ANAΛΩΣIMA Σταθμός Πελοποννήσου

Κόσμημα μοναδικό, κτίριο του Τσίλερ. Κι αυτός ο Τσίλερ μεγάλος μπελάς έχει
καταλήξει. Πήγε κι έφτιαξε τα κτίριά του στα πιο απίθανα μέρη, δεν άφησε
δηλαδή εθνικό όραμα να μην του βάλει κολόνες και τοίχους, να μην το τελειώσει
εκείνη τη φιλόδοξη εποχή που έζησε. Μας έχει αφήσει να παιδευόμαστε μια ζωή με
τη Βιβλιοθήκη, τέλος πάντων κάπως τα βολέψαμε τα τρία αυτά, το Πανεπιστήμιο,
την Ακαδημία, ωραία κελύφη στο κέντρο της πόλης να εκπροσωπούν κολονάτες
έννοιες, περήφανες στα βαριά τους αετώματα. Αλλά τον Σταθμό Πελοποννήσου; Πού
πήγε και τον έχωσε μέσα στις υποβαθμισμένες γειτονιές και τον σχεδίασε
φιλόδοξα και μερακλήδικα, λες και βρισκόταν στο Μόναχο ή στο Παρίσι; Τι να το
κάνεις τώρα αυτό το κόσμημα που δεν μετακινείται να κρυφτεί σε θυρίδα
τραπέζης, να ξεχαστεί; Είναι σαν πολύτιμο κλείσιμο μιας αλυσίδας που κοντεύει
ολόκληρη να σκουριάσει. A, ναι, δεν θα εγκαταλειφθεί πλήρως το δίκτυο της
Πελοποννήσου, κάποια γραμμή θα μείνει οπωσδήποτε, αλλά δεν είναι σίγουρο ποια
θα είναι αυτή και στο μεταξύ εγκαταλείπονται οι μικρές διαδρομές και κάμποσοι
ενδιάμεσοι σταθμοί καταργούνται. Κι είναι απίστευτο με πόση ταχύτητα οι
παρατημένες γραμμές χορταριάζουν και καταπατούνται, πόσο γρήγορα κι
αποτελεσματικά μπαίνουν μέσα σε χωράφια και κτήματα και δρόμους, να μην τις
ξαναβρίσκεις εύκολα αν τις ξαναθελήσεις. Ευτυχώς που ο Τσίλερ και η παρέα του
δεν είχαν σκεφτεί να φτιάξουν σχέδια διατηρητέα και για κάθε πόλη και πολίχνη
που το τρένο σταματούσε. Θα δημιουργούσε μεγάλα προβλήματα σ’ αυτόν τον τόσο
ευχάριστο παρακμιακό παρατημό. Αλλά και με τον σταθμό Πελοποννήσου που μας
άφησε, πολύ θα παιδευτούμε…