Πρόσωπα Aς προσπαθήσουμε για μια νέα συνύπαρξη

Την οικοδόμηση μιας νέας συνύπαρξης με τους Άραβες ζητά με συνέντευξή του στη «Λιμπερασιόν» ο 82χρονος

Την οικοδόμηση μιας νέας συνύπαρξης με τους Άραβες ζητά με συνέντευξή του στη
«Λιμπερασιόν» ο 82χρονος Χαΐμ Γκουρί, που θεωρείται ο εθνικός ποιητής του
Ισραήλ. Αποφασίζοντας την αποχώρηση των ισραηλινών στρατευμάτων από τη Γάζα
και μερικούς οικισμούς της Δυτικής Όχθης, ο Αριέλ Σαρόν έκανε απλώς αυτό που
δεν θα μπορούσε να κάνει ποτέ η Αριστερά. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, λέει
ο Γκουρί, δεν θα τον συγχωρήσουν ποτέ οι αντίπαλοί του. H Αριστερά έχει δίκιο
όταν λέει ότι δεν μπορείς να κατέχεις τα εδάφη ενός άλλου λαού. Όπως έχει
πιθανότατα δίκιο και η Δεξιά, όταν λέει ότι οι Άραβες δεν θα δεχθούν ποτέ το
Ισραήλ ως νόμιμη οντότητα στην περιοχή.

Σύμφωνα με τον Γκουρί, που εκτός από ποιητής είναι ακόμα συγγραφέας και
σκηνοθέτης, οι έποικοι πίστευαν μέχρι την τελευταία στιγμή στο θαύμα. Ο ίδιος
είναι λαϊκός, αλλά εκπαιδεύτηκε κι εκείνος με το όραμα του Μεγάλου Ισραήλ,
σοσιαλιστικού φυσικά, γεμάτου με κιμπούτς, ένα είδος λυρικής ψευδαίσθησης.
«Μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, είχα την αίσθηση ότι επέστρεφα στο σπίτι. Ο
ήλιος, ο γαλανός ουρανός, οι συκιές, τ’ αμπέλια, όλα όσα μου μιλούσαν για την
πατρίδα. Είχα τυφλωθεί από την ομορφιά της Ιουδαίας και της Σαμάρειας, από την
ιστορική τους σημασία. Τον δρόμο μου, όμως, τον έκλεινε μια νεαρή Αράβισσα,
όμορφη, που δεν μιλούσε αλλά έμοιαζε να μου λέει: “Είμαι εδώ. Είμαι το
πρόβλημά σας και δεν θα βρείτε ανάπαυση όσο υπάρχει αυτό το πρόβλημα. Είμαι η
μεταφορά της σύγκρουσης”. Κατάλαβα τότε ότι δεν θα μπορούσαμε να τους
κυριεύσουμε».

Με αυτά τα συναισθήματα έγραψε ο Γκουρί το βιβλίο του «Είμαι ένας εμφύλιος
πόλεμος». Οι μόνες επιφυλάξεις που εξακολουθεί να έχει είναι πολιτικής φύσης,
αφού το ηθικό του πρόβλημα το έλυσε την ημέρα που πήγε στο Γκους Κατίφ και
είδε από τη μια πλευρά την ευημερία και από την άλλη τη φτώχεια. Κατάλαβε τότε
ότι η εθνική οργή των Παλαιστινίων συμπληρωνόταν από μια κοινωνική οργή. Και
θυμήθηκε μια σκηνή που έζησε όταν ήταν αξιωματικός. Είχε μπροστά του έναν
Παλαιστίνιο, ο οποίος του είπε: «Πυροβόλησέ με, αλλά μη με χτυπήσεις. Δεν
είμαι σκυλί».

Μέσα στην απελπισία τους, τονίζει ο Χαΐμ Γκουρί, οι Παλαιστίνιοι διαθέτουν
αυτή την ιστορική δύναμη: «Μη φοβάστε, η πέτρα θα γίνει Καλάσνικοφ!». H
ευρωπαϊκή διανόηση δεν συνέλαβε ποτέ αυτήν τη διάσταση. «Όσο το σκέπτομαι,
τόσο συνειδητοποιώ ότι πρέπει να βρούμε τον τρόπο να συναντηθούν τα άκρα.
Γιατί ο εξτρεμισμός έχει μια δηλητηριώδη ομορφιά, μια τεράστια δύναμη που
οδηγεί στην τρέλα. Εδώ δεν έχουμε όμως μια σύγκρουση Τιτάνων, αλλά δύο λαούς
αρχαίους, ευφυείς, έμπειρους. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να κτίσουμε μια
καινούργια συνύπαρξη με τους Άραβες».