MATIEΣ Οι ρυτίδες

Έγραφε πριν από μερικές μέρες στην – πολύ επιτυχημένη – στήλη του, στην
«Καθημερινή», ο Βασ. Αγγελικόπουλος: «Φτερωτός, ολόχαρος κάλπαζε ο περσινός
Αύγουστος. Κατάκοπος οδεύει προς το τέρμα του ο φετινός». Και είναι αλήθεια:
επέστρεψα από τον Μόλυβο αρχές Σεπτεμβρίου και η Αθήνα του 2004, η
μετα-ολυμπιακή Αθήνα, που τόσο μου άρεσε, τόσο με συγκινούσε τότε, έχει γίνει
τώρα πρόσωπο κουρασμένο, γεμάτο ρυτίδες…

Πήγα στου Φιλοπάππου για την καθημερινή βόλτα μου. Τα ‘χασα! Τα «σκαλοπάτια»
από χοντρά κλαδιά δένδρων μπηγμένα στο έδαφος είχαν διαλυθεί – σαν να πέρασε
ερπυστριοφόρο από πάνω τους! Σε ποιον ανήκει, τελικά, ο λόφος; Ποιος έχει τη
«φροντίδα» του; Το υπουργείο Γεωργίας, ο δήμος, η νομαρχία; Ας ρίξει μια
υπεύθυνη ματιά κάποιος «αρμόδιος». Κι ας κάνει κάτι…

Πήγα και σε ένα αστυνομικό τμήμα, για να δηλώσω εγγράφως ότι έχασα το
διαβατήριό μου. Με υποδέχθηκε ένας μουτρωμένος αρχιφύλακας καμιά τριανταριά
χρόνων, με πολιτικά και με ένα τσιγάρο δυο πήχες στο στόμα του. Του είπα το
πρόβλημά μου. «Θα κάνετε μια υπεύθυνη δήλωση και σε μερικές μέρες θα ‘ρθείτε
να πάρετε τη βεβαίωση…». «Σε μερικές μέρες;», ρώτησα έκπληκτος. «Κανονικά,
αφού πρόκειται για απώλεια διαβατηρίου, πρέπει να περάσετε σε τρεις μήνες!..».
Τρεις μήνες για να πάρω μια βεβαίωση ότι κατέθεσα δήλωση για απώλεια
διαβατηρίου; Αυτά, αγαπητέ μου Γιώργο Βουλγαράκη, είναι – αν ισχύουν, βέβαια –
εξωφρενικά πράγματα!

Για την ίδια δουλειά επισκέφθηκα και το Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών του Δήμου
της Αθήνας, στην οδό Ακαδημίας. Και έμεινα κατάπληκτος! Ευγενείς και πρόθυμοι
υπάλληλοι, χαμογελαστοί, έτοιμοι να βοηθήσουν, πίσω από τα κομπιούτερ τους!
Είπα δέκα «ευχαριστώ» ώσπου να φύγω, με το πιστοποιητικό γέννησής μου στο
χέρι. Ναι, ενθουσιάστηκα από αυτούς τους ανθρώπους! Και νομίζω ότι οφείλω να
το πω.

Έχω μεγαλώσει στην Κατοχή, ξέρω από πείνα, ξέρω από δυστυχία. Την πείνα και τη
δυστυχία τις αντίκρυσα κατάματα δίπλα στον Άγιο Δημήτρη τον Λουμπαρδιάρη –
όπου ως γνωστόν γίνονται πολλοί… πλούσιοι γάμοι – προχτές: πάνω από είκοσι
άντρες, ταλαιπωρημένοι, ανήμποροι, περίμεναν στην ουρά για να τους δώσουν από
το «φιλόπτωχον» της εκκλησίας ένα σάντουιτς τυλιγμένο σε ασημόχαρτο. Και
έλεγαν, μασουλώντας, «πάλι καλά…».