Δρόμοι

Οι ζώνες…

… χαμηλής πίεσης που οργώνουν τις ισημερινές θάλασσες είναι γνωστές για την
επικίνδυνη ηρεμία τους. Ασημόχρωμα νερά κουρνιάζουν κάτω από γαλανούς
ουρανούς. Πλοία σαν ζωγραφιές, ωκεανοί σαν ζωγραφιές. Όπως όμως ξέρουν πολύ
καλά οι ναυτικοί, κάτω από την ήρεμη επιφάνεια καραδοκεί η βία. Ξαφνικά
αυλακώνεται από τις γραμμές τις καταιγίδας. Το ζεστό νερό βγάζει ζεστό, υγρό
αέρα, που σηκώνεται σε άγρια ρεύματα πριν να ξεσπάσει σε θύελλα και τυφώνα. Ο
Αντουάν Σεντ-Εξιπερί έχει γράψει για την πρώτη του πτήση πάνω από τον
Ατλαντικό με υδροπλάνο, στην οποία τον είχε συντροφέψει ο φίλος του Μερμόζ, το
1930.

Όταν έφθασαν…

… στις ζώνες χαμηλής πίεσης, τις βρήκαν ανταριασμένες. «Υδάτινες στήλες
ορθώνονταν ακίνητες σαν τις κολόνες ενός ναού. Πάνω στα φουσκωμένα κιονόκρανά
τους καθόταν η σκοτεινή αψίδα της καταιγίδας. Λεπίδες από φως άστραφταν στις
χαραμάδες και ανάμεσα στις κολόνες το γεμάτο φεγγάρι λαμποκοπούσε πάνω στην
ψυχρή πέτρινη σκεπή τη θάλασσας. Ο Μερμόζ βρήκε τον δρόμο του ανάμεσα σε
εκείνα τα αδειανά ερείπια, πετώντας τέσσερις ώρες από τη μια στήλη φωτός στην
άλλη, κάνοντας κύκλους σε εκείνες τις γιγάντιες κολόνες που ανάμεσά τους
ορμούσε η θάλασσα, ακολουθώντας το φεγγαρόφωτο μέχρι την έξοδο από τον ναό».
Κανείς δεν έγραψε για τον αέρα όπως ο Σεντ-Εξιπερί. Τόσο πολύ τον γοήτευε, που
συχνά έπεφτε σε μια ονειρική κατάσταση μπροστά στο χειριστήριο: τα αεροπλάνα
που πετούσε δεν είχαν αυτόματο πιλότο. «Ζω», έγραφε, «στο βασίλειο των
πτήσεων». Οι πιλότοι της εποχής του δεν έμοιαζαν στους σημερινούς, με την
επίσημη όψη, τα χρυσά σιρίτια και το βαλιτσάκι, που διασχίζουν τις αίθουσες
των «ντιούτι φρι» στις πόλεις του κόσμου. Ήταν η αφρόκρεμα των ριψοκίνδυνων,
μια νεαρή αριστοκρατία των αιθέρων. Άνθρωποι σαν τον Μερμόζ έσπρωχναν τα
αεροπλάνα τους πολύ πιο πέρα από τα όριά τους.

Ο Σεντ-Εξιπερί…

… πέταξε σε μερικά από τα πιο επικίνδυνα ταχυδρομικά δρομολόγια, πάνω από τη
Μεσόγειο, πάνω από τη Σαχάρα, πάνω από τις Άνδεις. Όταν πετούσε με λιγοστά
καύσιμα, χωρίς ασύρματο, όταν ακριβώς ένιωθε να χάνεται, τότε έβρισκε τον
εαυτό του. «Ζούμε σε έναν περιπλανώμενο πλανήτη», έγραφε. «Κάπου κάπου, χάρη
στο αεροπλάνο, μας αποκαλύπτεται η προέλευσή του: μια λίμνη που συνδέεται με
τη Σελήνη αποκαλύπτει την κρυφή συγγένεια».

Στην πρώτη…

… νυχτερινή πτήση του στην Αργεντινή, έγραφε: «Ήταν μια σκοτεινή νύχτα, με
σκόρπια φώτα να λαμπυρίζουν σαν αστέρια στην πεδιάδα. Αυτές οι μικρές φλόγες
λαμποκοπούσαν απόμακρες στο τοπίο. Μα ανάμεσα σε αυτά τα ζωντανά αστέρια, πόσα
κλειστά παράθυρα, πόσα σβησμένα άστρα, πόσοι κοιμισμένοι άνθρωποι. Πρέπει να
μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε με αυτές τις φωτιές που καίνε απόμακρες στο
τοπίο». Ο Σεντ-Εξιπερί χάθηκε σε μια αναγνωριστική πτήση το 1944, πετώντας
πάνω από τη Μεσόγειο. Από τότε, εκείνη η επικοινωνία που ονειρευόταν έγινε
εφικτή, αλλά ο άνθρωπος εξακολουθεί να πληρώνει ακριβό κόστος.