ANAΛΩΣIMA Kατάπτωση

Οι αθλητές του στίβου δεν τα πήγαν καλά στο Ελσίνκι, μάθαμε. Το Ελσίνκι
βρίσκεται πολύ μακριά βέβαια και δεν μας θίγει άμεσα, δεν πέφτουμε και σε
βαριά κατάθλιψη, αντίστοιχη του περσινού θριάμβου (ποιανού θριάμβου δηλαδή,
υπήρχαν και τότε τα μελανά σημεία) αλλά όσο να ‘ναι κάποια πίκρα φτάνει μέχρι
τον καθέναν. Αλλά δεν ξαφνιαζόμαστε στην πραγματικότητα. Πώς θα μπορούσαν,
δηλαδή, οι αθλητές να παραμείνουν στο περσινό επίπεδο, όταν όλοι έχουμε πάρει
την κατηφόρα; Θα έπρεπε να έχουν κλειστεί σε κάποιο γυάλινο πύργο, να μην
ακούν και να μη βλέπουν. Και οι γυάλινοι πύργοι δεν αερίζονται καλά και δεν
προσφέρονται για προπονήσεις. Όσο κι αν απομονώθηκαν οι πρωταθλητές στα ατελιέ
κατασκευής μυών και επιδόσεων, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα ανέπνεαν κι αυτή δεν
ήταν πια υψιπετής και κορεσμένη από κίνητρα και φιλοδοξίες. Ο συμβιβασμός με
την επαρχιακή νοοτροπία, αποφασιστικός μάλιστα και σαρκαστικός μαζί για κάθε
ελπίδα να του ξεφύγει κανείς, φαίνεται πιο βαρύς και ηττοπαθής μετά το
καλοκαίρι που μας ξεγέλασε με μια σταλιά πραγμάτωσης, με την πρώτη γεύση της
συλλογικής αυτοπεποίθησης, για να μας αφήσει με τη γλύκα. Λοιπόν, μπορεί οι
ειδικοί περί του αθλητισμού να έχουν άλλες πραγματιστικές εξηγήσεις και
ερμηνείες, αλλά όσοι απλοί πολίτες βλέπουν τον εαυτό τους στις φωτογραφίες που
τράβηξαν πέρσι στις κερκίδες του Ολυμπιακού Σταδίου να γελά με την εντελώς
ασυννέφιαστη σιγουριά του ανθρώπου που πιστεύει ότι πάει, τη γλίτωσε τη
μιζέρια, αυτό ήταν, ξέρουν πολύ καλά γιατί θα περάσει καιρός πριν ξαναπάρουν
μετάλλιο οι πρωταθλητές. Και τότε ακόμα το μετάλλιο αυτό δεν θα είναι από το
ίδιο μέταλλο, όχι πριν βρεθεί κάποια άλλη τόσο χειροπιαστή συλλογική αυταπάτη.