικής Ασφάλειας και Υγείας, πιστεύει ότι δεν υπάρχει πλέον ερώτημα
«για το αν η συνηθισμένη σέλα ποδηλάτου προκαλεί ή όχι στυτική δυσλειτουργία.
Το ερώτημα είναι τι θα κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα». Από τις
μελέτες οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από ερευνητές του Πανεπιστημίου της
Βοστώνης και στην Ιταλία, διαπιστώθηκε πως όσο περισσότερο ποδηλατεί κάποιος
τόσο περισσότερο κινδυνεύει από ανικανότητα ή απώλεια της ερωτικής ορμής. Αυτό
δεν σημαίνει όμως πως οι άνθρωποι πρέπει να σταματήσουν να ποδηλατούν, λέει ο
δρ Σρέιντερ. Και όσοι κάνουν ποδήλατο σπάνια ή για μικρά χρονικά διαστήματα
δεν χρειάζεται να ανησυχούν – αντίθετα από τους αναβάτες που περνούν πολλές
ώρες την εβδομάδα πάνω στο ποδήλατο. Ο δρ Σρέιντερ καλεί τη βιομηχανία των
ποδηλάτων να σχεδιάσει ασφαλέστερες σέλες και να πάψει να υποβαθμίζει τους
κινδύνους από τα συνηθισμένα καθίσματα.

Οι ερευνητές εκτιμούν πως 5% των ανδρών που χρησιμοποιούν εντατικά ποδήλατο
έχουν αναπτύξει σοβαρή ή μέτρια στυτική δυσλειτουργία. Μερικοί εμπειρογνώμονες
πιστεύουν πως οι αριθμοί μπορεί να είναι στην πραγματικότητα πολύ υψηλότεροι,
επειδή πολλοί άνδρες δεν μιλούν για την πάθηση αυτή ή δεν συνδέουν την
ποδηλασία με τα προβλήματά τους στην κρεβατοκάμαρα.

H σχέση ανάμεσα στις σέλες των ποδηλάτων και την ανικανότητα υπογραμμίστηκε
πρώτη φορά το 1997, όταν ένας ουρολόγος της Βοστώνης, ο δρ Ίργουιν
Γκολντστάιν, που είχε μελετήσει το πρόβλημα, δήλωσε πως «υπάρχουν μόνο δύο
είδη ανδρών ποδηλατών: εκείνοι που είναι ανίκανοι και εκείνοι που θα γίνουν
ανίκανοι». H βιομηχανία ποδηλάτων και οι κατασκευαστές σχεδίασαν δεκάδες νέες
σέλες με στόχο να μειωθεί η πίεση σε αυτά τα σημεία του σώματος, τις λεγόμενες
εργονομικές σέλες, οι οποίες όμως δεν έλυσαν το πρόβλημα. H επίμαχη περιοχή
είναι το περίνεο, ανάμεσα στα εξωτερικά γεννητικά όργανα και τον πρωκτό. «Όταν
κάθεσαι σε μια καρέκλα ποτέ δεν ρίχνεις βάρος στο περίνεο» λέει ο δρ Σρέιντερ.
«Αλλά όταν κάθεσαι σ’ ένα ποδήλατο, η πίεση που ασκείται στο περίνεο
επταπλασιάζεται». Στους άνδρες, ο σωλήνας του Alcock στο περίνεο περιέχει μια
αρτηρία και ένα νεύρο που τροφοδοτούν το πέος με αίμα. Με τον καιρό, η μείωση
της ροής του αίματος μειώνει την πίεση που χρειάζεται για να επιτευχθεί πλήρης
στύση.

Και οι ποδηλάτισσες μπορούν να τραυματιστούν

ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ, λέει ο δρ Γκολντστάιν, οι ίδιες αρτηρίες και τα νεύρα
δημιουργούν υπεραιμία στην κλειτορίδα κατά τη διάρκεια της συνουσίας. Οι
ποδηλάτισσες δεν έχουν μελετηθεί ακόμη επαρκώς, προσθέτει, αλλά πιθανόν να
υφίστανται τους ίδιους τραυματισμούς. Όπως πολλοί καπνιστές δεν παθαίνουν
καρκίνο των πνευμόνων, έτσι και πολλοί ποδηλάτες δεν θα γίνουν ποτέ ανίκανοι
από τις σέλες των ποδηλάτων, λένε οι επιστήμονες. Δεν είναι γνωστό τι είναι
αυτό που κάνει κάποιον περισσότερο ή λιγότερο ευάλωτο. Το βάρος του σώματος
φαίνεται ότι έχει σχέση: οι πιο βαρείς ποδηλάτες ασκούν περισσότερη πίεση στις
σέλες. Επίσης, σημαντικό ρόλο φαίνεται να παίζουν και ανατομικές διαφορές
μεταξύ των ποδηλατών.