ANAΛΩΣIMA Φθινοπωρινή Aθήνα

Ένα κορίτσι κάτι περιμένει καθισμένο στο κάγκελο του σταθμού της Κατεχάκη,
βράδυ, μέσα στα φώτα. Φωτισμένη η γέφυρα του Καλατράβα – ανάποδη γέφυρα, λένε
οι αρχιτέκτονες, έπρεπε να κοιτάζει από την άλλη πλευρά. Δεν πειράζει, έστω κι
έτσι, κάποιο στυλ το δίνει στην ατσούμπαλη γειτονιά. Το κορίτσι φοράει πράσινο
έξωμο μπλουζάκι και οι ώμοι του γυαλίζουν, μαυρισμένοι και ιδρωμένοι.
Γυαλίζουν και τα μαλλιά του, ξανθισμένα από τον ήλιο του καλοκαιριού. H Αθήνα
αποκτά το φθινόπωρο ένα κύμα φυσικού ξανθού πληθυσμού στα στρώματα εκείνα που
δεν βάφουν τα μαλλιά τους, στα νεαρά κορίτσια κι αγόρια που λιάστηκαν πολύ.
Ανεπίσημη υποδοχή για τους επιβάτες του Μετρό που βγαίνουν σε μια πλατεία
σχεδόν πρωτόγνωρη, για τους ταξιδιώτες που έρχονται από τον περιφερειακό του
Υμηττού, μερικοί από ταξίδια μακρινά, από το αεροδρόμιο. H κίνηση είναι ακόμα
αραιή, και καθώς τόσο σπάνια πετυχαίνεται η αναλογία αυτή, λίγα αυτοκίνητα και
πολλά φώτα, το αντίθετο συνήθως επικρατεί, κάτι σαν παρηγορητική χαλάρωση
επικρατεί στην ατμόσφαιρα. Μοιάζει με μεγάλη, με αληθινή πόλη, που παίρνει στα
σοβαρά τον εαυτό της, δηλαδή είναι όσο χρειάζεται ανάλαφρη και ανεκτική, με
δυνατότητες έκφρασης και επικοινωνίας. Ανανεωμένη και ξεκούραστη, σαν το
κοριτσάκι που περιμένει, και λες μήπως περιμένει εμένα, να μου χαρίσει αυτό
που πάντα ήθελα φτάνοντας στην πρωτεύουσά μας, το κλειδί της πόλης κατά
κάποιον τρόπο, αυτό που θα την ανοίξει και θα μας την παραδώσει επιτέλους. Στο
κάτω κάτω αυτήν έχουμε μόνο, σκληρή και αφόρητη τόσο συχνά, αλλά να, καμιά
φορά γενναιόδωρη κι απατηλή, αντάξια των φιλοδοξιών της, σχεδόν όπως την
έχουμε ονειρευτεί, με τον αέρα της μεγαλούπολης, τα ρούχα της ελευθερίας.