ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Nαρκωτικά

Ο λόγος στους αναγνώστες.

H Μάρα Σιάμπου, Ευρυάλης 37, Κηφισιά, γράφει:

«Προ καιρού βρέθηκα στον Ηλεκτρικό, περιστοιχιζόμενη από μια παρέα όμορφων,
περιποιημένων και ευγενικών παιδιών. Σκέφτηκα ότι θα ήταν φοιτητές κάποιου
ξένου κολεγίου της Κηφισιάς. Διαβάζοντας την εφημερίδα μου, γελούσα με την, ως
συνήθως, επιτυχημένη γελοιογραφία του εξαίρετου Δ. Μητρόπουλου και προσπάθησα
να τη δείξω σε έναν από τους προαναφερθέντες νεαρούς, για να γελάσει μαζί μου.
Αρνήθηκε, ευγενικά, ακόμα και να την κοιτάξει! Παραξενεύτηκα, αλλά και
πειράχτηκα.

Προσπάθησα όμως πάλι να τη δείξω σε κάποιον από τους φίλους του. Αρνήθηκε κι
εκείνος ν’ ασχοληθεί, εξηγώντας μου ότι όλοι τους ήταν χρήστες και βρίσκονταν
σε πρόγραμμα απεξάρτησης. Με πληροφόρησε ότι τους απαγορευόταν να έρχονται σε
επαφή με κάθε τρίτο πρόσωπο! Κατάλαβα ότι φοβούνταν τους πειρασμούς. Ένιωσα
μια ιδιαίτερη συμπάθεια γι’ αυτά τα παιδιά, όπως νιώθω και για τα άλλα, τα
απεριποίητα, τα εξαντλημένα, που σε σταματούν στον δρόμο και σου ζητούν ένα
ευρώ… Και τους δίνεις παραπάνω, νιώθοντας ενοχές διότι γνωρίζεις ότι τους
κάνεις κακό.

Και πόσο αγανακτώ όταν διαβάζω ότι αντιδρούν τοπικές κοινωνίες στη στέγαση
κέντρων απεξάρτησης σε οικήματα της περιοχής τους. Αίσχος και ντροπή για όλους
αυτούς που θέλουν να λέγονται ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Δεν τους έχει, ίσως, διδάξει η ζωή ότι
το πρόβλημα των ναρκωτικών μπορεί να κτυπήσει, κάποτε, και τη δική τους πόρτα.
Πιστεύουν ότι όλα τα κακά θα συμβούν μόνο στον γείτονα. Πόσο έξω πέφτουν!

Τα παιδιά αυτά δεν είναι “ενός κατώτερου Θεού”. Εκτός από μεμονωμένες
περιπτώσεις, είναι άτομα ευαίσθητα, που δεν έχουν τη δύναμη να αντιμετωπίσουν
τις αντιξοότητες της ζωής με θάρρος και δύναμη ψυχής.

Πρέπει όλοι μας, πολίτες και κράτος, να τα βοηθήσουμε να ξεφύγουν από αυτόν
τον κλοιό και να γυρίσουν πίσω στην κοινωνία, στη μεγάλη οικογένεια, από την
οποία τους είχε απομακρύνει μια απελπισμένη φυγή προς νέα αδιέξοδα. Πρέπει να
επιστρέψουν στην κανονική καθημερινή ζωή, στη δική τους οικογένεια, στις
υποχρεώσεις και τις ευθύνες της ζωής και ν’ αποφύγουν τους πειρασμούς όταν
βγουν στην κοινωνία. Μια υποτροπή θα τους γυρίσει πάλι πίσω.

Να κρατήσουν με σωστό προσανατολισμό το τιμόνι της ζωής τους. Να αποκτήσουν
οικονομική και συναισθηματική ανεξαρτησία. Και θέλουν κρατική στήριξη σ’ αυτό
το νέο βήμα τους. Από τη στιγμή που κάνουν απεξάρτηση, έχουν δικαίωμα στη
ζωή!».