Πρόσωπα H φωνή της άλλης Aμερικής

«H μουσική βιομηχανία δεν θέλει να μιλάμε για τίποτε άλλο παρά για ερωτικές σχέσεις»

Δεκαεπτά χρόνια μετά τον πρώτο δίσκο της, «Talkin’about a revolution», που την
έστειλε μέσα σε λίγες εβδομάδες στην κορυφή των χιτ-παρέιντ, η Τρέισυ Τσάπμαν
επέστρεψε αυτή την εβδομάδα μ’ ένα νέο δίσκο, το «Where you Live». «Όταν
γράφω, δεν είναι για ένα δίσκο συγκεκριμένα… Επειδή εδώ και χρόνια γράφω
περισσότερα τραγούδια απ’ όσα ηχογραφώ, πρέπει να διαλέγω τι θα ηχογραφήσω και
τι θα αφήσω στην άκρη». Στο νέο της CD, το τραγούδι «America» μοιάζει να έχει
γραφτεί μετά τον πόλεμο στο Ιράκ («μιλάς για ειρήνη και κάνεις πόλεμο», λέει
ένας στίχος), αλλά το «κοπιράιτ» του είναι από το 2001. «Έγραψα αυτό το
τραγούδι λίγο μετά τις προεδρικές εκλογές του 2000, μήνες πριν από την 11η
Σεπτεμβρίου», εξηγεί. Δεν ταίριαζε στο «Let It Rain», που κυκλοφόρησε το 2002,
ταίριαζε όμως στο νέο CD.

Στα 41 της, η Τρέισυ Τσάπμαν συνεχίζει να τραγουδάει κατά της αδικίας, του
πολέμου, του ρατσισμού, υπέρ του δικαιώματος στην ομοφυλοφιλία. Οι μελωδίες
της δεν διαφέρουν και πολύ μεταξύ τους, αλλά οι στίχοι της λειτουργούν πάντα
και σ’ όλες τις γενιές. «Δεν θεωρώ τον εαυτό μου τραγουδίστρια διαμαρτυρίας»,
λέει πάντως η ίδια. «Απλώς καταπιάνομαι μερικές φορές με θέματα που μπορούν να
θεωρηθούν πολιτικά ή κοινωνικά, επειδή δεν είναι σαν αυτά για τα οποία μιλούν
συνήθως τα ποπ τραγούδια. Στο παραδοσιακό λαϊκό τραγούδι – κάντρι, μπλουζ,
ρυθμ’εν’μπλουζ – έγραφε κανείς για τα πάντα, τον έρωτα, τον θάνατο, τις
ανθρώπινες σχέσεις, τη δουλειά… Πολλά από τα θέματα αυτά είναι σήμερα η
καλύτερη εγγύηση για να αποκλειστείς από την αγορά. H μουσική βιομηχανία δεν
θέλει να μιλάμε για τίποτε άλλο παρά για ερωτικές σχέσεις».

H Τρέισυ Τσάπμαν γεννήθηκε στο Κλήβελαντ του Οχάιο, σε μια πολύ φτωχή
οικογένεια, κατάφερε ωστόσο να κάνει σπουδές βιολογίας («ήθελα να γίνω
κτηνίατρος, λατρεύω τα ζώα, έχω τρεις σκύλους σπίτι μου, οι δύο από τους
οποίους είναι 17 χρόνων»), ανθρωπολογίας και μουσικής. Τον Ιούνιο του 1988,
τραγουδώντας «για την επανάσταση» σε μια συναυλία υποστήριξης του Νέλσον
Μαντέλα, έγινε σταρ. Τρεις μήνες αργότερα συνέχισε με μια περιοδεία έξι
εβδομάδων υπέρ της Διεθνούς Αμνηστίας δίπλα στους Πήτερ Γκάμπριελ, Μπρους
Σπρίνγκστιν, Στινγκ και Γιουσού Ντουρ. «Τα τραγούδια μου είναι για μένα ένα
είδος πολιτικής ευθύνης», εξηγεί. Αγαπάει πολύ την Αμερική για να την αφήσει
στα χέρια του Τζωρτζ Μπους. «Είμαι απογοητευμένη και θλιμμένη μ’ αυτά που
συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο, είναι ίσως η χειρότερη στιγμή από τότε που
γεννήθηκα», λέει ζυγίζοντας κάθε της λέξη. «Οι αμερικανικές αρχές κάνουν
κατάχρηση εξουσίας, δείχνουν μισαλλοδοξία… Δεν μπορούμε να υποταχθούμε.
Είμαι σίγουρη πως καθένας μας μπορεί να προσπαθήσει να κάνει τα πράγματα να
κινηθούν, στο δικό του επίπεδο».