[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Σεπτέμβριο έχουμε από προχθές, αλλά εμένα ένα μυστήριο πράγμα, στο μυαλό μου
τριγυρνάει μια στροφή από το τραγούδι του Νιόνιου (Σαββόπουλου), το γνωστό
«τον χειμώνα τούτο άμα τον πηδήξαμε, γι’ άλλα δέκα χρόνια άντε καθαρίσαμε». Να
‘ναι οι αυξήσεις που έρχονται και φτερουγίζουν σαν τα μαύρα κοράκια με νύχια
γαμψά, να ‘ναι που ο Καραμανλής όλο υπόσχεται κι όλο τα παίρνει πίσω, να ‘ναι
που το πετρέλαιο πήρε τον ανήφορο και δεν λέει να σταματήσει; Ποιος ξέρει. H
ουσία είναι ότι χειμώνας βαρύς προμηνύεται κι εμείς οι πολλοί, χαλαροί
επιστρέψαμε και χαλαροί παραμένουμε. Σαν όλα αυτά να αφορούν τους άλλους, όχι
εμάς. Κάποιους μακριά από ‘δώ – «αχ, τους καημένους τι τους βρήκε. Αυξήσεις σε
όλα τα είδη, αυξήσεις στα κόμιστρα, αυξήσεις στα καύσιμα, αυξήσεις στα νοίκια,
πώς θα τα βγάλουν πέρα;». Έλα ντε, πώς θα τα βγάλουν;

H αντοχή των πολιτών

Απάντηση δεν υπάρχει. Ένας κυβερνητικός παράγων (μού) έλεγε πρόσφατα ότι «όσο
υπάρχει και λειτουργεί η παραοικονομία, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε». A,
μπα; Από την ύπαρξη της παραοικονομίας εξαρτάται η αντοχή των πολιτών; Κι
εκείνος που δεν έχει δεύτερη, μαύρη, δουλειά το απόγευμα πώς θα ζήσει;
Εκείνος, λέμε, που δεν δουλεύει ταξί, δεν δουλεύει «ντελίβερι» στην πιτσαρία
της γωνίας, δεν πουλάει στον δρόμο κουλούρια, γυαλιά, τσάντες, ποπ κορν ή
μαλλί της γριάς; Αυτός ο χριστιανός (ή μουσουλμάνος για να είναι η στήλη
πολιτικώς ορθή) πώς θα τα βγάλει πέρα; Θα λιμοκτονήσει; Ή θα περιμένει να
υλοποιηθούν οι υποσχέσεις του Καραμανλή; Αυτά, καλέ, που έλεγε πριν από
ενάμιση χρόνο, ότι έτσι και τον αναδείξουμε πρωθυπουργό θα τρώμε με –
τουλάχιστον – χρυσά κουτάλια…

Οι γαλάζιοι με τις πράσινες καραμέλες

Βεβαίως, νοικιασμένα παπαγαλάκια θα πέσουν πάλι μονά – διπλά να μας πείσουν
ότι «για όλα φταίει το ΠΑΣΟΚ». Ότι όλα αυτά γίνονται κατά μία εκδοχή επειδή
«έφαγαν όλα τα λεφτά οι πασόκοι» και κατά μια δεύτερη εκδοχή επειδή «το ΠΑΣΟΚ
ακολούθησε καταστροφική οικονομική πολιτική». Τη γνωστή καραμέλα δηλαδή, την
οποία με ιδιαίτερη επιμονή πιπιλάνε εδώ και ενάμιση χρόνο. Αλλά είναι έτσι; Ο
καθένας μπορεί να απαντήσει κοιτώντας πρώτα την τσέπη του και μετά εξετάζοντας
το πώς ζούσε πριν από ενάμιση χρόνο και πώς ζει τώρα, και πώς – χειρότερα – θα
ζει σε λίγους μήνες. Αν λοιπόν «είχαν φάει όλα τα λεφτά οι πασόκοι», γιατί επί
Σημίτη υπήρχε χαμηλός πληθωρισμός, σχεδόν καθόλου ακρίβεια (πλην ορισμένων
κερδοσκοπικών εξάρσεων), φθηνά καύσιμα, φθηνές μεταφορές και ικανοποιητικό
επίπεδο διαβίωσης; Σε αυτό δεν θα απαντήσει κανένα από τα νοικιασμένα
παπαγαλάκια. Θα σφυρίξουν αδιάφορα γιατί… «είναι πολλά τα λεφτά Άρη» – που
έλεγε παλιά σε μια ταινία και ο Σπ. Καλογήρου (στον N. Κούρκουλο)…

«Χώνεψαν» το κεμπάπ του «Μπαϊρακτάρη»

Είναι πολλά όντως τα λεφτά. Τόσο πολλά, που δεν προλαβαίνουμε να μετράμε και
να καταγράφουμε… σάλτα στη δοκό, τέτοια που να τα βλέπει ο Ιωάννης
Μελισσανίδης (ο Ολυμπιονίκης) και να κιτρινίζει από τη ζήλεια του γιατί δεν θα
καταφέρει ποτέ να πιάσει τέτοιες επιδόσεις. H πιο μεγάλη έκπληξη σ’ αυτό τον
ενάμιση χρόνο της διακυβέρνησης της N.Δ. είναι, νομίζω, ο τρόπος με τον οποίο
ο Καραμανλής χειρίστηκε τα «διαπλεκόμενα» – αυτούς δηλαδή που πριν από έναν
χρόνο ακριβώς κατήγγελλε ως «νταβατζήδες». Τη θυμάστε τη φράση στο
κεμπαπτζίδικο του «Μπαϊρακτάρη»; Εγώ τη θυμάμαι: «Δεν θα αφήσω πέντε
νταβατζήδες να κυβερνάνε τη χώρα» είχε πει. E, μόνο εμείς πια τη θυμόμαστε τη
φράση του.

