Ο σπουδαίος νεαρός…

Είδε φίλη μου στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου τον «Γλάρο» του Τσέχωφ σε μια
ουγγρική παράσταση – από το «Θέατρο Κρετακόρ». Και μου έλεγε πόσο ενδιαφέρουσα
ήταν – πόσο ανατρεπτική στη λιτότητά της. Ποιος την είχε σκηνοθετήσει; Ο
Άρπαντ Σίλινγκ. Ποιος είναι ο Άρπαντ Σίλινγκ; Ο σκηνοθέτης της παράστασης
«Μίκαελ Κολχάας, ο εχθρός του λαού» που η Θεσσαλονίκη είδε – που είδαμε – τον
Μάιο του 2001, στο πλαίσιο του δεύτερου Φεστιβάλ της Ένωσης των Θεάτρων της
Ευρώπης το οποίο πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη – του «μικρού», του
ανεπίσημου (το πρώτο, το επίσημο, έγινε το 1997). Είχα ανεβεί τότε και την
είδα κι εγώ. Κι όταν τέλειωσε, τηλεφωνούσα σαν τρελός στους φίλους μου στην
Αθήνα να τρέξουν να πάρουν το αεροπλάνο και να ανεβούν στη Θεσσαλονίκη για να
τη δουν την επομένη που παιζόταν για δεύτερη βραδιά. Γιατί ήταν μια από τις
μεγάλες θεατρικές στιγμές που έχω ζήσει. Αυτή η παράσταση του βασισμένου στη
νουβέλα του Κλάιστ έργου του 29χρονου Ούγγρου Ίστβαν Τάσναντι, η σκηνοθετημένη
από τον 25χρονο (!!!) – το 1999, όταν την ανέβασε – σκηνοθέτη Άρπαντ Σίλινγκ.
«Θα καταταγεί στη χορεία των μεγάλων του ευρωπαϊκού θεάτρου στο άμεσο μέλλον»
είχα γράψει στη στήλη στις 30 Μαΐου του 2001 και είχα ξαναγράψει την 1η
Ιουνίου αναλυτικότερα.

… και το «πάγωμα»

Έκανα, λοιπόν, τους συνειρμούς, θυμήθηκα τις στιγμές θεατρικής ανάτασης που
έζησα χάρη στο ΚΘΒΕ και την ένταξή του στην Ένωση των Θεάτρων της Ευρώπης που
έφερε τόσες ενδιαφέρουσες έως εκπληκτικές παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη,
θυμήθηκα πόσο νοιάστηκαν, με όλες τις δυσκολίες, για τον θεσμό στον οποίο το
Κρατικό της Θεσσαλονίκης είχε την τύχη να ενταχτεί και ο Βασίλης
Παπαβασιλείου, και ο Κώστας Τσιάνος, και ο Διαγόρας Χρονόπουλος, και ο
Βίκτωρας Αρδίττης ως καλλιτεχνικοί διευθυντές του Θεάτρου. Τώρα όμως τι
γίνεται; Γιατί η σχέση αυτή «πάγωσε»;