ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ H Δομνίστα

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Μιχ. Σταφυλάς, Χατζοπούλου 49, Καλλιθέα, γράφει:

«Τον Ιούνιο του 1942 δώδεκα παλικάρια, τραγουδώντας το “Μαύρ’ είν’ η νύχτα στα
βουνά” και με υψωμένη την ελληνική σημαία, έμπαιναν στο ευρυτανικό χωριό
Δομνίστα. Συγκεντρώθηκαν οι χωριανοί στην πλατεία και ο επικεφαλής άρχισε να
τους μιλάει: “Με λένε Άρη Βελουχιώτη και με τα δώδεκα παιδιά που ήρθαν με τη
θέλησή τους μαζί μου ξεκινάμε έναν αγώνα κατά των καταχτητών. Ξέρουμε πως το
τόλμημά μας αυτό είναι επικίνδυνο. Αλλά αν οι αγωνιστές του 1821 σκέφτονταν
μόνο τους κινδύνους κι όχι τη Λευτεριά, θα ‘μασταν ακόμα σκλάβοι στους
Τούρκους. Όποιος θέλει να ‘ρθεί μαζί μας, καλώς να ‘ρθεί. Δε θα ‘ναι εύκολο.
Θα πεινάσουμε, θα κουραστούμε με τις πεζοπορίες, θα κιντυνέψουμε σε μάχες.
Αλλά δε θα το βάλουμε κάτω…”.

Λίγα τα ντουφέκια, αλλά μεγάλη η θέληση αυτών των 12 Ελληνόπουλων. Δεν άργησε
πολύ να πάρουν φωτιά οι καρδιές των Ελλήνων. Μέσα σε ενάμιση χρόνο από τότε,
κοντά στη Δομνίστα, στο Καρπενήσι και στα γύρω χωριά, είχε συσταθεί Γενικό
Επιτελείο, Κυβέρνηση, Εθνικό Συμβούλιο, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο για δασκάλους
που θ’ άνοιγαν τα κλειστά σχολεία. Θέατρο, ορχήστρες. Τα πάντα σ’ αυτό το
δέσιμο αγώνα και πολιτισμού.

H Δομνίστα δεν ξέχασε το ξεκίνημα του ένοπλου αγώνα ούτε τον πρωτοκαπετάνιο,
Άρη Βελουχιώτη. Και κάθε Ιούνιο, την ημέρα αυτού του ξεκινήματος, καθιέρωσε
εκδηλώσεις στις οποίες συμμετέχουν οι επιζώντες αντιστασιακοί, αλλά και ένα
πλήθος θαυμαστών της Αντίστασης. Εκδηλώσεις που έχουν ενωτικό χαρακτήρα. Όχι
τώρα, που η Αντίσταση εδραιώθηκε στις ελληνικές καρδιές, αλλά και παλαιότερα,
όταν ήταν ύποπτη η συμμετοχή σ’ αυτές.

Φέτος και το αντιστασιακό μέρος όσο και το πολιτισμικό είχαν μεγάλη επιτυχία
και με έκθεση ζωγραφικής του αγωνιστή Φώτη Πανάγου (που δεν ζει). Ο δήμαρχος
Γιάννης Σταμάτης παρέθεσε γεύμα στην πλατεία όπου μίλησε ο Άρης και τα
αντάρτικα τραγούδια που ακούστηκαν αχολογούσαν, τιμώντας την αγέραστη μνήμη
αυτών που χάθηκαν από γερμανικές, ή μεταπελευθερωτικά από ελληνικές, σφαίρες.
Δεν είδαμε να προβάλλονται αυτές οι εκδηλώσεις όπως έπρεπε ούτε κάποιο κανάλι
να στείλει κάποιον για να δουν όλοι οι Έλληνες ζωντανεμένη την ελληνική
Ιστορία των πρόσφατων – σχετικά – χρόνων και να τιμηθούν τα παλικάρια που
ξεκίνησαν τη μεγάλη πορεία προς τη λευτεριά και την εθνική αξιοπρέπεια».

Αλληλογραφία: Π. Ράλλη, Κορώνη: Με συγχωρείτε, αλλά δεν μπορείτε να
λέτε τον Αρχιεπίσκοπο… Ιερόδουλο και να έχετε την απαίτηση να δημοσιεύσω την
επιστολή σας. H στήλη αυτή δεν προσφέρεται για βρισιές. Όσο για το τραγούδι
του Αγγελάκα, πιστεύω ότι είναι μια πολύ σοβαρή κριτική στον
Αρχιεπίσκοπο. Το ξαναθυμίζω: «Πες μου πώς γίνεται η αγάπη / να ζει από τη λέξη
“εχθρός” / και πώς θα βρω τη σωτηρία / σκυμμένος και βουβός. / Κι αν πάλι αυτό
το τραγουδάκι / σου μοιάζει αιρετικό, / διάολε, φύγε από μπροστά μου, / μου
κρύβεις τον Θεό».