Οι πρώην και οι επόμενοι

Κι εγώ που έλεγα ότι «ένας είναι ο Αγούδημος» και ταίρι δεν έχει. Λάθος. Μέγα
λάθος. Σχολή φαίνεται πως άνοιξε ο «Μάκης με το πούρο», όταν λάβρος τα έριχνε
χοντρά στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, την περίοδο που οι Μαρινοδημητρούλες του
χαλούσαν η μία μετά την άλλη και έκαναν την απόσταση Δωδεκάνησα – Πειραιάς δυο
φορές να πας Αμερική και να ‘ρθεις. Τι έφταιγαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ που
τον έκαναν άνθρωπο, κανείς δεν κατάλαβε ποτέ. Όλοι όμως κατάλαβαν, γιατί αυτό
το πάθος κατά των προηγούμενων: για να δικαιώσει τον Μανώλη Κεφαλογιάννη και
εκείνος με τη σειρά του να μην του ρίξει τα πρόστιμα που απειλούσε να του
ρίξει. Πώς τα θυμήθηκα όλα αυτά; Τυχαία. Ακούγοντας έναν άλλο παράγοντα να
δηλώνει ότι στηρίζει τις προσπάθειες της κυβέρνησης για την αναβάθμιση του
ποδοσφαίρου και να επικρίνει τις προηγούμενες κυβερνήσεις για την πολιτική
τους στον χώρο! «Με το ντοβλέτι ορέ, με το ντοβλέτι», που έλεγε κι ο μακαρίτης
ο Μποδοσάκης…

Κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους

Ο Μποδοσάκης δεν υπάρχει πια, άλλοι είναι σήμερα που φιλοδοξούν να πάρουν τη
θέση του. Όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας. Καθένας κρίνεται από τα έργα του.
Κι επειδή τίποτε δεν μένει κρυφό πια, η στάση του καθενός τον χαρακτηρίζει
κιόλας. Οι παλιοί έλεγαν «έχει ο καιρός γυρίσματα» – και ποιος είμαι εγώ που
θα αμφισβητήσω αυτή τη λαϊκή σοφία; Θα πω μόνο ότι οι κυβερνήσεις έρχονται και
παρέρχονται. Το ίδιο και οι υπουργοί. Εκείνη που παραμένει ισχυρή είναι η
συλλογική μνήμη, και αυτή δεν ξεχνάει. Βλέπει, παρατηρεί, επισημαίνει,
καταγράφει και περιμένει στη γωνία. Γελάει ενίοτε με τα καμώματα όσων
προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλό τους και ταυτόχρονα θλίβεται με το
πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει κάποιος για μια προμήθεια, για μια ανάθεση, για
μια σύμβαση…

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Ένα υπουργείο χωρίς… υπουργό

Το περίεργο δεν είναι ότι επί ενάμιση χρόνο έχουμε την ίδια κυβέρνηση, με τους
ίδιους υπουργούς στη θέση τους, να διαχειρίζονται τις τύχες της χώρας. Το
περίεργο είναι ότι ο Καραμανλής εμφανίζεται όλο και συχνότερα…
ενθουσιασμένος με την κυβέρνησή του! Και ταυτόχρονα αφήνεται να διαρρεύσουν
από τα κυβερνητικά κλιμάκια πληροφορίες ότι ο ανασχηματισμός θα πάει ακόμη πιο
πίσω – εκεί, λέει, περί τον Ιανουάριο – Φεβρουάριο του επόμενου χρόνου. Καμιά
αντίρρηση. Δικαίωμα του Πρωθυπουργού είναι να κάνει τον ανασχηματισμό όποτε
εκείνος θέλει. Αλλά αυτή η επιμονή του να κρατάει το υπουργείο Πολιτισμού
είναι πέρα από κάθε περιγραφή και χαρακτηρισμό. Μήνες έχει να περάσει από
εκεί. Σταμάτησε να βλέπει ακόμη κι αυτούς τους περιφερόμενους εκπροσώπους της
δήθεν αριστερής διανόησης. Τι σόι υπουργός Πολιτισμού είναι αυτός πια; Και
μέχρι πότε μπορεί να συνεχίζεται αυτό; Άγνωστο. Αν και χθες ένας από τους πιο
στενούς συνεργάτες του μου έλεγε πως «θα το αφήσει το υπουργείο στον
ανασχηματισμό». Ότι είναι ειλημμένη απόφαση. Λογικό, με τόσο… έργο που έχει
κάνει για τον Πολιτισμό, φυσικό είναι να κουράστηκε και να θέλει να το
παραδώσει σε άλλον! Λέγε με Φάνη…