MΟNIKA MΠΟPΓKMAN «Σε λίγο αρχίζεις να απολαμβάνεις τη σφαγή…»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«H ταινία ξεπερνά τα γεγονότα της Σάμπρα και της Σατίλα. Ξεπερνά τις ίδιες |
«Στην αρχή σκοτώνεις απρόθυμα. Την τρίτη, τέταρτη φορά είναι ευκολότερο. Μετά
πια, το απολαμβάνεις». ..«Ασυναίσθητα, σκότωνες σαν σε διαγωνισμό.
Ασυναίσθητα,καθένας μας ήθελε να γίνει ο πιο τρομακτικός, ο καλύτερος
εκδικητής»…
Μαρτυρίες των βασανιστών, των θυτών, των ανθρώπων που βίασαν, ακρωτηρίασαν,
σφαγίασαν νέους, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους στους παλαιστινιακούς
καταυλισμούς της Σάμπρα και της Σατίλα από τις 16 έως τις 18 Σεπτεμβρίου του
1982, ως μέλη των παραστρατιωτικών Λιβανικών Δυνάμεων, οργάνωσης φίλα
προσκείμενης στο Ισραήλ. Μαρτυρίες on camera, τις οποίες απέσπασε η Μόνικα
Μπέργκμαν, δημοσιογράφος και σκηνοθέτις που ζει μόνιμα στη Βηρυτό για μια
ταινία-ντοκουμέντο, για ένα ενοχλητικό θέμα, αυτό της πολιτικής βίας.
H «Σφαγή», που από σήμερα θα προβάλλεται και στη χώρα μας, είναι ένα
ψυχολογικό και πολιτικό πορτρέτο έξι ανδρών που συμμετείχαν στις σφαγές.
Έκαναν ό,τι έκαναν όχι απλώς επειδή υπάκουαν σε διαταγές, αλλά επειδή ήθελαν!
«Το εντυπωσιακό, αλλά και ενοχλητικό για μας κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων»,
λέει στα «NEA» η Μόνικα Μπόργκμαν, «ήταν ότι το θεωρούσαν απολύτως
φυσιολογικό. Μάλιστα, κανένας δεν εξέφρασε την παραμικρή τύψη ή μετάνοια για
όσα συνέβησαν. Με την εξαίρεση ενός, ο οποίος μιλούσε κι έτρεμε κι ενός ακόμη,
ο οποίος μέχρι σήμερα βλέπει εφιάλτες, οι υπόλοιποι αισθανόσουν ότι δεν είχαν
καμία ενοχή και θα μπορούσαν κάλλιστα να ξαναρχίσουν τις σφαγές σήμερα», λέει
στα «NEA» η Μόνικα Μπόργκμαν.
Τελικά, τι οδηγεί τους ανθρώπους στην εκτέλεση τόσο βίαιων πράξεων; «Οι θύτες
είχαν βιώσει τη βία από την ηλικία των 12-13 ετών, λόγω του εμφυλίου. Όταν
ζεις τη βία από τόσο μικρός, δεν είναι και τόσο δύσκολο να οδηγηθείς σε
βάναυσες πράξεις. Οι άνθρωποι αυτοί εκπαιδεύτηκαν με την εικόνα του
Παλαιστίνιου ως εχθρού, ενώ ο εμφύλιος, στον οποίο οι ίδιοι δεν υπήρξαν μόνο
θύτες αλλά και θύματα, τους δημιούργησε την επιθυμία της εκδίκησης, με
αποτέλεσμα να ξεσπάσει ένα σπιράλ βίας», απαντά.
H πραγματοποίηση της ιδέας που είχε η Μόνικα Μπόργκμαν μαζί με τους
Λόκμαν Σλιμ και Χέρμαν Τάισεν, ήταν ένα μακρύ ταξίδι, γιατί «ναι μεν ήταν
σχετικά εύκολο να βρούμε του θύτες, αλλά το πρόβλημα ήταν πώς να τους
πλησιάσουμε και να προσπαθήσουμε να χτίσουμε μαζί τους ένας είδος
εμπιστοσύνης, ώστε να τους κάνουμε να μιλήσουν. Και επιπλέον, να τους δείξουμε
ότι δεν τους κρίνουμε για τις πράξεις τους, το οποίο ήταν πολύ δύσκολο».
