ANAΛΩΣIMA Λεπτόφλουδος κόσμος

Στο Αιγαίο φυσάει βοριαδάκι και ρυτιδώνει ευχάριστα τα γαλάζια νερά. Πώς να
φανταστείς τη Νέα Ορλεάνη, πνιγμένη στη λάσπη; Τον κυκλώνα Κατρίνα να χορεύει
πάνω από την Αμερική και να πετάει σαν χάρτινα τα σπίτια; Νεκροί εκατοντάδες
από την τρέλα των αέριων μαζών, πιο πολλοί από τις τρομοκρατικές επιθέσεις,
πιο λίγοι από το τσουνάμι στην Ασία. Αλλά οι άνθρωποι δεν διδάσκονται από τις
φυσικές καταστροφές, να σταματήσουν τους αλληλοσκοτωμούς, να κοιτάζουν να
βρουν λύσεις. Τέτοια σοκ δεν τα παθαίνουν, δεν το βγάζουν το απλό συμπέρασμα
ότι ζούνε πάνω σε ένα λεπτόφλουδο ουράνιο σώμα που αιωρείται στο Διάστημα, σαν
καράβι ακυβέρνητο, και πρέπει να βρουν την πλώρη του, την αίθουσα πλοήγησης,
να κοιτάζουν τι θα κάνουν, να το οργανώσουν για τις δύσκολες στιγμές.
Συνεχίζουν τις αστείες έχθρες τους, τους φανατισμούς τους, οι φανατικοί να
σώσουν τον κόσμο με τον δικό τους θανατηφόρο τρόπο, οι δυνατοί να τον
προστατέψουν με τα δικά τους θανατηφόρα όπλα. Κι όλοι μπροστά στον αέρα και
στο κύμα κατάπληκτοι και απροετοίμαστοι, ακόμα και στην πιο ανεπτυγμένη χώρα,
εκεί που οι επιστήμονες ερευνούν τις συνέπειες της συνάντησης των γαλαξιών
στις αποχρώσεις του ηλιοτροπίου, τα πιο απίθανα πράγματα γενικώς. Τα πιο
απίθανα ναι, αλλά όχι και τα πιο πιθανά, τα τρομερά που συμβαίνουν κάθε τόσο.
Αυτά προτιμούν να τα ξεχνάνε, όπως και τις πιο απλές κι αυτονόητες αλήθειες,
την πιο μπανάλ διαπίστωση ότι είμαστε όλοι, οι πιο σπουδαίοι κι οι λιγότερο,
το ίδιο ασήμαντοι κι αδύναμοι σε αυτή την επιφάνεια και κάθε στιγμή γαλήνης
είναι ένας πρόχειρος συμβιβασμός με τα στοιχεία της, που θα χρειαζόταν όλο τον
νου και την περιουσία της ανθρωπότητας για να κερδηθεί.