ANAΛΩΣIMA Ψηφιακή διεκδίκηση

Ο φωτογράφος που του πηγαίνουμε τα φιλμ κάθε φθινόπωρο, για εμφάνιση, μας
χάρισε φέτος τον σχολικό εξοπλισμό της χρονιάς. Είμαστε από τους τελευταίους
πελάτες του και αποφάσισε να μας προσέχει. Οι περισσότεροι ερασιτέχνες
φωτογράφοι αγοράζουν ψηφιακές μηχανές, τελειώνει το πάρεδώσε τους με τα φιλμ,
τις εμφανίσεις, τους φακέλους, την τακτοποίηση στα άλμπουμ. Το μαγαζί του
παλεύει να κρατηθεί αλλάζοντας σιγά σιγά εμπόρευμα και στόχο, ώσπου να
ξεκολλήσουν όλοι από το γυαλιστερό ή ματ χαρτί και την τακτοποίησή του. Οι
φωτογραφίες των άλλων στην οθόνη του κομπιούτερ με γοητεύουν πάντα, όμως
κρατάω τις δικές μου σε χαρτί, λες και η αυτόνομη αυτή υπόσταση τις κάνει πιο
αληθινές, πιο χειροπιαστές και πειστικές. Δυσκολεύομαι να εμπιστευτώ το
παρελθόν σε κάτι τόσο αόρατο, όπως είναι η μνήμη του σκληρού δίσκου. Είναι ήδη
τόσο δύσκολο να το πιστέψεις ότι είναι ο εαυτός σου εκεί, που σου χαμογελά
ποζάροντας στην ακροθαλασσιά, ανέμελος και ξένοιαστος, σαν να μην ξέρει τίποτα
από όσα σου συμβαίνουν αυτή τη στιγμή, σαν να μην έχει ακούσει για το τέλος
των διακοπών, το τέλος της ανεμελιάς, το τέλος του καλοκαιριού… Το χαρτί
έχει ουσία, το αγγίζεις και σε παρηγορεί, αλλά το κομπιούτερ είναι πιο πιστό,
κάνει τις εικόνες να αναδύονται, σαν μάγος με μαγικό ραβδάκι, και τόσο μεγάλες
και καθαρές είναι που βυθίζεσαι μέσα τους, σχεδόν ξαναζείς τα ταξίδια, λένε οι
υποστηρικτές της ψηφιακής προσχώρησης. Δεν με πείθουν ακόμα. Προτιμώ, ίσως,
όχι τη δύναμη αλλά την αδυναμία του χαρτιού, τον απόλυτο έλεγχο που του ασκώ.
Και θα επιμείνω να φτιάχνω άλμπουμ με φωτογραφίες, λεζάντες, χρονολογική
σειρά, τουλάχιστον μέχρι να γεμίσει το ράφι.