H Μόνικα Μπόργκμαν ποτέ δεν θα ξεχάσει τις αφηγήσεις των ανδρών: «Ήταν φρικτό
να ακούς όλες τις λεπτομέρειες για τις σφαγές. Εκείνη την ώρα δεν έπρεπε να
έχουμε συναισθήματα, για να τα καταφέρουμε να τους κάνουμε να μιλήσουν.
Ήμασταν ψυχροί, αλλά τα βράδια δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε», εξομολογείται η
σκηνοθέτις. «Υπήρχαν δύο άνθρωποι στη Βηρυτό που ήξεραν τι κάναμε, γιατί αν το
μάθαιναν οι αρχές ασφαλείας δεν θα πείθαμε κανέναν να μας μιλήσει. Ανοίχτηκαν
για πρώτη και τελευταία φορά».
H ταινία προσεγγίζει το φαινόμενο της μαζικής βίας και δεν αποπειράται
να ανασυνθέσει τα γεγονότα των σφαγών, αλλά να ξυπνήσει τις μνήμες, γιατί
«μόνο έτσι μπορούμε να εμποδίσουμε να επαναληφθούν τέτοιες θηριωδίες». Οι
σφαγές αποτελούν θέμα ταμπού στον Λίβανο, γι’ αυτό και οι δημιουργοί δεν
ελπίζουν σε διανομή εκεί. «Είναι ένα γεγονός που έχει αποσιωπηθεί πλήρως και,
βέβαια, η δικαιολογία των πολιτικών είναι ότι αν ανοιχθούν τα συγκεκριμένα
αρχεία θα ξεσπάσει κι άλλος εμφύλιος. Όμως, πρέπει να αντιμετωπίζεις το
παρελθόν σου, όσο οδυνηρό κι αν είναι, για να μην επαναληφθεί και η ταινία
είναι μια τέτοια απόπειρα», σημειώνει η Γερμανίδα σκηνοθέτις. Όπως έλεγε σε
χτεσινή παρουσίαση της New Star και ο δημοσιογράφος Γιάννης E. Διακογιάννης ,
«τέτοιες ταινίες βάζουν μια άλλη πινελιά σε μια εποχή που πολλά παραχαράσσονται».
«Δύο νύχτες ξεκλήριζαν»
 |
H πλειονότητα των δραστών της σφαγής ήταν μέλη της χριστιανικής
παραστρατιωτικής οργάνωσης Λιβανικές Δυνάμεις. Οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις
υπό την ηγεσία του τότε υπουργού Άμυνας Αριέλ Σαρόν είχαν στρατοπεδεύσει κοντά
στους καταυλισμούς της Σάμπρα και της Σατίλα, ενώ μόνο στους παραστρατιωτικούς
επετράπη η είσοδος. Για να διευκολύνουν τους εισβολείς, οι ισραηλινές δυνάμεις
έριχναν φωτοβολίδες πάνω από τη Σάμπρα και τη Σατίλα τις δύο νύχτες που
διήρκεσαν οι σφαγές. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων παραμένει αδιευκρίνιστος.
Το πόρισμα της εξεταστικής επιτροπής του ισραηλινού Κοινοβουλίου κατέληξε πως
ο υπουργός Άμυνας Αριέλ Σαρόν ήταν προσωπικά υπεύθυνος για τις αγριότητες,
αλλά ποτέ δεν δικάστηκε. Στον Λίβανο δεν έγινε καμιά προσαγωγή σε δικαστήριο
και το 1991 το Κοινοβούλιο ψήφισε αμνήστευση όλων των εγκλημάτων από την
περίοδο του εμφυλίου. «H σφαγή αυτή δεν ήταν ευθύνη μόνο του Σαρόν, ήταν κοινή
λιβανική και ισραηλινή ευθύνη. Και μόνο αν ανοίξουν τα ισραηλινά και λιβανικά
αρχεία γι’ αυτή τη θηριωδία και αν απαντηθούν όλα τα ερωτήματα, θα υπάρξει μια
πραγματική εκεχειρία», λέει η Μόνικα Μπόργκμαν.
INFO
H ταινία «H σφαγή» έχει επίσημη πρεμιέρα απόψε στις 20.30, στο «Άστυ» (Κοραή
4). Από την Πέμπτη θα προβάλλεται στον ίδιο κινηματογράφο.
Google news
