Ένας Mασάι από το Mπρίστολ!

Ένας εκατομμυριούχος έμπορος αντικών εξετάζει το ενδεχόμενο να μετακομίσει
από την κατοικία του των 12 υπνοδωματίων στη Δυτική Αγγλία σε μια καλύβα από
λάσπη στην Κένυα.

H τελετή. Ο «πρώτος λευκός Μασάι» νωρίτερα φέτος, όταν αναγορεύθηκε σε πρεσβύτερο της φυλής

Ο Γκράχαμ Πέντριλ, 57 χρόνων, τιμήθηκε τον περασμένο Οκτώβριο από τον λαό των
Μασάι, που ζει στην Ανατολική Αφρική, επειδή στη διάρκεια μιας καταιγίδας, στο
τέλος μιας μέρας κατά τη διάρκεια της οποίας είχε παρακολουθήσει πουλιά
φλαμίνγκο, πήρε στο αυτοκίνητό του μια ομάδα ανδρών Μασάι και τους μετέφερε
στο χωριό τους. Ήταν τόσο ευγνώμονες ώστε τον προσκάλεσαν να μείνει μαζί τους
στο χωριό, όπου βοήθησε στην επίλυση μιας διένεξης μεταξύ των μελών της φυλής
σχετικά με ένα κοπάδι. Οι διενέξεις για τα κοπάδια τους είναι κάτι συνηθισμένο
στη φυλή των Μασάι. Ένα από τα θεμέλια της κουλτούρας τους είναι η πεποίθηση
πως τους ανήκουν δικαιωματικά όλες οι αγελάδες του κόσμου.

Δημογέροντας

Ο Πέντριλ είναι πλέον κι αυτός ένας Μασάι, μετά την αναγόρευσή του σε
πρεσβύτερο (δημογέροντα) της φυλής. Στη διάρκεια της τελετής, που έγινε τον
περασμένο Ιανουάριο, συναντήθηκε με τους φυλάρχους, ήπιε ούρα ταύρου, μια
αγελάδα θυσιάστηκε προς τιμήν του, έλαβε δώρα φορεσιές των Μασάι και μια
τελετουργική ράβδο και τιμήθηκε με το όνομα Σιπάρο, που σημαίνει «γενναίος».
Όταν όμως επέστρεψε στο δικό του χωριό, το Άλμοντσμπερι, κοντά στο Μπρίστολ, ο
Πέντριλ προκάλεσε αίσθηση, καθώς επιμένει πλέον να ντύνεται καθημερινά με την
κόκκινη φορεσιά των Μασάι. Όλα τα κοστούμια και τα πουκάμισά του, λέει, τα
δώρισε στη φιλανθρωπική οργάνωση Oxfam.

«Έκανα καλούς φίλους ανάμεσά τους»

Άρχισαν τα όργανα. Ο Πέντριλ το σκέφτεται στην Αφρική να πάει με τους Μασάι, που… αγγλικά κανείς τους δεν μιλάει

Ο Πέντριλ, ο οποίος είναι εργένης, λέει πως νιώθει «μεγάλο σεβασμό και αγάπη»
για τον λαό των Μασάι, που πιστεύεται ότι αριθμεί περίπου 120.000 ανθρώπους
στην Κένυα και τη γειτονική Τανζανία. «Είναι αξιοπρεπείς και ευθείς και έκανα
καλούς φίλους ανάμεσά τους», εξηγεί. Ομολογεί όμως ότι θα ρίσκαρε αν πωλούσε
το σπίτι του, η αξία του οποίου υπολογίζεται σε 2 εκατομμύρια ευρώ, και
μετακόμιζε για να ζήσει μια πιο απλή ζωή στις παρυφές τού κρατήρα
Νγκορονγκόρο, ενός από τα καλύτερα καταφύγια άγριας ζωής στην Αφρική. «H
πολιτική της Κένυας είναι ευμετάβλητη, αν και η κυβέρνηση δεν ανακατεύεται
στις διενέξεις των φυλών. Ξέρω ότι το γεγονός πως είμαι λευκός μπορεί να με
κάνει στόχο, επειδή έχω χρήματα, αλλά αυτό δεν με φοβίζει».

Σε παμπ με… κόκκινο χιτώνα

Ρόμπα. Ο Γκράχαμ Πέντριλ με τη φορεσιά των Μασάι, την οποία έχει κάνει καθημερινή ενδυμασία του στο χωριό του, στη Βρετανία

«ΑΣ ME ΛΕΝΕ EKKENTPIKO, αν θέλουν. Δεν με νοιάζει καθόλου», λέει ο
Πέντριλ. «Φορούσα τη φορεσιά των Μασάι τον περισσότερο καιρό που ήμουν μαζί
τους και, όταν επέστρεψα στο σπίτι μου, αισθανόμουν παράξενα με τα συνηθισμένα
ρούχα μου». Οι νέες ενδυματολογικές προτιμήσεις του δεν πέρασαν απαρατήρητες.
«Με στραβοκοίταξαν μια-δυο φορές και είχα μια δύσκολη στιγμή σ’ ένα παμπ του
Μπρίστολ. Ένας οικοδόμος το πήρε στραβά και προσπάθησε να κάνει καβγά μαζί
μου, αλλά τον ηρέμησα και όλα τελείωσαν ειρηνικά. Εφόσον η συμπεριφορά σου
είναι η αρμόζουσα, οι περισσότεροι είναι ευγενικοί», λέει ο Πέντριλ. «Ήταν
πραγματική τιμή που με έκαναν πρεσβύτερο. Έχω στενή σχέση με τον αρχηγό·
επιμένουν ότι είμαι ο πρώτος λευκός Μασάι».

Αλλάζοντας πολιτισμό

* ΣΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ το 1888 ο Κίπλινγκ με τίτλο «Ο άνθρωπος που θα
γινόταν βασιλιάς», δύο Βρετανοί στρατιώτες έφτασαν να γίνουν βασιλιάδες του
Καφιριστάν, μιας περιφέρειας του σημερινού Αφγανιστάν. H ιστορία έχει όμως
λυπηρό τέλος.

* Ο ΟΥΙΛΦΡΕΝΤ ΤΕΖΙΓΚΕΡ, εξερευνητής και ταξιδιωτικός συγγραφέας που
πέθανε το 2003 σε ηλικία 93 ετών, απέρριψε τους τρόπους του δυτικού κόσμου και
έζησε για χρόνια ανάμεσα σε αφρικανικές φυλές αναζητώντας τη μοναξιά, αλλά και
τη συντροφικότητα.

* H MOPIN ΛΑΪΝΣ, μια 67χρονη συνταξιούχος από το Βόρειο Λονδίνο, πήρε
πέρυσι την πακιστανική υπηκοότητα για να μπορέσει να ζήσει στην κοιλάδα των
Καλάς, κοντά στα αφγανικά σύνορα.

* Ο ΜΠΡΟΥΣ ΠΑΡΙ πέρασε ένα χρόνο ζώντας ανάμεσα σε έξι από τους
«ξεχασμένους λαούς» του κόσμου. Πιο τρομακτικούς θεωρούσε τους Κομπάι στην
Παπούα – Νέα Γουινέα: μόλις πρόσφατα είχαν εγκαταλείψει τον κανιβαλισμό.

©The Times, 2005

Επιμέλεια: Γιώργος Αγγελόπουλος