ANAΛΩΣIMA Aποχαιρετισμός

Στο σπίτι από όπου έφυγε την Παρασκευή η γιαγιά Σία Ψυχογιού, τα εγγόνια
δυσκολεύονται να κοιμηθούν. Ο θάνατος είναι κάτι απόκοσμο για τα παιδιά, δεν
μπορούν ούτε να τον δεχτούν, ούτε να τον καταλάβουν. Ας πούμε ότι οι μεγάλοι
τα καταφέρνουν καλύτερα, οφείλουν να το κάνουν. Οι μεγάλοι τη νιώθουν κοντά
τους ακούγοντας τον ήχο που τη δρόσιζε, το αεράκι στα φύλλα της λεύκας,
φτιάχνοντας τα φαγητά που της άρεσαν, λέγοντας τις ιστορίες όπου εκείνη
πρωταγωνιστεί, ζωντανή και χαρούμενη, θυμωμένη ή ξαφνιασμένη, παραπονιάρα ή
νοσταλγική. Πάντα γεμάτη ένταση, πάντα κέντρο της προσοχής, όλοι θέλουν να
μάθουν την κρίση της, να ακούσουν τον λόγο της που έχει κάποια δροσιά,
μυστήρια, από τα χρόνια που δεν γνώρισαν ίσως, ή από την καλύτερη γνώση του
μέλλοντος μέσα από το παρελθόν. Τα μικρά παιδιά όμως μένουν πιο φτωχά, δεν
έχουν συγκεντρώσει αρκετές αναμνήσεις. Θα τους λείψει το σχόλιο της γιαγιάς
για το επόμενο ενδεικτικό, για όλα τα κατορθώματά τους σε αυτή την ηλικία της
δοκιμασίας, που τα παρακολουθούσε σχολαστικά, σημειώνοντας τις επιδόσεις με
αφοσίωση πολύ μεγαλύτερη από κάθε καθηγητή και δάσκαλο. Θα τους λείψουν πολλά,
από τα χειροποίητα παξιμάδια μέχρι το άγχος που συνόδευε τις βόλτες τους με τα
ποδήλατα ή τις βραδινές τους εξόδους, αλλά πιο πολύ η ζωντανή αγκαλιά που τα
έκανε χειροπιαστά να νιώθουν μέλη μιας μεγάλης οικογένειας. Τα παιδιά
αποχαιρετούν τη γιαγιά τους πιο αδέξια και πιο ξαφνιασμένα από τους μεγάλους,
βουτηγμένα σε πρωτόγνωρη λύπη, γιατί ακόμα δεν ξέρουν ότι είναι τα ίδια που
της χαρίζουν παραπέρα ζωή, με τη λαχτάρα και τη θλίψη τους, με την εικόνα τη
δική της και της εποχής που χάνουν, με τη μελαγχολία και τη γλύκα που θα τα
συνοδεύει σε όλη τη ζωή τους…