ΣE ΠPΩTO ENIKO Στις δύσκολες στιγμές «κυβερνά» η ανθρωπιά

Με τους Αμερικανούς δεν έχω απολύτως τίποτα να χωρίσω σε προσωπικό επίπεδο.
Άλλωστε, οφείλω να ομολογήσω πως είμαι λάτρης του Hollywood, των burgers και
του MTV! Το γεγονός πως και ο πλέον αδαής – όχι όμως ο Αμερικανός με τον οποίο
συνομιλούσα – γνωρίζει πως η Ευρώπη δεν είναι χώρα αλλά ήπειρος είναι το
μοναδικό που έχει «γαργαλήσει» το νευρικό μου σύστημα – σε προσωπικό επίπεδο
πάντα!

Ωστόσο, το πρόβλημα δυστυχώς δεν είναι εκεί…

Οι εικόνες των κατοίκων της… πρώην Νέας Ορλεάνης δεν αφήνουν πολλά περιθώρια
συμπάθειας για την κυβέρνηση Μπους. Το πρόσωπό του δεν μαρτυρά το παραμικρό
ίχνος συμπόνιας. Δεν λέω, βγήκε στην τηλεόραση κάνοντας έκκληση για βοήθεια…
αλλά με ύφος χιλίων καρδιναλίων που δεν θύμιζε σε τίποτα το προβληματισμένο
του πρόσωπο όταν αναφερόταν στο Ιράκ και την… τρομοκρατία.

Ευτυχώς που στις δύσκολες στιγμές «κυβερνά» η ανθρωπιά των πολιτών του κόσμου,
γιατί αν περιμέναμε από μερικούς-μερικούς…

Δυστυχώς, οι Αμερικανοί συνειδητοποίησαν με τον χειρότερο τρόπο πως δεν
μπορούν να υπολογίζουν στις φανταχτερές προσωπικότητες όπως είναι αυτές του
προέδρου τους και της Κοντολίζας. Διαπίστωσαν πως αυτοί ασχολούνται με πιο
σοβαρές… εξωτερικές υποθέσεις. H Κατρίνα είναι εσωτερικό πρόβλημα, επομένως
και δεν είναι αρμοδιότητα της κυβέρνησης. Έτσι εξηγείται το γεγονός πως ακόμα
και ο… Φιντέλ Κάστρο κάλυψε το κενό του Μπους.

Τη μόνη θετική σκέψη που μπορώ να αντλήσω από το δράμα που άφησε πίσω του ο
τυφώνας Κατρίνα είναι πως ίσως αυτό το πάθημα να αλλάξει ριζικά την πορεία που
θυμίζει το «ή στραβός είν’ ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε». Γιατί η ελπίδα
πεθαίνει τελευταία…