ΣE ΠPΩTO ENIKO Mετά συγχωρήσεως, Mήδεια…

Είναι βέβαια και οι μόδες που εξάπτουν την ψωνάρα γονέων και αναδόχων, με
αποτέλεσμα να έχουν γεμίσει τα νηπιαγωγεία Αλέξανδρους, Φίλιππους, Ρωξάνες
κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ.

Κατά τα άλλα, διόλου δεν υποτιμώ την ανάγκη των ανθρώπων να διαιωνίζουν μέσω
της ονοματοθεσίας θρύλους πατριωτικούς, εθνικούς, ενίοτε δε και παγκοσμίους.
Ήμουν μάλιστα σίγουρη ότι ο μύθος που ακολουθεί το όνομα δεν έχει και τόση
σημασία. Προσωπικά γνωρίζω ήδη έναν Ξέρξη, έχω πάψει να δυσανασχετώ όταν ο
μπέμπης βαπτίζεται Μενέλαος – δηλαδή και δευτερότοκος και κερατάς -, ενώ
πληροφορούμαι ότι κυκλοφορούν ελεύθερες ανάμεσά μας μερικές Ιοκάστες
μπεμπέκες, τα μάτια τους τέσσερα…

Εξερχομένη του θεάτρου της Επιδαύρου, μετά την παράσταση της Μήδειας, κι ενώ
έριχνα λίγο νερό στη μούρη μου για να συνέρθω από την απίστευτη σκηνική
γοητεία της Μανταλένας Κρίπα, το πνεύμα του Ευριπίδη με μούσκεψε ξαφνικά
ολόκληρη.

Τι θέλει λοιπόν να μας πει ο ποιητής με το σκοτεινό αυτό αριστούργημα; Θα σας
το πω εγώ και μετά νίπτω τας χείρας μου. H Μήδεια πρέπει να μείνει μόνο μία. H
ποιητική, η ευριπίδεια, η καυκάσια προτεζέ του Ήλιου. Πάσα ρεπροντιξιόν, έστω
και κατ’ όνομα, κάνει τζιζ. Εξ ου και ενώ ο τόπος βρίθει από Φρύνες, Φαίδρες,
Κλυταιμνήστρες – με εξαίρεση την περιοχή του Καυκάσου – ουδείς ποτέ διανοήθηκε
να βαφτίσει το κοριτσάκι του Μήδεια και να το φορτώσει με τον φρικτό της μύθο.
Αυτά, και ελπίζω να μη σας έβαλα ιδέες…