Xτύπησαν κάρτα και τους… απέλυσαν

«Απολύεστε! Έχει εκδοθεί ήδη η επιταγή στο όνομά σας με την αποζημίωση που
δικαιούστε. Μπορείτε από αυτή τη στιγμή να έρθετε να την παραλάβετε».

«Σε αυτό το σημείο είχε μπει το σίδερο στο πόδι μου. Βγήκε από την άλλη πλευρά. Δεν μπορώ να περπατήσω πλέον» επισημαίνει ο Σταύρος Σταθόπουλος, που είχε τραυματιστεί στην έκρηξη το 2003. Είναι ένας από τους απολυμένους

Με αυτόν τον τρόπο μια γυναικεία φωνή – που την άκουγε για πρώτη φορά –
ενημέρωσε τον κ. Σταύρο Σταθόπουλο ότι η εταιρεία στην οποία εργαζόταν – η
Μεταλλουργία Κορίνθου A.E. – έβαλε λουκέτο την περασμένη Δευτέρα. Ο κ.
Σταθόπουλος είναι ένας από τους 135 εργαζομένους που έμειναν στον δρόμο. Είχε
τραυματιστεί βαρύτατα στις 3 Απριλίου 2003. Τότε μια έκρηξη στο ίδιο
εργοστάσιο είχε στοιχίσει τη ζωή σε 6 άτομα.

«Όταν έκλεισα το τηλέφωνο μου ήρθε αυτόματα στο μυαλό μου εκείνη η λάμψη της
έκρηξης», λέει στα «NEA». «Νόμιζα ότι την είχα διαγράψει οριστικά από το
υποσυνείδητό μου. Ότι δεν θα την ξαναθυμόμουν ποτέ. Όμως κρατώντας το
ακουστικό στο χέρι τα θυμήθηκα όλα, καρέ-καρέ. Τις κομμένες σάρκες που έβλεπα
παντού γύρω μου. Το αριστερό μου πόδι κομματιασμένο – και ένα κομμάτι σίδερο
που το είχε διαπεράσει από τη μια μεριά ώς την άλλη. Το πόνο».

Οι κάτοικοι της Κορίνθου δεν συζητούν άλλο θέμα από τις 135 ξαφνικές
απολύσεις. Στην εταιρεία εργαζόταν η χήρα ενός εκ των θυμάτων του
δυστυχήματος. Τώρα, αυτή με τα τρία παιδιά της καλείται να ζήσει με 350 ευρώ
από το επίδομα ανεργίας.

135 τραγικές ιστορίες

Ερημιά στις εγκαταστάσεις της εταιρείας. H πόρτα είναι κλειδωμένη και ο μόνος που κυκλοφορεί είναι ένας υπάλληλος σεκιούριτι

«Όποιος ψάξει θα βρει 135 διαφορετικές τραγικές ιστορίες – όσοι και οι
άνεργοι. H περιοχή μας μαστίζεται πλέον από την ανεργία. Πού να βρουν δουλειά
τώρα αυτοί οι άνθρωποι; Οι περισσότεροι έχουν ηλικία 40 και 45 ετών» λέει ο
πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Κορίνθου κ. Νικόλαος Πετρόπουλος. «Ανάλογη
βιοτεχνία ή βιομηχανία δεν υπάρχει. Μόνο σούπερ μάρκετ ανοίγουν. Κάποιοι έχουν
αρχίσει ήδη τις συζητήσεις για να μετακομίσουν σε άλλες πόλεις. Δεν υπάρχει
πιο δυσάρεστη συζήτηση ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας από αυτή». Το
εργοστάσιο, στην παλιά Εθνική Οδό Αθηνών – Πατρών, είναι ερμητικά κλειστό.
Μόνο ένα τζιπ – το οποίο οδηγεί ένας υπάλληλος σεκιούριτι – κάνει βόλτες
ανάμεσα στους στοιβαγμένους σωλήνες στην αυλή. Παντού ερημιά. Εκπρόσωπος της
εταιρείας κανένας. Από τα γραφεία της Αθήνας απάντησαν ότι «όταν μια εταιρεία
δεν πάει καλά, κλείνει». Την Τετάρτη πρόκειται να γίνει σύσκεψη στο υπουργείο
Εργασίας, με τη συμμετοχή των φορέων της Κορίνθου, για να εκτιμηθεί η
κατάσταση. «Εκεί θα τοποθετηθούμε» λέει η ιδιοκτήτρια εταιρεία.

«Την περασμένη Δευτέρα το πρωί, πήγαμε στο εργοστάσιο να πιάσουμε δουλειά.
Χτυπήσαμε κανονικά τις κάρτες. Στην είσοδο μας περίμενε ο διευθυντής με έναν
δικηγόρο και μας ανακοίνωσε ότι το εργοστάσιο κλείνει», λέει ο κ. Ηλίας
Αντώνης. «Τελειώσαμε. Έτσι μας είπε». «Δουλεύω σ’ αυτό το εργοστάσιο από το
1974. Τριάντα ένα ολόκληρα χρόνια», λέει ο κ. Δημήτρης Μπισκιτζής. «Θέλω μόνο
δύο χρόνια για τη σύνταξη».

Διώξεις σε 7 άτομα

Ο κ. Σταθόπουλος, 47 ετών σήμερα, περπατάει με δυσκολία. H εταιρεία, εξηγεί,
αποζημίωσε μέσω της εκδίκασης των σχετικών αγωγών τις οικογένειες των θυμάτων,
από 500.000 έως 700.000 ευρώ για κάθε νεκρό. Όμως δύο και πλέον χρόνια μετά
και ενώ έχουν ασκηθεί διώξεις σε 7 άτομα, το ποινικό μέρος εκκρεμεί και η
υπόθεση αναμένεται να οδηγηθεί στο ακροατήριο το 2006. «Τώρα δεν μου μένει
παρά να καταθέσω τα χαρτιά μου για σύνταξη αναπηρίας» λέει.

«Την 1η Νοεμβρίου του 2004 ένα κομμάτι της Σωληνουργίας Κορίνθου μετονομάστηκε
σε Μεταλλουργία Κορίνθου. Αυτό ήταν στην ουσία ένα τέχνασμα προκειμένου να
γίνουν οι απολύσεις. Δεν μπορούσε να βγει προβληματική και να κλείσει μια
εταιρεία που βρίσκεται στο Χρηματιστήριο» λέει ο κ. Πετρόπουλος.