Ο Γολγοθάς για τον Eρντογάν αρχίζει τη Δευτέρα

Ταγίπ Ερντογάν. Τα περιθώρια της κυβέρνησής του να προχωρήσει σε νέες μεταρρυθμίσεις και, κυρίως, στην ουσιαστική εφαρμογή των ήδη υιοθετημένων μεταρρυθμίσεων, θα περιοριστούν σταδιακά

Χωρίς κανέναν πια ενθουσιασμό και με μια πικρή γεύση απογοήτευσης, η Τουρκία
δίνει τις τελευταίες μάχες για την έναρξη των διαπραγματεύσεων, λίγα
εικοσιτετράωρα πριν από την 3η Οκτωβρίου.

Τις τελευταίες μέρες έχει οξυνθεί η δυσφορία λόγω της συμπεριφοράς της E.E.
και σήμερα κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο η τελετουργική έναρξη
των διαπραγματεύσεων να καθυστερήσει μια ή δύο μέρες.

Ο Γολγοθάς όμως της κυβέρνησης του Ταγίπ Ερντογάν και της Τουρκίας θα αρχίσει
ακριβώς μετά το τελετουργικό της έναρξης των διαπραγματεύσεων.

H ουσιαστική αδυναμία της Ευρώπης να δεχθεί την Τουρκία στους κόλπους της και
οι κωλυσιεργίες εν όψει της 3ης Οκτωβρίου, έχουν ατονήσει την ευρωπαϊκή
δυναμική στο εσωτερικό της Τουρκίας, εξασθενίζοντας έτσι σημαντικά τη βαρύτητα
και τη «νομιμότητα» των φιλελεύθερων – φιλοευρωπαϊκών κύκλων στα μάτια της
τουρκικής κοινής γνώμης και των Συντηρητικών. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι τις
τελευταίες μέρες, η αύξηση της ψυχολογικής κόπωσης και της δυσπιστίας απέναντι
στην E.E. που καταγράφεται στην κοινή γνώμη, επεκτάθηκε πια και στους
ανθρώπους που επί χρόνια παλεύουν για την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας.

Κλίμα δυσπιστίας. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα δυσπιστίας, τα περιθώρια της
κυβέρνησης του Ταγίπ Ερντογάν να προχωρήσει σε νέες μεταρρυθμίσεις και,
κυρίως, στην ουσιαστική εφαρμογή των ήδη υιοθετημένων μεταρρυθμίσεων, θα
περιοριστούν σταδιακά.

H κυβέρνηση άλλωστε θα κληθεί επιτακτικά πια να αντιμετωπίσει σοβαρά ορισμένα
μεγάλα προβλήματα, που μέχρι σήμερα είχαν «παγώσει» εν όψει της ευρωπαϊκής
προοπτικής. Προβλήματα, όπως το Κουρδικό, που αναμένεται να οξυνθεί ακόμα
περισσότερο την αμέσως επόμενη περίοδο, και προβλήματα που απασχολούν έντονα
την εκλογική βάση του κυβερνώντος κόμματος (AKP), όπως το μουσουλμανικό
κεφαλομάντιλο και τα ιερατικά σχολεία.

Ξεσηκωμός αντιπάλων. Στις προσπάθειές της να επιληφθεί των προβλημάτων αυτών,
η ηγεσία της κυβέρνησης Ερντογάν θα βρεθεί αντιμέτωπη τόσο με τους
συντηρητικούς πόλους εξουσίας στην Άγκυρα, όπως ο Στρατός, όσο και με τους
εθνικιστές του ίδιου του AKP, αλλά και των άλλων κομμάτων. Τα εθνικιστικά
αισθήματα, τόσο των Τούρκων όσο και των Κούρδων, είναι ήδη οξυμένα και η
ένταση που προκαλούν αναμένεται να αυξήσει την εθνικιστική ρητορική στον
τουρκικό πολιτικό χώρο και ενδεχομένως να ενισχύσει τα εθνικιστικά κόμματα.

Ο Ταγίπ Ερντογάν έχει βέβαια το πλεονέκτημα ότι δεν υπάρχει άλλος αντίπαλος
απέναντί του και στις επόμενες εκλογές, όποτε γίνουν, το AKP θα είναι πάλι
πρώτο κόμμα. Ωστόσο, στην Εθνοσυνέλευση θα καταφέρουν να εισέλθουν και άλλοι
πολιτικοί σχηματισμοί, αλλάζοντας έτσι τις σημερινές πολιτικές ισορροπίες.

Παράλληλα, αν στα ευρωτουρκικά πράγματα σημειωθούν νέες εντάσεις, κυρίως όσον
αφορά το Κυπριακό, η θέση της κυβέρνησης Ερντογάν θα είναι ακόμα πιο δύσκολη,
ενώ οι εξελίξεις στο Ιράκ και γενικότερα στη Μέση Ανατολή προκαλούν έναν
μόνιμο πονοκέφαλο για την Άγκυρα. Το παράδοξο και τραγικό, μέσα σε όλα αυτά,
είναι ότι η Τουρκία πράγματι αλλάζει και ότι τα τελευταία περίπου τρία χρόνια
κατάφερε, έστω και σε συμβολικό επίπεδο, να προωθήσει αλλαγές που μέχρι
πρότινος, ούτε σαν όνειρο θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.