EYANΘIA PEMΠΟYTΣIKA «Ποιος είπε ότι είναι “πεθαμένο” το κοινό;»

«Κάθε φορά που κάνω κάτι, θέλω να δίνομαι σαν να είναι η πρώτη φορά. Ακόμη και οι συναυλίες, δεν θα ήθελα να γίνουν ρουτίνα», λέει η Ευανθία Ρεμπούτσικα, που με την Έλλη Πασπαλά εμφανίζονται απόψε στο Κηποθέατρο Παπάγου

Έλλη Πασπαλά και Ευανθία Ρεμπούτσικα: δύο ονόματα που κατατάσσονται στην
κατηγορία των «χαμηλόφωνων», αλλά – σταθερά – ενεργών και ουσιαστικών «φωνών»
της γενιάς του ’90. Δύο πρόσωπα που αισθητικά συνδέονται από κείνο το αόρατο
νήμα που κάνει τους ανθρώπους συγγενείς. Δεν είναι η πρώτη φορά που
συνεργάζονται…

H «συγγένειά» τους είναι ολοφάνερη στη σκηνή. Και η ιδιαίτερη επικοινωνία
τους, που κρύβει πίσω της και δισκογραφικές συνεργασίες και εμφανίσεις στο
παρελθόν. Εκείνο που εξαφανίζεται, εντελώς, είναι το… χαμηλόφωνο του
θέματος. Γιατί στη σκηνή, οι δύο κυρίες μαζί – το τονίζουμε το μαζί – συν τη
συνδρομή της μπάντας που δεν αρκείται σε συνοδευτικό ρόλο, φτιάχνουν ένα πολύ
ζωντανό και ιδιαίτερο θέαμα, που ξεφεύγει από τις συναυλίες «κλισέ».

Κατ’ αρχήν, η Ευανθία είναι διαρκώς εκεί, με ένα βιολί «φλογερό» που πάλλεται,
μια φιγούρα γεμάτη δυναμισμό και ένταση – τόσο που αναρωτιέσαι αν είναι ο
ίδιος συνεσταλμένος άνθρωπος που γνωρίζεις. Για την Έλλη Πασπαλά είναι περιττό
να πούμε. Άλλωστε έχει τραγουδήσει Ρεμπούτσικα (και Καλαντζόπουλο) και σε
προσωπικές της δουλειές… Όμως, πρόκειται για ένα πρόγραμμα που στηρίζεται
εξίσου και στα ορχηστικά κομμάτια της Ρεμπούτσικα και στο χατζιδακικό
ρεπερτόριο της Πασπαλά. Το «Αστέρι και η ευχή», «Μικρές Ιστορίες», «Πολίτικη
κουζίνα» (που έχει φτάσει τις 70.000 πωλήσεις) και το πιο τελευταίο «Φωνή
Αιγαίου» (το σάουντρακ του ομώνυμου ντοκιμαντέρ της Λυδίας Καρά). Ρεμπούτσικα,
Καλαντζόπουλος, Χατζιδάκις, ένα πρόγραμμα που αν το συγκρίνουμε με το
«τηλεοπτικοκρατούμενο» καθεστώς της εποχής μας (και αν πάρουμε ως δεδομένη τη
μουσική πραγματικότητα που μας μεταφέρει), πρέπει να απευθύνεται σε λίγους,
ελάχιστους, θεατές…

«Ο λόγος που κάνουμε αυτές τις συναυλίες», λέει η Ευανθία, «είναι γιατί
το χαιρόμαστε. Εάν είχαμε την εικόνα ενός “πεθαμένου” κοινού, που δεν
ενδιαφέρεται, δεν συμμετέχει ή δεν είναι εκεί, τότε θα προτιμούσαμε να
καθήσουμε σπίτι μας. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Τελειώνουμε αυτές τις
συναυλίες – η τελευταία θα γίνει στην Παλλήνη στα τέλη του Σεπτέμβρη – κι
έχουμε όλοι μια γλύκα μέσα μας. Μια ευφορία. Και δεν εννοώ μόνο την Έλλη και
μένα. Εννοώ όλα τα μέλη του γκρουπ – γιατί όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά
έχουν τον ρόλο τους. Δεν είναι μια μπάντα που απλά μας συνοδεύει…».

Δεν είναι το καταλληλότερο πρόσωπο να μιλήσει για τη δουλειά της. Κομπιάζει.
Αποφεύγει. Μάλλον είναι αγχωμένη. «Είμαι», ομολογεί. «Τώρα δα ξεκίνησε μια
ιστορία με μια τουρκική ταινία και πρέπει να φύγω εντός των ημερών….» –
Δηλαδή; Ένα καινούργιο σάουντρακ; «Ναι. Αλλά, ακόμη είναι νωρίς να τα πούμε –
μην το γρουσουζεύω κιόλας».

H «Πολίτικη κουζίνα» αυγατίζει

Γεγονός είναι ότι η επιτυχία της «Πολίτικης κουζίνας» (αφορά και την ταινία
και το CD) της ανοίγει νέες προοπτικές και εκτός Ελλάδας, και τα αποτελέσματα
τούτου του ανοίγματος γίνονται τώρα αντιληπτά. Όταν είναι ένα CD εκεί έξω
και… ταξιδεύει (και προβάλλεται και η ταινία), ποτέ δεν ξέρεις. «Κάποια
στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο και μου λένε για το τουρκικό φιλμ. Έτσι στα
ξαφνικά. Είχαν ακούσει την “Πολίτικη κουζίνα” και έψαξαν και με βρήκαν…».

Ένα είναι το σίγουρο. H φθινοπωρινή περίοδος θα φέρει μπόλικα ταξίδια στην
Ευανθία και δουλειά στο στούντιο. «Από ‘κει και πέρα, βλέπουμε», λέει.
«Συζητάμε τώρα με τον Παναγιώτη (Καλαντζόπουλο) και με την Έλλη για εμφανίσεις
σε κάποιο μικρό χώρο… Θα δούμε».

INFO

Στο Κηποθέατρο Παπάγου (Οδ. Κορυτσάς, 6η Στάση Παπάγου, τηλ. 210-8032.175),
απόψε στις 21.00. Είσοδος: 20 και 15 ευρώ