ANAΛΩΣIMA Tο βάρος των γνώσεων

Έκανα το λάθος, σε μια στιγμή έξαρσης της μητρικής φροντίδας, να δεχτώ να
ψωνίσω όλα τα βιβλία του γυμνασιόπαιδος γιου μου. Λες και δεν ήξερα… κόντεψα
να πάθω λουμπάγκο στη μέση του δρόμου από το βάρος τους, καθώς τα μετέφερα.
Κάθε χρόνο στις συνελεύσεις γονέων ζητούν κάποιοι να γίνει κάτι για να μην
κουβαλάνε τόσο βάρος τα παιδιά, κάθε χρόνο το βάρος αυξάνεται. Να αυξανόταν
και η αποτελεσματικότητα της διδασκαλίας, να πεις χαλάλι. Πάντως όπως
κουβαλούσα τα ασήκωτα και βογκούσα διακριτικά, η πίεση του σώματος μου θύμισε
τον μαθητικό μου εαυτό, έτσι όπως μόνο το σώμα φέρνει πίσω το παρελθόν. Όχι το
Γυμνάσιο, όπου είχαμε πια μπει σε διαδικασία συσσώρευσης, αλλά το Δημοτικό,
όπου όλα τα μαθήματα τα γράφαμε στο Σχολείο. Ήταν άραγε το σύστημα τέτοιο, ή
πρωτοβουλία της δασκάλας, δεν θυμάμαι. Πάντως είχαμε τετράδια και κάθε μέρα
μάς υπαγόρευαν, είτε μας έγραφαν στον πίνακα το μάθημα και το αντιγράφαμε, για
να το διαβάσουμε στο σπίτι. Το αποτέλεσμα της μεθόδου ήταν να το μαθαίνουμε
επιτόπου, και να μη χρειάζεται να ασχολούμαστε μαζί του μέχρι την επόμενη
μέρα, που το εξέταζαν. Είχαμε μόνο το αλφαβητάρι και μερικά τετράδια και
μπορούσαμε να κυκλοφορούμε ανάλαφροι και σκανταλιάρηδες πέρα-δώθε, με τις
δερμάτινες τσάντες μας, που ζύγιζαν από μόνες τους αρκετά ήδη. Θυμήθηκα και
τον διπλανό μου, που κάναμε αγώνες, ποιος θα τελειώσει πρώτος την αντιγραφή
(και συνήθως έχανα). Τουλάχιστον δυνάμωναν τα χέρια μας από το γράψιμο, ήταν
μια μορφή άσκησης. Όχι όμως αρκετά, όχι τόσο που να μπορούμε να σηκώνουμε τα
σχολικά βάρη της επόμενης γενιάς, που γονατίζει από αφθονία.