Συγκρίσεις…

Από χέρι χαμένος… Ο «Μάκβεθ» του «Μπαλσόι» που είδαμε στο Ηρώδειο. Δεν ήταν
η συντριπτική σύγκριση μόνο με την προηγούμενη – και πρώτη – δουλειά του ίδιου
σκηνοθέτη, του Εϊμούντας Νεκρόσιους, που είδαμε στην Ελλάδα – στο Ηρώδειο το
2002 – και που ήταν «Μάκβεθ» και πάλι – του Σαίξπηρ, με το Θέατρό του «Μένο
Φόρτας» -, σύγκριση που, προσωπικά, με έριξε στα Τάρταρα. Είναι, για όσους
είμαστε «παλιές καραβάνες», η σύγκριση και με τις δύο προηγούμενες
παρουσιάσεις της όπερας στο Φεστιβάλ Αθηνών. Κι αν η πρώτη, το καλοκαίρι του
’69, από τη Λυρική Σκηνή, σε σκηνοθεσία Τζον Κόπλεϊ δεν ήταν τομή, διέθετε
πάντως μια ερμηνεία-σταθμό: του Κώστα Πασχάλη, στον επώνυμο ρόλο. Όσο για τη
δεύτερη, το 1985, από το «Κόβεντ Γκάρντεν», σε σκηνοθεσία Τζ. Σάτκλιφ, ακόμα
τη θυμάμαι: σαν μια παράσταση δυνατή, ολοκληρωμένη, πλήρη. Και με ένα
πρωταγωνιστικό ζευγάρι άψογα δεμένο και τέλεια ισορροπημένο: Ρενάτο Μπρουσόν –
Μάκβεθ και Γκένα Ντιμιτρόβα – Λαίδη.

… συντριπτικές

Και σαν να μην του ‘φταναν αυτά τα μέτρα σύγκρισης του ρωσικού «Μάκβεθ» είχε
επιπλέον να συγκριθεί με έναν «Μάκβεθ» του Βέρντι ακόμα πιο κοντινό – σε
απόσταση ανάσας: τον «Μάκβεθ» που παίχτηκε, ως συμπαραγωγή με το Δημοτικό
Θέατρο της Βέρνης, στη Λυρική την προπέρσινη σεζόν και επαναλήφθηκε την
περσινή. Μια παράσταση δυναμική, «αρρενωπή», ουσιαστικά και όχι δήθεν
μοντέρνα, καίρια, σπουδαία – η καλύτερη παράσταση που είδα στη Λυρική εδώ και
είκοσι πέντε, τριάντα χρόνια. Με έναν Μάκβεθ πειστικότατο, τέλειο: τον Ρόμπερτ
Χάιμαν. Οπότε… Παρεμπιπτόντως: τον Άικε Γκραμς που υπέγραφε την παράσταση
αυτή τον «τσίμπησε» το Μέγαρο και θα σκηνοθετήσει την άπαιχτη στην Ελλάδα
«Λούλου» του Άλμπαν Μπεργκ στις 19 Οκτωβρίου. Την περιμένω πώς και πώς την
παράσταση αυτή.