ANAΛΩΣIMA Δεν γνωρίζω, δεν απαντώ

H ερώτηση της ημέρας στο Ίντερνετ είχε τρεις επιλογές. «Πρώτη: Έχουμε
ανθρωπιστικό καθήκον να βοηθήσουμε τους κατοίκους της Νέας Ορλεάνης μετά την
πλημμύρα; Δεύτερη: Όχι, να πληρώσουν οι ΗΠΑ με τα χρήματα που ξοδεύουν στο
Ιράκ. Τρίτη: Δεν ξέρω, δεν απαντώ». Πήγα να βάλω σταυρό στη δεύτερη επιλογή,
να πληρώσει η υπερδύναμη τις συμφορές της φυσικά, σιγά μην ενισχύσουμε εμείς
τους Αμερικάνους! Πριν γίνουν θύματα πλημμύρας οι πολίτες των ΗΠΑ, δεν είχαν
το προνόμιο να ζουν στην πιο πλούσια χώρα, με επίπεδο ζωής που δεν το
διανοούνται οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο; Ας θυμηθούν κι αυτοί πόσο
εύθραυστα, πόσο ευάλωτα πλάσματα είμαστε. Κάποιος σαδισμός υπήρχε στη σκέψη
αυτή, αλλά δεν είναι ανθρώπινο να τον νιώθει κανείς; Όμως εκτός από τα
ανθρώπινα υπάρχουν και τα ανθρωπιστικά και με μπέρδεψαν οι λέξεις
«ανθρωπιστικό καθήκον». Δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι τα θύματα του τυφώνα
είναι άνθρωποι και μάλιστα οι φτωχοί υποφέρουν περισσότερο απ’ ό,τι γράφουν τα
ρεπορτάζ. Και ο Μπους, πανέτοιμος για τρομοκρατικές επιθέσεις, προμήθειες
όπλων και συναγερμούς κάθε λογής, ώς το κύτταρό του αφοσιωμένος στην
αστυνομοκρατία, φυσικά είναι ανίκανος με τους τυφώνες. Μια ευχαρίστηση τη
νιώθει κανείς να τον βλέπει έτσι μαδημένο, με την ανικανότητα του εκτεθειμένη
επιτέλους παγκοσμίως. Αλλά πάλι, για όλους αυτούς τους λόγους, να μη βοηθήσει
ανθρωπιστικά ο υπόλοιπος κόσμος τις ΗΠΑ, έτσι για να τους θυμίσει ποια είναι η
αληθινή ισχύς των ανθρώπων και πώς μπορεί να είναι κανείς αληθινά ανίσχυρος;
Δεν είναι τελικά αυτή η στάση η πιο λεπτή και βαθιά εκδίκηση για όσα έχουμε
ανεχθεί από τις ΗΠΑ; Ανθρωπιστικό καθήκον; Δεν γνωρίζω, δεν απαντώ.