ANAΛΩΣIMA Nυχτερινό λεωφορείο

Στο λεωφορείο των δέκα από το Λαύριο, ανεβήκαμε τρία άτομα. Δύο μετανάστες κι
εγώ. Ο ένας έβηχε διαρκώς, σαν να είχε αναπνεύσει όλη τη σκόνη των μεταλλείων,
στην αρχαία και τη νεώτερη εποχή, κι ας έχουν κλείσει εδώ και δεκαετίες.
Παράγει πάντα το Λαύριο, λες και τους βγάζει από τα σπλάχνα του, ανθρώπους που
θα μπορούσαν να το ξανασκάψουν ολόκληρο. Ο οδηγός άνοιξε το παράθυρο στον
νυχτερινό αέρα, άναψε τσιγάρο, βολεύτηκε κι άρχισε να ψάχνει στο ραδιόφωνο.
Στην επόμενη στάση ανέβηκε μια φορτωμένη ρακοσυλλέκτρια, κι αυτό ήταν όλο.
Βροντώντας και σείοντας το λεωφορείο πέρασε από όλα τα χωριά των Μεσογείων,
μήπως και κάποιος άνθρωπος ακόμα, κάποιος οικογενειάρχης, κάποιος εργαζόμενος
ώς αργά έμπαινε μέσα και δικαίωνε το δρομολόγιο, αλλά τίποτα. Όλα τα σπίτια
είχαν το δικό τους μεταφορικό μέσο, είχαν από ώρα κλείσει τις πόρτες, είχαν
οργανώσει τη νυχτερινή τους ζωή χωρίς να χρειάζονται αυτό το ξεχαρβαλωμένο
σιδερικό, που σαν φάντασμα άφηνε κάθε τόσο τους δρόμους της μεγάλης
κυκλοφορίας, να χωθεί στα στενά, να φθάσει σε όλες τις απίθανες γειτονιές, να
εξυπηρετήσει τον κανέναν. Προσπαθώντας να αντιμετωπίσει με κουράγιο την
κατάσταση, ο οδηγός άλλαζε σταθμό διαρκώς. Όλο και πιο βαριά, όλο και πιο
σκυλάδικα τα τραγούδια, όλο και πιο απελπισμένα. Κάποια στιγμή έπιασε κάτι
σύγχρονες μαντινάδες της συμφοράς, όπου με απερίγραπτο στόμφο ένας τύπος
διατύπωνε καταθλιπτικές ανοησίες. Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, στο τέρμα, ο
οδηγός βρήκε κουράγιο να βοηθήσει τη ρακοσυλλέκτρια να κατέβει μαζί με τους
μπόγους της. Απομακρύνθηκα ευχαριστημένη που δεν είχα ανάγκη κανέναν πια, αλλά
όταν με πλησίασε ο ένας μετανάστης και μου έδωσε το κινητό που μου είχε πέσει
από την τσάντα κατάλαβα ότι κανείς δεν είναι τελείως ανεξάρτητος σε ένα
νυχτερινό λεωφορείο.