Aεράκι φρέσκο…

Δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβη… Εγώ «του θεάτρου» είμαι, δεν είμαι «του
τραγουδιού». Αλλά και χωρίς να έχω σφαιρική ενημέρωση, κάτι λίγο από κάποιες
εκπομπές που ψιλοείδα, κάτι λίγο από Μαργαρίτα Μυτιληναίου και Αντώνη
Ανδρικάκη – δεν τους ξέρω προσωπικά τους ανθρώπους – που πήρε το αυτί μου να
μιλάνε περί του θέματος, κάτι από τα παιδιά τα οποία θα συμμετάσχουν και από
τα τραγούδια τους που άκουσα, κάτι από τα ονόματα των «καθιερωμένων» που θα
πάρουν μέρος και που ανάμεσά τους είναι μερικοί άνθρωποι που ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ εκτιμώ,
«φτιάχτηκα». Με το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης reloaded που όταν
πρωτάκουσα τα περί αναβίωσής του κορόιδευα – όπως κάνουμε όλοι οι Έλληνες, με
την επιπολαιότητα και τη μισαλλοδοξία που μας δέρνει. Έχω εισπράξει μια
ειλικρίνεια, μια απλότητα, κάτι το καθόλου δήθεν, κάτι το φρέσκο – ένα αεράκι
που μοσχομυρίζει νιάτα μού ‘χει φτάσει. Και πολύ μου αρέσει αυτό. Γιατί μου
‘φτασε την ώρα ακριβώς που έπρεπε. Όταν νιώθω ότι ο χώρος πνίγεται από την
μπόχα. Όχι, απλώς, «φτιάχτηκα». Αλλά εκεί θα είμαι κι εγώ. Κι ας είμαι «του
θεάτρου».