Kρασί από το βαρέλι σου…

«Το κρασί είναι μεράκι. Είναι έρωτας. Εγώ κάθομαι ώρες στα βαρέλια μου. Τα
“ακούω”, τα μυρίζω, τα νιώθω. Και η μεγαλύτερη ανταμοιβή μου είναι μήνες μετά,
όταν ανοίγω τη βάνα. Τότε που οι φίλοι μου με συγχαίρουν και μου λένε ότι
“νοστιμότερο κρασί δεν έχουν ξαναπιεί”».

Ο Βασίλης Τσικλήρας μένει στον Πύργο. Και ενθουσιάζεται κάθε φορά που μιλάει
για το κρασί που παράγει – το κρασί του, όπως λέει.

Οι ερασιτέχνες παραγωγοί κρασιού είναι χιλιάδες σε όλη την Ελλάδα. Και
συμφωνούν σε μια διαπίστωση: ότι το δικό τους κρασί είναι το καλύτερο. Οι
επαγγελματίες παραγωγοί έχουν άλλη άποψη και υπογραμμίζουν με κάθε ευκαιρία
ότι η παρασκευή του κρασιού δεν είναι εύκολη υπόθεση. «Σε κάθε φάση της
παραμονεύουν… εχθροί – από την υγρασία, την υψηλή θερμοκρασία έως τις οσμές,
την ελλιπή καθαριότητα, τον ακατάλληλο μούστο. Όσοι δεν έχουν τη γνώση δεν
μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτούς τους εχθρούς», λένε. Διευκρινίζουν μάλιστα
ότι οι ερασιτέχνες «πίνουν υπολείμματα λάσπης, κρασί που μυρίζει, οξειδωμένο».
«Δεν πρόκειται να ενθαρρύνω κάποιον να κάνει κρασί στο σπίτι του», λέει ο
παραγωγός Δημήτρης Κατσαρός.

Από την πλευρά τους, οι οινολόγοι ξεκαθαρίζουν ότι η αλήθεια βρίσκεται κάπου
στη μέση, καθώς και ότι «οι ερασιτέχνες δεν πρέπει να απαξιώνονται». «H
παραγωγή κρασιού είναι θέμα παιδείας, εμπειρίας, γνώσης. Απαιτεί επιστράτευση
της γεύσης, της όσφρησης και της όρασης. Προπαντός, θέλει υπομονή. Αυτά δεν
είναι προνόμια μόνο των επαγγελματιών», υπογραμμίζει ο γεωπόνος – οινολόγος
Σταύρος Τσαπατσάρης, ο οποίος μάλιστα παράγει δικό του κρασί στο κτήμα του στο
Γύθειο.

«Το φτιάχνω μόνος μου». «Κάποιος λέει ότι φτιάχνει δικό του κρασί και
διαθέτει στο πατάρι του σπιτιού του ένα πλαστικό μπιτόνι. Αυτός στα σίγουρα
δεν είναι παραγωγός», επισημαίνει ο Νάσος Δημητρίου, κάτοικος Μεσογείων. «Εγώ
διαθέτω αμπέλια, το δικό μου πατητήρι και τα δικά μου εργαλεία για να φτιάξω
το κρασί μου». Ο ίδιος ασχολείται με το κρασί από το 1967 και ξεκαθαρίζει ότι
η καλή ποιότητα του σπιτικού κρασιού εξασφαλίζεται μόνο αν ακολουθηθούν
συγκεκριμένοι κανόνες κατά την προμήθεια σταφυλιού, την οινοποίηση, την
αποθήκευση, την εμφιάλωση και την αποθήκευση των εμφιαλωμένων.

Οι τρεις λόγοι. «Το άρωμα, η γεύση, το χρώμα. Αν μου ζητούσαν να πω
τρεις λόγους για τους οποίους αξίζει να φτιάξει κάποιος σπιτικό κρασί, θα
διάλεγα τους τρεις παραπάνω», αναφέρει ο κ. Τσαπατσάρης. «Μπορείς να παίξεις
με τα αρώματα, να ανακατέψεις τα χρώματα. Είναι ένα παιχνίδι στο οποίο
συμμετέχουν όλες οι αισθήσεις – μακριά από τυποποιήσεις και προκατασκευασμένες
συνταγές». H διαδικασία παραγωγής σπιτικού κρασιού αρχίζει αρχές Σεπτεμβρίου
με τον τρύγο, ενώ στη συνέχεια τα σταφύλια εκτίθενται στον ήλιο για δέκα
ημέρες. Στα βαρέλια, η διαδικασία της ζύμωσης διαρκεί τουλάχιστον τέσσερις
μήνες. «Το κρασί “αναπαύεται” συνήθως σε δρύινα βαρέλια όπου θα παλαιώσει για
μεγάλο διάστημα, ενώ με τον χρόνο θα αποκτήσει τη γευστική και αρωματική
ιδιαιτερότητά του», εξηγεί ο οινολόγος Πάνος Ζουμπούλης.

1. Τα αρώματα του σταφυλιού

«Το σταφύλι είναι το μόνο φρούτο που έχει το προνόμιο να διαθέτει από τη φύση
του πολλές από τις ουσίες και τις μυρωδιές που υπάρχουν σε άλλα φρούτα και
λουλούδια, χωρίς ωστόσο καμία από αυτές να επικρατεί πάνω στην άλλη», λέει ο
κ. Δημητρίου

2. Το πατητήρι

Όλοι οι ερασιτέχνες παραγωγοί συμφωνούν ότι η επιλογή του μούστου αποτελεί το
κλειδί για ένα επιτυχημένο κρασί. «Το ιδανικότερο βέβαια είναι να φτιάξεις εσύ
τον μούστο. Εγώ διαθέτω πατητήρι στο σπίτι μου», αναφέρει ο ερασιτέχνης οινοπαραγωγός

3. H οινοποίηση στα βαρέλια

Παλαιότερα χρησιμοποιούσαν σχεδόν οι πάντες ξύλινα βαρέλια.

Τώρα επικρατούν τα ανοξείδωτα. «Δεν υπάρχουν οι παλιοί καλοί βαρελάδες που
αναλάμβαναν και έπλεναν το βαρέλι όπως έπρεπε. Το ξύλο ιδιαίτερα, αν δεν είναι
δρύινο, σαπίζει, είναι ευάλωτο στην υγρασία, προσελκύει έντομα», αναφέρει ο κ.
Δημητρίου